Fijn rijken kijken

Wij willen geen huisvrouw zijn, en de levens van de vrouwen uit Desperate Housewives zijn eigenlijk oppervlakkig en saai. Maar we kijken wel graag naar de leefwijze van deze luxepopjes.

AAF BRANDT CORSTIUS

Deze zomer zag ik er eentje in actie. Een echte, onvervalste desperate housewife. Met desperate housewife bedoel ik natuurlijk niet: wanhopige huisvrouw. Met desperate housewife bedoel ik er zo een als uit de serie Desperate Housewives: een welgestelde, knappe, stijlvolle huisvrouw die meer tijd besteedt aan golfen en winkelen dan aan rondkruipen met de kruimeldief.

Deze housewife was trouwens niet Amerikaans, maar Frans. Ze zat in het vakantiehuisje naast het onze, had een man en twee tienerzonen, en ze was fantastisch. 's Morgens dekte ze de tafel voor een groot ontbijt. 's Middags dekte ze de tafel voor een warme lunch. 's Avonds dekte ze de tafel voor een heerlijk diner. Tussendoor jeu de boulde ze in een witte tuniek met skinny jeans. Ze zonnebaadde, topless, uitgestrekt, urenlang, met de Paris Match boven haar hoofd. Ze negeerde haar hyperactieve zonen. Voor de barbecue van ons vakantieparkje bakte ze drie Provençaalse tomatentaarten.

Ik vond het heerlijk om naar deze vrouw te kijken. Ze gaf me een gevoel van comfort, behaaglijkheid, frisheid. Benijdenswaardigheid, ook. En ze gaf me het recept voor de Provençaalse tomatentaart. Die maakte ik onmiddellijk klaar toen ik weer thuis was. Want ik wilde haar zijn.

Dat hebben wij, vrouwen (en homo's, een niet te onderschatten doelgroep) ook bij Desperate Housewives. En bij de zes (!) reality-spinoffs van deze serie, The Real Housewives of Orange County, New York City, Atlanta, New Jersey, Beverly Hills, Miami. Wij, de kijkers, willen geen huisvrouwen zijn - heus niet. We willen hun stijl. Hun manier van leven. Mooi zijn, er warmpjes bij zitten, af en toe stijlvol een wasje draaien of een tomatentaart bakken. Luxepoppen die kunnen koken, dat idee.

Tuurlijk, je zou het succes van dit soort series ook op een politiekere manier kunnen uitleggen. In 2004 klaagde The New York Times over het toen net begonnen Desperate Housewives dat de klok vijftig jaar was teruggezet: 'Vermakelijk, maar deze satire over vier verveelde, gefrustreerde, blanke upperclass ladies who lunch gaat terug naar het Amerika van vóór Betty Friedan'.

De schrijfster van het artikel verlangde naar de dagen van Roseanne, Murphy Brown, Ally McBeal en Sex and the City, toen vrouwen in sitcoms nog werk hadden, en pit. Die schrijfster wist toen nog niet dat het veel anti-feministischere Mad Men nog zou komen en hyperpopulair zou worden.

Ik vond Roseanne en kornuiten ook leuker dan de desperate housewives (behalve Murphy Brown dan, omdat Murphy geen humor had). Maar ik kan de allure van de housewives ook inzien.

Het gaat, geloof ik, niet om het verhaal. Het plot van Desperate Housewives én van haar Nederlandse afgeleide Gooische Vrouwen (gebaseerd op de knotsgekke avonturen van Linda de Mol op het schoolplein in Huizen) is ongeloofwaardig en vergezocht. De levens van de reality-housewives uit Orange County en New York zijn oppervlakkig en saai.

Maar dat maakt niet uit. Het gaat om de stijl. De lifestyle van rijke vrouwen, rijke mensen. Daar kijken we graag naar.

Op internet heb je hele fora van vrouwen die precies zo'n huis willen als de vrouwen in Wisteria Lane. Zelfs de codes voor de verfkleuren in hun tv-huizen kun je terugvinden. Ook de realityversies van huisvrouw-tv gaan voor een groot deel over consumptie. Waar shoppen de vrouwen, wat voor kleren kopen ze voor hun kinderen, welke versie van welke It-Bag dragen ze aan hun schouder? Wat voor workout doen ze bij welke sportleraar, en wat voor voedsel blijkt er in hun voorraadkasten te zitten als de sportleraar thuis komt controleren of ze inderdaad alleen maar biologisch eten (een heleboel vieze, vette onbiologische koekjes, zo blijkt).

'You live a comfy live of joy and pain, a somewhat empty life without too much strain. You try to fill it up with material things,' luidt het openingslied van Gooische Vrouwen. En dat vat deze programma's goed samen. Die material things - die vinden we gelukkig erg leuk. Dat somewhat empty life als plotlijn, ach, die nemen we op de koop toe.

Hoe belangrijk de stijl in deze programma's wel niet is, bleek toen voor de zomer de vier actrices van Gooische vrouwen ter promotie van hun film aanschoven bij Pauw & Witteman, geheel gestyled en vooral gecoiffeerd (met veel krul, glans en extensions) als hun personages uit het programma.

Een tijd geleden was ik bij een echte huisvrouw. Zij woonde in een dorp in Noord-Holland, en verkocht mij via een advertentie op Marktplaats haar oude, perfect onderhouden Bugaboo-kinderwagen. Ze was alleen thuis, in haar smetteloze nieuwbouwhuis, in haar uitgestorven straat, met nergens in de buurt vriendinnen om mee te lunchen, winkels om te shoppen of minderjarige tuinmannen om mee te neuken. Over het leven van deze huisvrouw zou je geen dramaserie kunnen maken, geen realityprogramma, zelfs niet een korte film. Maar dat is het fijne aan de Housewives en al hun tv-klonen: met echte huisvrouwen hebben zij niets te maken.

Vrouwen van Wisteria Lane

De tv-serie Desperate Housewives speelt zich af in Wisteria Lane, in de fictieve stad Fairview in de VS. De serie kwam voor het eerst op televisie in 2004 en wordt inmiddels in 130 landen uitgezonden. In de serie worden de levens van een aantal vrouwen vanuit steeds andere perspectieven bekeken, zoals Bree Van de Kamp (rechts), die op nummer 4354 woont en Lynette Scavo van 4355.

undefined

Meer over