Feest

Het was druk bij B & B, de feestartikelenwinkel in de Kinkerstraat in Amsterdam, Oud-West. Het einde van de middag naderde, en daarmee de viering van Sint-Maarten....

Martin Bril

Ik was er op uitgestuurd om twee van die lampionhouders met een electrisch lampje en een batterij in het handvat te kopen. Een paar jaar geleden hebben die dingen het goede oude kaarsje vervangen. Veel vooruitgang is daar trouwens niet mee geboekt. Waaide vroeger de kaars uit, je wist tenminste dat het door de wind kwam. Deze nieuwe dingen doen het meestal ook niet, maar wat de reden is, is zelfs voor de grootste techneut onduidelijk. Waarschijnlijk een liefdeloos, slordig produktieproces.

Enfin.

Ik bevond mij in de winkel temidden van Turkse heren van middelbare leeftijd die vuurwerk voor het suikerfeest in hun handen hielden (sterretjes en trekrotjes) en moeders die net als ik op de valreep nog wat Sint-Maartenparafernalia nodig hadden. Met z'n allen vormden we een lange rij achter een dikke dame die bij de kassa in een luidkeels gesprek was over de huur van een Sinterklaaspak, inclusief staf, witte handschoenen, ring, mijter, witte onderjurk.

'Mevrouw, het kost vijfenveertig euro voor een dag', zei de man achter de kassa, 'en een dag duurt van negen uur tot vijf uur 's middags. Of van van vijf uur 's middags tot de volgende dag negen uur. Zegt u het maar. . .'

'Zit er ook een baard bij?', vroeg de vrouw.

'Natuurlijk zit er een baard bij. Of wilt u een Sinterklaas zonder baard? Dat kan ook, dan doet u hem niet om. Maar het blijft vijfenveertig euro per dag.' De uitbater richtte deze woorden tot ons allen en iedereen lachte, de mannen alsof ze kiespijn hadden.

'Nou ja, ik vraag het alleen maar hoor', verdedigde de vrouw zich.

'En we vragen tweehonderd euro borg', vervolgde de man.

'Tweehonderd euro borg?', echoode de vrouw geschrokken, 'ik breng het pak heus wel terug hoor.'

'U wel', zei de man, 'maar er zijn er die het niet doen. Het is een rare wereld hoor.'

Ik had nu wat beter zicht op de vrouw. Ze leek me een jaar of veertig. Ze zag er sjofel uit; een oude jas, een legging, gympen, een volgeladen tas van Dirk van der Broek naast haar op de grond. 'In welke maten hebt u het?', vroeg ze nu. Zou ze zelf voor Sinterklaas gaan spelen of had ze het pak nodig voor een man, een broer, een opa?

'Alleen de onderjurk hebben we in medium en large. De mantel past iedereen, de mijter heeft klitteband. Als u het pakt komt halen, moet u een koffer meenemen.'

'Een koffer?'

'Of wou u het meteen aantrekken?'

De winkel lachte opnieuw.

'Nou, bedankt', zei de vrouw, 'ik kom volgende week terug. Of moet ik reserveren?'

'Nee, nee, het loopt zo'n vaart nog niet mevrouwtje.'

De vrouw wurmde zich langs de wachtenden de winkel uit en daarna verliep het allemaal soepel. Iedereen rekende snel af, en kort daarop was ik weer thuis waar ik in de mailbox van de computer een berichtje van oliebolexpress.nl aantrof: als ik nu al bestel, krijg ik fikse korting. Een bestelformulier was bijgevoegd.

Ik keek naar buiten waar het inmiddels donker was. Nog even en de eerste zingende kinderen zouden de straat in komen. Er hing alvast een helicopter boven, als om te onderstrepen dat we in barre tijden leven.

Meer over