Even weg

NERGENS is de hang naar autarkie zo sterk ontwikkeld als bij de media...

Eerst zijn ze wekenlang bezig iedereen krankzinnig te maken met het Nederlands elftal.

Avonden lang voetbal op zes televisienetten, de hele radio vergeven van voorbeschouwing, verslag en analyse, de voorpagina's van alle kranten ingeruimd voor het mavoproza van de sportredactie.

Het lukt: op 7 juli is heel Nederland inderdaad krankzinnig geworden.

De volgende dag wordt Oranje uitgeschakeld door Brazilië, maar de zelfkazers van de moderne cultuur geven geen krimp: op zes televisienetten, in de totale radiozendtijd en op de voorpagina's van alle kranten wordt antwoord gezocht op de vraag hoe heel Nederland ineens zo krankzinnig kan zijn geworden.

Het schijnt van de individualisering te komen.

'Hoe zegt u?'

Ja, mevrouw, als ik lieg, lieg ik in commissie, maar dat is wat ik ervan heb begrepen: het ligt aan de individualisering.

'Wat is dat?'

Daar vraagt u wat. Precies weet ik het ook niet, maar je moet het geloof ik vergelijken met El Niño. Vroeger ging je 's zondags naar de kerk, doordeweeks hield je de buren in de gaten en Nederland kwalificeerde zich nooit voor een wereldtoernooi, en kijk nu eens. De individualisering.

'Waar haal je dat vandaan?'

Eerst uit de Volkskrant, en toen aarzelde ik nog, want het leek me een beetje driestuiverssociologie. Maar een paar dagen later kocht ik De Telegraaf, en daar bleken ze een sociaal psycholoog te hebben geraadpleegd die - hoe schattig! - Bertjan Doosje heette, en die bevestigde het: 'De verdergaande individualisering van de maatschappij zorgt er voor dat er behoefte is aan identificatie met een groep'.

'Die onzin gelooft u toch zelf niet?'

Natuurlijk wel. Moet ik soms geloven dat de media u en mij krankzinnig hebben gemaakt? Ik ben zelf van de media, dus dat zou ik nooit over m'n kant kunnen laten gaan. Nee, hoor. Het is El Niño.

Bertjan reikte overigens ook nog een therapie aan: zeker jonge kinderen ('voor wie het verlies nog veel ingrijpender was, omdat ze het verdriet van hun ouders zagen') moeten we laten uithuilen. Maar dat geldt ook voor de volwassenen: 'Als je bij stoere volkshelden als Van der Sar en Cocu de waterlanders over de smartelijk vertrokken gezichten ziet glijden, dan mag 't.'

Ik denk ook niet dat we van toeval kunnen spreken dat uitgerekend in deze weken van krankzinnigheid ongeveer iedere Nederlander van enige betekenis een goed heenkomen heeft gezocht. Van Mierlo naar huis, Hiddink naar Real Madrid, Wallage naar Groningen, Bouterse naar Trinidad, Charl Schwietert naar een opkoper van vervalste bullen, Ronald de Boer naar Arsenal, Voorhoeve naar de donkere kamer, Frank de Boer naar Barcelona en Netelenbos naar iemand die haar wel wil hebben.

Zelf aarzel ik nog.

Ik heb een paar aantrekkelijke aanbiedingen. Het is geen geheim dat ik een benoeming in de Raad van State niet zou weigeren. Ik ken zo'n beetje de vacatures in het veld. Maar zelfkazen blijft natuurlijk m'n grote ideaal, al is dat vaak een lelijke aanslag op je gezinsleven.

Het probleem van deze tijd is volgens mij dat je in je individualisering niet te ver doorschiet. Daarom overweeg ik me op te geven voor een groepsreis, dat er in ieder geval een begeleidster bij is die naar de radio luistert, en die me kan waarschuwen als Kok klaar is voor het bordes, want dan blijken er altijd weer onvermoede plaatsen vrij te komen.

Eerder ziet u me niet terug.

Meer over