Column

Fans van Amy waren zelf ook niet mals

Amy Winehouse op het Glastonbury Festival in 2008. Beeld reuters
Amy Winehouse op het Glastonbury Festival in 2008.Beeld reuters

Er zaten niet zo veel mensen in Tuschinski, want het was stralend weer, niet het beste weer om een lange film over het korte leven van Amy Winehouse te bekijken. Die paar bioscoopgangers hoorden mij ongetwijfeld 'Neeeeeeee', fluisterschreeuwen toen Amy halverwege de documentaire besloot om het opnieuw te proberen met haar ex, de door Amy beroemd geworden Blake Fielder-Civil, over wie ik ook na uitgebreid googelen niet te weten ben gekomen wat hij nou eigenlijk zélf kon.

Het is wonderlijk hoe je zelfs in een documentaire gaat zoeken naar de slechterik. Die ene slechterik die ervoor heeft gezorgd dat een extreem talent als Amy Winehouse crack, cocaïne en heroïne ging nemen, terwijl ze ook boulimia en een drankprobleem had, en er uiteindelijk niet veel meer overbleef dan een grote pruik met een uitgeteerd vrouwtje eronder.

De slechterik was Blake, had ik halverwege geconcludeerd. (Ik ga niets voor u spoilen, maar iedereen die deze film gaat zien, weet al wat van Amy. En het einde kennen we ook.)

We hebben allemaal een Blake Fielder-Civil in ons leven gehad, zo'n man die je misschien niet per se aan de crack helpt, maar die je wel geestelijk van slag brengt middels verwarrende voicemailberichten. Verwarrende voicemailberichten zijn trouwens ook harddrugs. En ook dat deed Blake, verwarrende voicemails inspreken. En Amy crack geven. De talentloze uitzuiger. Ach, Amy heeft het allemaal veel eloquenter beschreven in haar liedjes.

Maar, zei ik in het donker tegen mezelf, zo'n Blake kies je ook niet zomaar uit. En daar doemde ineens een grote vierkante man met wit haar op. De vader van Amy, die op haar 9de was weggelopen bij haar moeder. De vader van Amy, die op het dieptepunt van Amy's carrière besloot een docusoap over zichzelf te laten maken.

Nu ben ik misschien niet objectief, ik heb een vadercomplex dat een eigen schuurtje verdient, en ook mijn eigen Blake heb ik ooit afgehandeld. Maar die vader, die had het natuurlijk gedaan. Door zo'n vader kies je zo'n Blake, redeneerde ik.

En passant werd ik ook nog woedend op een voorbijgangster in het leven van Amy. Op een podium in Belgrado stond Amy, haar suikerspin groter, haar lijf kleiner dan ooit, extreem dronken niet te zingen, en een vrouw in het publiek riep gebiedend 'Sing!' naar haar.

Hoe durfde die vrouw? Zag ze niet voor zich dat hier een genie stond te lijden, nee, te sterven?

Maar toen dacht ik aan mezelf in 2007, speciaal kaarten voor North Sea Jazz gekocht om Amy te zien, en pas toen het publiek klaarstond, en haar band trouwens ook, bleek dat Amy zelf te beroerd was geweest om op het vliegtuig te stappen.

Stomme dronken trut, dacht ik toen.

Die vader was erg. Maar haar fans waren ook niet mals.

Meer over