Fellini ****

De voorstelling is 'evenwichtig', exuberant en weelderig, maar nergens ooit zuchtend onder een teveel.

theater

Fellini door het Noord Nederlands Toneel. Tekst: Ko van den Bosch. Regie: Ola Mafaalani en Ko van den Bosch. Stadsschouwburg Groningen, 6/10.

Tournee: nnt.nl

Als Federico Fellini na pakweg een uur sterft, kun je je nauwelijks voorstellen dat de voorstelling al is afgelopen. Het geheel is juist net lekker op stoom, met de ene fraaie scène na de andere. En de makers, Ola Mafaalani en Ko van den Bosch, hebben doorgaans niet een sterke neiging tot beknoptheid. Afgelopen is het dus ook niet. Gelukkig.

Droom, werkelijkheid, fantasie, leven, dood - het werk van de Italiaanse cineast kende geen strenge rang- of volgorde en ook Mafaalani en Van den Bosch doen er in die zin niet aan. Zij lieten zich voor Fellini bij hun Noord Nederlands Toneel inspireren door het 'Dromenboek', waarin de filmmaker nauwgezet schriftelijk en in beeld zijn dromen bijhield en waaruit hij zelf ook weer materiaal haalde voor zijn films. Voor iedere liefhebber ongetwijfeld een genot om in te grasduinen, maar voor makers ook niet ongevaarlijk - zie je dan eens níet te verliezen in schoonheid en details. Maar Mafalaani en Van den Bosch is dat gelukt: met Fellini leveren een ze een mooie en 'evenwichtige' voorstelling af, exuberant en weelderig, maar nergens ooit zuchtend onder een teveel.

Fellini wordt gespeeld door Van den Bosch zelf, dat wil zeggen, de volwassen man; de rol van het kind Federico wordt vertolkt door een jongetje (alternerend, op de première: Aart Wind). In dit geval werkt dat goed: in het kind zie je later ook het zoontje dat Fellini verloor en vaak is hij de verpersoonlijking van de ongebreidelde fantasie en onbevangen blik, waaraan de voorstelling in haar geheel een ode is.

Daarnaast is het natuurlijk ook een feestje der herkenning voor de fans. Anita Ekberg, Sophia Loren, Giulietta Masina (het lijkt onvoorstelbaar dat één actrice deze verschillende dames kan neerzetten, maar Maartje van de Wetering doet het) duiken op, Marcello Mastroianni, beelden, flarden uit films. Ondertussen loopt er een journalist rond die de maestro het hemd van het lijf vraagt over zijn leven, werk, motieven - kwesties die Fellini behendig ontwijkt. Het zijn deze scènes die overigens enigszins stroef verlopen, misschien omdat ze een soort 'realistische' breuk vormen met de rest van het droomuniversum dat inmiddels op toneel is ontstaan.

Circus, commedia dell' arte, clownerie, catwalk, glamour, het kan haast niet op: 'wezenlijk' vermaak, waarvoor geen moeite te veel lijkt en geen mogelijkheid onbenut wordt gelaten: ronddraaiende podia, feeëriek aangelicht doek, sprookjeskostuums en natuurlijk de legendarische Nina Rota Band, dat wil zeggen, hier de Eef van Breen Group, die onder leiding van Van Breen diens eigen swingende composities speelt.

Naast Van Breen en zijn groep zijn er andere gastspelers die het NNT versterken: Jochem Stavenuiter (als pracht clown) Sadettin Kirmizyüz (als journalist), tapdanser Peter Kuit, 'aerial artist' Simone Heitinga die in de nok van het circustheater haar kunst vertoont. Het is vermaak dat raakt: makers, spelers, kijkers gelijk. Fellinesk dus.

Fellini door het Noord Nederlands Toneel. Foto Reyer Boxem

undefined

Meer over