Explosieve mix in knappe 'Show'

Op de poster van Show, de nieuwe voorstelling van Jeroen van den Berg, staat een man zonder gezicht. Althans, op de plek van zijn gezicht is er alleen een witte vlek....

Karin Veraart

Auteur en regisseur Jeroen van den Berg (vorig jaar kreeg hij de Taalunie Toneelschrijfprijs) kan uren doorgaan op dat thema en het verveelt maar zelden. IJdelheid, schijterigheid, schijn en werkelijkheid, hij schudt het stevig door elkaar tot een explosieve cocktail onstaat, waarin je steeds denkt de losse ingredien te herkennen maar het volgende moment toch weer op het verkeerde been blijkt te staan totdat je er draaierig van wordt. Maar in de tussentijd heb je behoorlijk wat plezier.

Bill van Dijk dus, is in Show Jim van der Vaart, presentator van een programma dat niet al te slimme mensen een kans biedt op instant stardom en geld. Tijdens een uitzending wordt hij door een agressieve kandidaat neergeschoten. Wat een toestand. Waargebeurd,of wellicht ontsproten aan het brein van schrijver Stef Baas (Ad Knippels) die ermee een toneelhit beoogt. Maar wat doet dan in hemelsnaam inspecteur Jurgen G. Berkhof en zijn club (in een Baantjer-achtige setting) op dat toneel?

Op een gegeven moment lijken ook de personages het spoor totaal bijster, een gegeven waaraan een knap staaltje soepel spel ten grondslag ligt. Er is sprake van een repetitie waarbij de rol van producent en regisseur door elkaar lopen, bepaalde scs steeds weer over moeten en de figuur van Jim van der Vaart al maar raadselachtiger wordt. Acteurs halen elkaar onderuit of spreken synchroon, vullen elkaar aan en lenen elkaars tekst.

Tekst, die, hoe kan het anders, ingenieus in elkaar steekt en die schijnbaar heel en passant aan allerlei wezenlijke zaken raakt. Tegelijkertijd is het taalgebruik zeer herkenbaar in het jargon zowel presentator als schrijver als beleidsmedewerker Cultuur kunnen maar wat kleffe taal uitslaan en zijn de meeste situaties dicht bij huis.

Na de pauze belanden we bijvoorbeeld in het Stedelijk Museum, waar discussies over kunst zich aaneenrijgen, een drankzuchtige directeur de scepter zwaait en een volgend schandaal zich al weer aandient. Hier wordt het op gegeven moment allemaal wel erg veel van het goede en dreigt een overdosis show. Totdat Van den Berg terugkeert tot de kern: het stuk, dat echt gezien mag worden.

Meer over