Favorieten laten het voorlopig afweten

De vooraf als grootste kanshebbers afgeschilderde ploegen van Frankrijk, Argentinië en Italië staan al in de eerste ronde op de rand van uitschakeling....

Reuzen op, zo is gebleken, lemen voeten hebben het wereldkampioenschap in de eerste weken ongewild een onvoorspelbaar karakter gegeven. Nooit in de WK-geschiedenis werden de favorieten in het beginstadium van het toernooi zo zwaar beproefd als in Zuid-Korea en Japan.

De Engelse wedkantoren en kranten overal ter wereld - inderdaad, ook deze krant - voorspelden vóór het toernooi dat de zeventiende wereldtitel zou worden opgeëist door Argentinië, Frankrijk of Italië.

In de eerste twee weken van het WK kreunen en steunen de favorieten en moeten ze zich een rol als speelbal laten welgevallen. Deze derde toernooiweek staat in het teken van de val van de voornaamste kanshebbers, of wellicht hun opleving.

Vooral Frankrijk is gedwongen tot nederigheid. Het land dat, als eerste Europese ploeg, twee toernooien op rij won, France '98 en Euro 2000, ziet de triple nog slechts door mistflarden. Het land met de hooggeprezen scholing en het enorme spelersreservoir, verlangt wanhopig naar de terugkeer van de meester, Zinedine Zidane. Daar bestaat ook alle aanleiding toe.

Frankrijk boekte nog niet één zege en, nog opvallender, scoorde niet eenmaal. De enige uitweg is dat de Fransen morgen Denemarken verslaan, met twee doelpunten verschil. Nog is alles niet verloren voor de wereldkampioen, maar de kans dat Frankrijk/Zidane in de voetsporen treedt van Brazilië/Pele is groot. Geen vergelijking om trots op te zijn.

In de 72-jarige geschiedenis van het toernooi is het pas één keer voorgekomen dat de wereldkampioen in het volgende toernooi bleef steken in de eerste ronde.

In 1966 ging Brazilië in Engeland op de gewenste wijze van start, met een overwinning op Bulgarije, maar werd vervolgens verloren van Hongarije en Portugal. Brute aanslagen van verdedigers leidden ertoe dat Pele niet in staat was de Brazilianen te dirigeren.

Behalve Frankrijk hebben Italië en Argentinië de bookmakers in verlegenheid gebracht. Italië staat vrijdag (hoogstwaarschijnlijk) voor de taak Mexico te verslaan, Argentinië moet dinsdag Zweden wegduwen om het pad naar de tweede ronde begaanbaar te maken.

Behalve dat ze hoge verwachtingen moeten waarmaken, hebben de leden van het lijdende trio niet veel gemeen. Hun delicate posities staan op zichzelf. Frankrijk is oud en verzadigd en Argentinië is tot nu toe onvoldoende in staat tot improviseren, ondanks het indrukwekkende arsenaal.

Italië was zaterdag in Ibaraki het slachtoffer van arbitrale dwalingen én een blessure van een van de dragers van de ploeg, verdediger Nesta. Zonder hem toonde de linie die werd geacht het sterkst te zijn, de verdediging, in het duel met Kroatië tal van mankementen.

Ze zouden echter in de nasleep van de wedstrijd niet zo breed zijn uitgemeten als twee doelpunten van de Italianen waren goedgekeurd. Op aanraden van de Deense grensrechter Larsen keurde de Engelsman Poll treffers van Vieri en Inzaghi af, volkomen ten onrechte.

Nog zijn Argentinië, Frankrijk en Italië niet verloren, maar hun martelgang heeft het WK een fa scinerend karakter gegeven. Favorieten die onderuit gaan, dat is altijd aangenaam, behalve voor de supporters.

Maar wat nu?

De aandacht begint steeds meer te verschuiven naar drie ploegen die voor het toernooi niet in de eerste groep kanshebbers werden ingedeeld: Engeland, Spanje en Brazilië. Engeland toonde in Sapporo in een zware test, de wedstrijd tegen Argentinië, over een sterk collectief te beschikken dat een uitgebalanceerde indruk maakt.

Coach Eriksson heeft voor tal van jonge spelers gekozen, niet uit ideologische overwegingen, maar omdat in het verleden vaak bleek dat spelers na een seizoen in de Engelse competitie geen been meer konden verzetten. Doelman Seaman (38) en reserve-aanvaller Sheringham (35) zijn, met aanvoerder Beckham (27), de adviseurs van een groot aantal jonge spelers.

Behalve Engeland trekken Spanje en Brazilië aandacht, in positieve zin. Zware beproevingen hebben ze echter in hun groepen, vanwege de zwakke bezetting, nog niet achter de rug.

In plaats dat vragen worden beantwoord, komen er steeds meer bij. Juist dat maakt het toernooi zo fascinerend. Alles is nog mogelijk - en dus ook een wereldtitel van Argentinië.

Meer over