Feuilleton

Feuilleton aflevering 17: Meet cute

Kick is als enige al wakker en denkt aan zijn eerste ontmoeting met Bibi, achttien jaar geleden alweer.

Het was de laatste dag van het jaar, op een tijdstip dat iedereen nog lag te slapen. Behalve Kick. En dat ergerde hem zeer. Hij was precies om tien voor half zeven wakker geworden, zonder hulp van zijn wekker, die normaal precies om tien voor half zeven loeide.

Hoewel hij zich veel liever nog even had omgedraaid, was de angst dat hij niet meer in slaap zou kunnen komen sterk genoeg om hem definitief wakker te houden. Een paar minuten lang luisterde hij naar de ongedirigeerde symfonie van ademstoten om hem heen, tot hij toch maar besloot om op te staan. Hij pakte zijn weekendtas, en zonder geluid te maken liep hij naar de doucheruimte aan het eind van de vrieskoude gang.

Een kwartier later zat hij aan de verlichte keukentafel, met uitzicht over het duinlandschap. Het was nog donker als de nacht, maar gelukkig regende het niet meer. De wind leek te zijn gaan liggen. Kick had de gaskachel op de hoogste stand gedraaid en wachtte tot de temperatuur in de keuken aangenamer werd. Koffie of thee kon hij niet vinden en de frisdrank die ze van het hotel hadden meegekregen was door de kinderen inmiddels opgemaakt. Pas om kwart over negen zou het gezelschap, volgens een afspraak die gisteren was gemaakt, door de bolderkar van het hotel worden opgehaald voor het ontbijtbuffet.

Kick nam een glas ijskoud water en las op zijn mobiele telefoon de digitale editie van de Volkskrant, maar het nieuws kon hem niet boeien. Wat zijn nieuwsberichten op de laatste dag van het jaar? Dit jaar was voorbij, afgesloten, zo goed als gearchiveerd. Niets kon dit jaar nog maken of redden. Kick had medelijden met de beroemdheid die de avond ervoor was gestorven: het jaaroverzicht van de bekende doden was twee dagen eerder al uitgezonden op de televisie, de overledene was terechtgekomen in een soort niemandsland van de collectieve herinnering.

Kick zocht naar iets om te lezen of te doen. In de houten IKEA-kast bij de keukentafel lagen bordspelen en een stapel oude tijdschriften, zowel Nederlandse als Duitse, achtergelaten door toeristen. Hij pakte een roddelblad genaamd SUPERillu, met bonte artikelen over hem onbekende Duitse sterren. Zijn oog bleef hangen bij een 'Love Und Freundschaft Quiz' bedoeld voor vrouwen.

'Sie finden ihre beste Freundin mit ihrem Partner im Bett. Über wen sind Sie am meisten verärgert?' las hij. Aan wie erger je je het meest wanneer je je beste vriendin in bed aantreft met je vriend? Tja, dat zijn van die vragen. De antwoorden: 'Über ihn. Über sie, oder über beide.'

Hij legde het tijdschrift weg en dacht na over het woord verärgert. Ergeren was niet de emotie die in hem opkwam mocht hij Bibi in bed vinden met zijn beste vriend, of met wie dan ook. 'Jongens, luister eens: dit ergert me.'

Eerder zou hij het een oudtestamentische furie noemen, een meedogenloze moordzucht, een zelfbevlekking veroorzakende aanval van woede. Of misschien ook niet, bedacht hij, toen hij langer met het denkbeeld speelde.

Bibi en hij waren inmiddels achttien jaar bij elkaar. Ze hadden elkaar - zoals 70 procent van de liefdesparen - ontmoet via bekenden (van bekenden) (van bekenden). Bibi was een kennis van een huisgenoot van Kicks vroegere vriendin Phil, een mooi maar nogal vreemd en grillig meisje dat biologie studeerde en zong in een bandje dat toevallig bij de platenmaatschappij van Kicks vader een singletje zou uitbrengen.

Kick, toen nog overtuigd letterenstudent, zag in Phil de moeder van zijn kinderen. Hij was verliefd. Hij schreef gedichten en songteksten, dankzij haar. Hij zag toekomst gloren. Als hij bij Phil op haar kamer was, stelde hij met tevreden berusting vast dat het leven hem welgezind was.

Maar toen. Klassiek verhaal. Komt in duizenden films voor. Een van Phils huisgenoten had Kick binnen gelaten (en zij had het moeten weten, de trut), op de gang maakte hij een praatje met een van haar andere vriendinnen (en die waarschuwde hem ook niet, de teef), bij de keuken groette hij haar hartsvriendin (en die liet hem rustig naar haar kamer wandelen, de bitch) en daarna deed hij de deur van Phils hoerige afwerkplek open.

Daar lag ze. Op heterdaad met een ander. Niet dat Kick en Phil elkaar in de maanden daarvoor expliciet hadden beloofd nooit met vreemden het bed in te duiken, want dat soort afspraken was aan Phil niet besteed. Ze wilde zich best binden, maar niet seksueel.

Phil en haar breedgeschouderde muzikant hadden niet door dat Kick in de deuropening stond. Kick hoorde hun geluiden en dacht: ik ben verliefd op dit meisje, ik wil dat zij een zo plezierig mogelijk leven leidt - dus waarom ben ik niet blij dat zij het klaarblijkelijk zo naar haar zin heeft? Of vermoedelijk dacht hij dat pas later, toen hij in zijn verdriet had uitgedokterd dat verliefdheid niet betekent dat je het beste voor je geliefde wilt, maar vooral het beste voor jezelf.

Hij zal een paar seconden in die deuropening hebben gestaan, al duurde dit in zijn herinnering een paar maanden. Voor Kick was dit het grootste leed dat iemand hem ooit had aangedaan, althans zo voelde het toen. Hij maakte zich boos om de uitdrukking 'met een ander in bed duiken'? Het was geen duik die Phil had genomen, het was een achterwaartse tiendubbele flikflaksalto van een springplank van 25 meter.

In onmachtige woede rende Kick weg van Phils deur. Hij denderde de trap af en gooide woest de voordeur van het studentenhuis open. En daar stond Bibi.

In de Amerikaanse filmkunde wordt het een 'meet cute' genoemd: de grappige, bijzondere of schattige ontmoeting van een toekomstig liefdesduo, de eerste keer dat ze elkaar in de ogen kijken, dat ene moment van romantische sprankeling.

In geval van Bibi en Kick was de meet cute dat hij haar in zijn ontreddering omver kegelde, zo de voordeur uit, de straat op. It started with a bang. Bibi lag op het trottoir en Kick schoot toe om haar overeind te helpen. Hij verontschuldigde zich uitvoerig.

Ze wist wie hij was, al had ze in de maanden ervoor nauwelijks met hem gepraat. Kick zag haar voor het eerst. Plompverloren vertelde hij haar op straat wat hem zojuist was overkomen, dat hij zijn vriendin had betrapt in flagrant overspel. Bibi leefde met hem mee, maar vond zijn verhaal toch ook amusant. Samen lachten ze om het voorval. Toen ze een paar weken later voor de derde keer hadden gezoend - na een concert van een band van Kicks vader - beloofde Bibi dat Kick haar nooit in bed met een ander zou betrappen.

Hoe snel het was gegaan. Kick zag weer toekomst gloren. Hij schreef nog steeds gedichten en songteksten, voor Bibi dit keer. Phil heeft hij niet vaak meer gezien, wat er misschien mee te maken had dat hij zijn vader vroeg het contract van Phils bandje te laten ontbinden, een wens waaraan de oude Kick gehoor gaf. Dit was de eerste keer dat Kick junior zich voor de platenmaatschappij van zijn vader interesseerde. Anderhalf jaar later nam hij het bedrijf over. En niet lang daarna hadden Bibi en Kick een meet cute met Roel, hun oudste zoon.

Langzamerhand werd het aan de keukentafel van de jeugdboerderij enigszins behaaglijk. Om een uur of zeven bedacht Kick dat het niet lang zou duren eer de eerste kinderen wakker zouden worden, om hem vervolgens natuurlijk in de keuken te komen vergezellen. Hij dacht aan het kabaal waarmee ze zouden rondrennen - en dat vooruitzicht trok hem niet. Stilletjes pakte hij zijn shawl en winterjas.

En zo liep hij vijf minuten later in het schemerdonker over het Zeeduinenpad, richting de westkant van het eiland. Af en toe floot een vogel vanuit het helmgras een ochtendriedel. Kick luisterde naar dit gezang en naar zijn voetstappen op de gemalen schelpen van het paadje. Hij voelde zich verward, maar wist zich toch ook nog steeds in de wetenschap dat het leven hem welgezind was.

twitter.com/vfeuilleton;
volkskrant.nl/feuilleton;
facebook.com/VolkskrantFeuilleton

Wat eraan vooraf ging
Een groep van vijf vrouwen ('De Vijf') deelde tijdens hun studie lief en leed, nadat ze gezamenlijk waren weggelopen van de ontgroening van een studentenvereniging. Achttien jaar na het begin van hun vriendschap willen ze gezamenlijk Oud en Nieuw vieren op Vlieland, in het bijzijn van mannen en kinderen. Bij aankomst in het hotel blijken de kamers dubbel te zijn geboekt. Het gezelschap wijkt uit naar een verlaten jeugdboerderij, waar de volwassenen gezamenlijk in één slaapzaal gaan liggen. Als het duister is ingetreden, begint Bibi onder de dekens tekstberichten uit te wisselen met haar geheime minnaar, die haar onthuld ook op het eiland te zijn. Dan vertrekt haar man Kick plotseling naar een aanpalende ruimte, gevolgd door iemand anders van het gezelschap. Bibi kan niet ontwaren wie.

1.1 Klassiek verhaal
Zoals schilders als voorbereiding op een groter schilderij soms schetsen maken, zo maken sommige schrijvers ook schetsjes voor scènes. Ik hou al drieëntwintig jaar lang een digitale map bij met korte verhalen, aantekeningen, voorstudies, putwerk en wat niet al. Zo heb ik de korte scène over het heterdaadje van Phil in 2006 in een compleet andere versie gebruikt voor een verhaal in de inmiddels ter ziele Nederlandse editie van het blad Hide & Chic.

1.2 Meet cute
'Meet cute' is een bestaande Amerikaanse screenplay-term uit de hoek van romcoms, romantische comedy's. Vaak zijn ontmoetingen in dit soort films gekunsteld, hilarisch en meestal nogal gênant. Volgens UrbanDictionary.com: 'Scenario in which two individuals are brought together in some unlikely, zany, destined-to-fall-in-love-and-be-together-forever sort of way (the more unusual, the better).'

1.3 70 procent
Dat 70 procent van de liefdesparen elkaar via vrienden (van vrienden) (van vrienden) ontmoet heb ik niet bedacht, maar gehaald uit De wetenschap van liefde en bedrog van de Engelse evolutiebioloog Robin Dunbar (uitgeverij Spectrum). Citaat: 'De Harvard-sociologen Nick Christakis en James Fowler hebben (...) uitgebreid beschreven hoe belangrijk het sociale netwerk is voor de levensloop. (...) Zo'n 70 procent van de mensen ontmoet de levenspartner via een familielid, een vriend of een vriend van een vriend. Opvallend genoeg leren mensen een onenightstand slechts in 3 respectievelijk 37 procent van de gevallen kennen via een familielid of vriend.'

Niets weggooien
Toen ik nog niet gedebuteerd was, kreeg ik van een behulpzame oudere schrijver de tip om nooit iets weg te gooien en ook alle versies van een verhaal te bewaren. Iedereen kent het adagium 'kill your darlings': het wegsnijden van passages die wel degelijk tot tevredenheid stemmen, maar die in het lopende verhaal helaas toch niet passen. Die darlings mogen dan misschien wel gekilld worden, maar ze hoeven natuurlijk niet te worden gecremeerd. Ik weet van veel schrijvers dat zij gekillde darlings later in andere verhalen weer rustig uit de dood hebben laten verrijzen.'

Meer over