Films op dvd

The Magic Trip

(2011, Alison Ellwood en Alex Gibney)

Een grote lsd-trip was het, de busreis in 1964 van schrijver Ken Kesey (One Flew Over the Cuckoo's Nest) en het Merry Prankstercollectief: een commune rondom Kesey, die het gebruik van hallucinerende drugs promootte.

Met een wild beschilderde bus reden ze dwars door de Verenigde Staten. Het was nog voor Woodstock en voordat de media berichtten over een hippiecultuur en drugs. Overal werden de reizigers - steevast gehuld in de kleuren van de Amerikaanse vlag - hartelijk en vol bewondering ontvangen. Zelfs door de politie.

De passagiers filmden alles, maar het 16-mm materiaal bleek onbruikbaar: audio en geluid liepen niet synchroon en een lijn in het materiaal zat er allerminst. Filmmakers Alison Ellwood en Alex Gibney zagen er een uitdaging in en brouwden er een documentaire van die een mooi beeld geeft van het begin van de hippiecultuur.

Naast Keseys bed stond enkel een geluidsrecorder, Ellwood en Gibney gebruikten de opnamen en bedachten fraaie animaties achter zijn trippende teksten: 'It's a quarter to one and I'm high out of my mind. There's this great colored frog of a man outside.'

Na honderd minuten ben je bekaf van het kijken naar al het gehallucineer en ben je over de karakters weinig wijzer. Blijft over een mooi document van de tijdsgeest.

On the road

(2012, Walter Salles)

Neal Cassady was één van de inzittenden van de felgekleurde bus in The Magic Trip en stond tevens model voor Dean Moriarty in Jack Kerouacs cultklassieker On the Road, die vorig jaar werd verfilmd en als stem van de beatgeneratie geldt. De film is een reeks van drugstrips en snelle autoritten, maar er is ook ruimte voor dialoog, die in The Magic Trip een beetje ontbreekt.

Alleen in de wereld

(2012, Denise Janzée)

'Wat had ik toch graag in die tijd geleefd', verzuchten jongeren vaak over de jaren zestig, begin jaren zeventig. De ultieme vrijheid moet dat zijn geweest, met openlijk drugsgebruik, vrije liefde en een muzikale revolutie. Maar Denise Janzée, dochter van Willeke van Ammelrooy, laat in deze documentaire treffende de keerzijde van de hippiecultuur zien.

Het zijn de kinderen die de prijs betalen voor het gedrag van hun ouders. Schrijnend is het te zien hoe het kroost van dichter en kunstenaar Simon Vinkenoog, dichter Cor Vaandrager en regisseur Nouschka van Brakel als peuters rondlopen tussen trippende ouders en hun vrienden. Aandacht voor hen was er niet.

En nog steeds niet, zelfreflectie bij de ouders ontbreekt. Het fragment waarin Alexander Vinkenoog in gesprek gaat met Vinkenoogs weduwe Edith Ringnalda illustreert dat. 'Ik was bescheiden, ik kon niet tegen Simon zeggen dat ik goed was', zegt Alexander. 'Misschien vond hij jou niet goed en dacht hij: jochie, je hebt nog heel wat te leren', antwoordt zij. 'Ik vind dat je op een gegeven moment je ouders niets meer mag verwijten. Maar dat is alleen gegeven aan de mensen die iets van hun leven maken.' Hartverscheurend.

undefined

Meer over