Films op tv

The Wind that Shakes the Barley

(Ken Loach, 2006)

Zaterdag, Canvas, 23.10-01.10 uur

Na zeven nominaties (de eerste in 1981) won Ken Loach in 2006 eindelijk een Gouden Palm op het filmfestival van Cannes, waar hij twee jaar eerder al uitgebreid gelauwerd was met een speciale juryprijs voor zijn oeuvre. (Nadien werd hij weer drie keer genomineerd zonder te winnen; afgelopen zomer nog voor zijn vermakelijke, on-Loachiaans lichtvoetige The Angels' Share). En dat terwijl vriend en vijand het erover eens zijn dat het schitterend gefotografeerde historische drama over de Ierse vrijheidsstrijd niet zijn beste film is. Wel past-ie naadloos in zijn oeuvre, waarin de Engelsman (1936) onvoorwaardelijk opkomt voor de onderdrukten: werklozen, armen en slachtoffers van kerk, grootkapitaal of staat.

In The Wind That Shakes the Barley zijn de Britse overheersers arrogant en wreed, dus is het logisch dat de Ieren in de jaren twintig in opstand komen. Loach hangt het drama op aan twee broers die zich na het zien van de wandaden van het Britse leger aansluiten bij de IRA. Volgens het Engelse weekblad New Statesman was het onderscheid tussen goed en fout bij Loach 'nauwelijks genuanceerder dan in een Star Wars-film'. Dat mag zo zijn, een meeslepende film maken kan Loach als geen ander.

Things we Lost in the Fire

(Susanne Bier, 2007)

Zaterdag, Net 5, 00.05-02.05 uur

Nadat ze eerder al in Brødrehet gezin centraal had gesteld in een drama over groot verlies, deed de Deense regisseur Susanne Bier het in haar Hollywooddebuut nog eens over - en bepaald niet dunnetjes. Niet met een remake (die was er al, door Jim Sheridan), maar met een origineel scenario van Allen Loeb.

Van het ene op het andere moment is Halle Berry van een gelukkige echtgenote een verdwaasde weduwe, die op een kwade dag contact zoekt met Benicio Del Toro. Die was weliswaar de beste vriend van haar overleden echtgenoot, maar is ook een junk die zij voordien alleen zag als stoorzender van haar relatie. En hoewel Berry en Del Toro hun geplaagde personages overdrijven, zorgt Bier als een begenadigd verteller van het betere melodrama voor een kundige en goed te verteren afwikkeling. En hoewel sporen van Biers Dogma-verleden (u weet wel, die schokkerige camera en die vele close-ups) nog volop zichtbaar zijn, toont ze dat ze zich helemaal thuis voelt in Hollywood.

The Good Shepherd

(Robert De Niro, 2006)

Zaterdag, BBC 2, 00.15-02.50 uur

In de slechts twee films die Robert De Niro maakte als regisseur legt hij het voor individuen vernietigende functioneren van Amerikaanse instituties bloot. In A Bronx Tale is dat de maffia, in The Good Shepherd zijn het de Amerikaanse spionagediensten. In beide gevallen is de drijvende kracht van de vertelling een getroebleerde vader-zoonverhouding.

In The Good Shepherd blijft die verhouding aanvankelijk op de achtergrond. We zien de wording van een getalenteerde Yale-student (Matt Damon), die gerecruteerd wordt voor de inlichtingendienst en daar snel carrière maakt. Zo suf als hij oogt, zo bikkelhard en onverstoorbaar neemt hij bijna altijd de juiste beslissingen. Tot er op een dag een envelop op zijn deurmat ligt met een vage foto en dito tape.

Bringing up Baby

(Howard Hawks, 1938)

Zondag, Eén, 14.05-15.50 uur

Een van de beste zogeheten screwball comedy's: Hollywoodkomedies uit de jaren dertig en veertig vol romantisch geharrewar, razendsnelle dialogen en absurde situaties. Bringing up Baby wordt gedragen door het energieke spel van Cary Grant en Katharine Hepburn, die elkaar met virtuoos verbaal geweld te lijf gaan, en een in zijn onzinnige onvoorspelbaarheid onovertroffen plot.

Grant speelt een onhandige paleontoloog, die een dinosaurusbot kwijtraakt en noodgedwongen de hulp inroept van de snibbige, rijke Hepburn. Zij verergert de zaak wanneer haar hond het bot begraaft en haar luipaard Baby ontsnapt. Per ongeluk neemt ze dan ook nog een wilde luipaard mee naar huis. Het lijkt onmogelijk, maar te midden van deze verwikkelingen bloeit de romantiek op.

Kruistocht in spijkerbroek

(Ben Sombogaart, 2006)

Zondag, Nederland 3, 15.30-17.30 uur

In zijn internationale verfilming van Kruistocht in spijkerbroek blijft Ben Sombogaart, ondanks aardig wat inhoudelijke veranderingen, trouw aan de kern van Thea Beckmans klassieke jeugdroman. Spanning, vaart en inlevingsvermogen bepalen ook in de film de avonturen van Dolf, die onbedoeld in de Middeleeuwen terechtkomt en van een vreemde buitenstaander in een natuurlijke leider verandert. Hij redt kinderen van de verdrinkingsdood, weet een roodvonkepidemie in te dammen en vormt de ongeorganiseerde kindermeute om tot een goed geoliede machine.

Met een internationaal bescheiden budget van 11 miljoen euro wisten Sombogaart en producent Kees Kasander van het lang onverfilmbaar geachte boek een meestentijds overtuigende film te maken, vooral met dank aan een prima cast.

undefined

Meer over