Ferragosto (2)

Niet alle meters kust tussen Ventimiglia in het noordwesten van Italië en Reggio di Calabria aan de punt van de grote teen in het zuidwesten, of Triëst in het noordoosten en Lecce in de hak, of, ten slotte, tussen Gallipoli onder de hiel tot Siderno onder de bal van de...

Michaël Zeeman

Nooit is de zee voor een Italiaan verder dan twee uur rijden, of hij zou in de Italiaanse Alpen, in Bolzano, moeten wonen. Wie zich bovendien rekenschap geeft van het aantal eilanden dat Italië telt, van de grote, Sicilië en Sardinië, tot de allerkleinste Aeolische eilanden benoorden Sicilië of de Tremitische eilanden en Pianosa in de Adriatische Zee, beseft de alomtegenwoordige beschikbaarheid van strandvertier.

Zoals iedere Italiaan ongevraagd college geeft over de beste prosciutto, salami, lonza, peccorino of mozzarella, ja, het onmogelijk is er bij een bakker een brood te vragen zonder erbij te zeggen volgens welk streekrecept het gemaakt moet zijn - Napolitaans, Sienees, Florentijs - , zo heeft hier ook vrijwel iedereen uitgesproken en onweerlegbare voorkeuren over waar zich het beste stukje strand bevindt.

Dat luistert nauw, net als bij het eten. Een goede slager heeft het zwijn waarvan hij hespen per ons verkoopt zelf nog een poot gegeven, de kruidenier heeft de buffel waarvan zijn kaasjes komen geboren zien worden, de slow food-beweging brengt gidsjes in de handel die de ouderdom van specifieke broodovens boekstaven, en een Romein beveelt je het strand van Ostia Lido ter hoogte van strandtent Lucianus aan of daarentegen het vrije strand van Fregene, maar dan vooral niet benoorden het dorp, ben je dwaas, nee, je moet juist aan de kant van Fiumicino gaan zitten. En dat alles exclusief. Wie van Anzio is, is niet van Sperlonga. Onder de wat ondernemender reizigers zijn er die al hun hele leven in die ene badplaats aan de Adriatische kust komen en liever thuis zouden blijven dan naar Ligurië zouden gaan.

Zoveel Italianen, zoveel uitgesproken voorkeuren voor die paar meter strand op de duizenden kilometers beschikbare kustlijn - en vooral ook: zoveel meters strand, zoveel sferen, zoveel kleuren. Bij Gallipoli tref je totaal ander volk dan bij Gela op Sicilië: in de hak trekken de voorname politici van links zich terug tijdens ferragosto, het zuiden van Sicilië is voor, uuh, nou ja, de Duitsers.

Zeggen de Italianen die zelf nog nooit op een van die beide stranden geweest zijn, omdat ze nu eenmaal de voorkeur geven aan het stuk tussen Rome en Napels. Daar kwamen ze veertig jaar geleden al met hun ouders.

Ferragosto: het woord beduidt oorspronkelijk de feestdag van 'Maria ten Hemelopneming', op 15 augustus, maar is gaan staan voor de augustusmaand, waarin de Italianen massaal de wijk nemen naar de kust.

Meer over