Eurotunnel nog steeds geen concurrent voor veerboot

Impact: De slag om het kanaal. Nederland 3, 23.10 uur...

'Als wij onze schepen zo langzaam zouden laden, kwamen we nooit weg', merkt een van de managers van rederij P & O op. Hij bespioneert met een grote verrekijker de ingang van de Kanaaltunnel om te zien welke vrachtwagens met de trein door de tunnel gaan.

Voorlopig zijn ze nog dik tevreden. Want van echte concurrentie van Eurotunnel, het bedrijf dat het vervoer verzorgt van vrachtwagens en personenauto's door de Kanaaltunnel, hebben ze nauwelijks te vrezen. Ter vergelijking: per veerpont worden er ruim zestig vrachtwagens overgebracht van Dover naar Calais en vice versa, in Le Shuttle zijn dat er een kleine tien.

De vlot gemaakte Engelse documentaire De slag om het Kanaal gaat over de concurrentiestrijd tussen Eurotunnel en P & O. Het voortdurend uitstellen van de opening van de tunnel heeft een flinke bres geslagen in de reserves van Eurotunnel. Daarbij heeft het bedrijf pas een vergunning gekregen voor het personenvervoer ruim twee maanden na de opening. In december 1994 wordt er nog altijd stevig met verlies gedraaid. Deze zomer komt het erop aan voor Eurotunnel en moet zij winst gaan maken om het miljoenenverlies te kunnen compenseren.

Christopher Garnett, commercieel directeur Eurotunnel, blijft echter optimistisch: 'Ik ben er zeker van dat dit op termijn een succes wordt. Maar de vraag is of we snel genoeg zijn om aan onze financiële verplichtingen te voldoen. Zoniet, dan is het bye bye Eurotunnel. Aan renteaflossing zijn we ruim vijf miljoen gulden per dag kwijt.'

Brian Langford, directeur marketing van P & O, lacht schamper om de concurrent: 'Die tunnelmensen zijn niet goed wijs als ze zich qua service met een veerboot willen meten. Wij hebben restaurants en bars. Maar hoe promoot je een stalen tunnel met alleen een toilet en een lampje?, vraagt hij zich ironisch af.

Bij Eurotunnel halen ze de schouders op: 'P & O onderschat ons zeer. Wat ze vergeten is dat mensen zo snel mogelijk op de plaats van bestemming willen zijn. Het maakt niet uit dat het kaal is, maar we zijn er wel binnen 35 minuten.'

De film flitst heen en weer tussen trein en boot, van de reclamecampagne van het ene bedrijf over naar die van het andere. De documentaire is als een spannende serie. Vooral de laatste vraag is interessant. Stel dat Eurotunnel failliet gaat, is P & O dan een serieuze gegadige voor overname? Langford: 'Als we zouden zeggen dat we geen belangstelling hadden, zou dat van bijzonder weinig realiteitszin getuigen.' En zo is het, want een nieuwe eigenaar kan de boedel waarschijnlijk voor een zacht prijsje overnemen, waardoor een kaartje voor de Eurotunnel een stuk voordeliger kan worden dan voor de boot.

Voorlopig is het nog niet zo ver. Hoewel. Zelfs Garnett blijkt zijn geloof in de toekomst van Eurotunnel te zijn verloren. Twaalf weken na de laatste opnames voor de film stapt hij op.

Ellen van den Boomgaard

Meer over