Weblog

'Favoriete R.E.M. plaat jubileert'

Het is 25 jaar geleden dat de plaat Lifes Rich Pageant van R.E.M. verscheen. Het is mijn lievelingsplaat van de band. Als ik een top tien favoriete R.E.M. songs moet maken dan staan er vier liedjes van Lifes Rich Pageant op.

Gijsbert Kamer
© BRUNOPRESS Beeld
© BRUNOPRESS

Het was najaar 1986, een merkwaardig popjaar. De zomer, of in elk geval die van mij, had in het teken gestaan van The Queen Is Dead van The Smiths en Parade van Prince. Ik bedoel: twee klassieke popsingles, Big Mouth Strikes Again en Kiss die zo kort op elkaar uitkomen. Er gaan jaren voorbij (2011 bijvoorbeeld) dat we het met minder moeten doen.

Bewondering

Het was ook het jaar dat Run DMC een crossover maakte naar het rockpubliek met Walk This Way en het album Raising Hell, maar het jaar staat me ook bij omdat zowel Elvis Costello als Nick Cave als The Triffids, die ik allen bewonderde, niet één maar twee albums uitbrachten.

Costello's Blood And Chocolate zou dankzij de hit I Want You een van zijn beroemdste worden, ik zelf hield meer van het in februari verschenen The King Of America. Grootste verrassing vond ik de wederopstanding van Paul Simon. Hij had een paar flops (Hearts And Bones)op zijn naam staan toen hij met Graceland kwam, dat niet alleen een artistiek (uitverkiezing tot plaat van het jaar) succes was maar ook commercieel.

Dat waren zo de platen die er zoals ik me herinner, in dat jaar toe deden. En daartussen bevond zich dus ook de vierde elpee van R.E.M. Ik was nog geen echt groot fan van de band, had de eerste twee albums niet gekocht, en begon pas iets te voelen toen het derde album Fables Of The Reconstruction verscheen. Toen zag ik de band ook voor het eerst. In een nog niet half gevuld Paradiso. Het was okay maar niet groots zoals ik het me herinner.

Journalistenbandje
R.E.M. was in die tijd een band waar door een bepaald deel van de pers erg enthousiast over gedaan werd. Hun muziek werd vaak in een adem genoemd met die van de toen hippe Amsterdamse gitaarschool (Claw Boys Claw, Fatal Flowers), maar het bleef een journalisten-bandje die gedraaid werd door de VPRO en 's avonds door de VARA maar die de Countdown-luisteraar nooit te horen kreeg.

Dat veranderde niet met Lifes Rich Pageant, de plaat bevatte geen hit, die kreeg R.E.M. pas vanaf Document (1987). Maar bij mij sloeg de plaat in als een bom. Ineens was het in mijn oren wat gezapige 'jingle-jangle' geluid verdwenen. De band rockte. R.E.M. klonk ineens getergd. Een grote adrenalinestoot, zo voelde Lifes Rich Pageant.

Ook belangrijk: er waren ineens hele tekstflarden van Michael Stipe te verstaan, en daarin klonk een bezorgdheid over de situatie in de wereld in die van de VS in het bijzonder in door. Meestal draaide ik alleen kant 1. Begin The Begin, These Days, Fall On Me, het is een haast perfect openingssalvo. Hier klinkt een band die niet gewoon een paar liedjes speelt, maar een die iets wil afdwingen.

Het was dan wel ellende troef onder Reagan maar hup schouders eronder jongens: 'let's put our heads together and start a new country' zingt Stipe in Cuyahoga, een van mijn lievelingsnummers.
Lifes Rich Pageant is zo goed omdat los van de energie die je ervan krijgt er een paar fraaie rustpunten voorbijkomen. Mooist van allen is het derde liedje Fall On Me, maar het intens melancholieke Swan Swan H aan het slot is ook prachtig.

Daarna volgt er nog een 60's cover Superman wat ik altijd als een grapje heb gezien. Nadat R.E.M. tamelijk serieus de stand van zaken in hun land heeft bezongen komt daar een typisch Amerikaans icoon voorbij: 'ik ben Superman en ik weet wat er aan de hand is'. Zelfspot en eindelijk tijd om op adem te komen.

Geweldig

Ik vond Lifes Rich Pageant een geweldige plaat, en dat vind ik nog steeds, nu ik hem de laatste dagen zo ongeveer non-stop op mij iPod aan het luisteren ben. Bleef ik in 1986 nog vaak bij kant 1 hangen, (cd's van nieuwe platen waren er toen wel, sporadisch, maar die werden alleen gekocht door audiofielen die iedere donderdag naar de cd-show van Willem van Putten luisterden - voor doorsnee VPRO-luisteraar toch de vijand), nu draai ik 'm steeds helemaal.

Hij klinkt ook fantastisch, ik hoorde zelfs belletjes in Cuyahoga die ik nog niet kende. Dat is dan meteen het goede nieuws over de net verschenen jubileum-editie, die ik vorige week kocht.

In het doosje zit verder een cd met demo's waarvan ik er hooguit drie (een oerversie van Bad Day) nog eens wil horen. Verder zit er een veel te klein opgevouwen en dus onbruikbare poster in en foto's van de bandleden. Erg mager dus, ook het begeleidend schrijven, waar ik meer van had verwacht. Jammer toch. Ik ben gaarne bereid van platen die veel voor me betekenen mooie nieuwe edities te kopen. Maar hier heb ik spijt van.

Koop, stream of brandt Lifes Rich Pageant echter wel wanneer u hem nog niet kent. Tijdloze rock 'n roll. O, ja er hoort geen apostrof in Lifes, zoals er ook geen een in Dexys van Dexys Midnight Runners hoort, ook al beweert iTunes of wie dan ook van wel.

Gijsbert Kamer

Meer over