Familie speelt zichzelf in schrijnend drama

Fictie en werkelijkheid plegen in Iraanse films aardig door elkaar te lopen, in De appel van Samira Makhmalbaf is dat niet anders....

Het is niet na te gaan hoe groot het aandeel van vader Makhmalbaf, die ook de montage verzorgde, precies was, belangrijker is dat De appel een prachtige film werd.

In heldere en kleurrijke beelden en een directe, efficiënte stijl vertelt Samira Makhmalbaf van een familie in een arm deel van Teheran. Oude moeder is blind, oude vader wordt door haar uitgescholden voor hondenkop, twee dochters van elf jaar zijn nooit het huis uit geweest en kunnen niet praten.

De schrijnende zaak wordt op de voet gevolgd en het meest verbazingwekkende is dat die mensen zichzelf naspeelden. Een regie-manipulatie die groot talent verraadt. De appel is een film die kracht vindt in eenvoud en schoonheid, helemaal passend in de lijn die door vader Makhmalbaf is uitgezet. De appel valt niet ver van de boom. PvB

Meer over