Ernest & Celestine

Ietwat oubollig en juist daarom zo fijn.

PAULINE KLEIJER

Ouderwets en toch fris, dat is de animatiefilm Ernest & Celestine. Ouderwets, omdat de mooie tekeningen doen denken aan tijdloze prentenboeken. Fris, omdat het gebrek aan schreeuwerige kleuren, snelle actie en 3D tamelijk uniek is voor een moderne animatiefilm - en juist daarom ook zo fijn.

De Franse productie Ernest & Celestine, gebaseerd op de boeken van Gabrielle Vincent (in Nederland uitgebracht als Brammert & Tissie), is een oase van rust in de bioscoop. De film draait om de bijzondere vriendschap tussen de muis Celestine - klein maar heel dapper - en de beer Ernest. Het is een vriendschap met een haperende start: in eerste instantie wil Ernest Celestine opeten omdat hij rammelt van de honger.

Het muisje brengt de beer al gauw op andere gedachten. Ernests probleem is dat hij financieel aan de grond zit, waardoor hij wel moet grommen en stelen. Maar de brombeer heeft een goed hart. Hij neemt de muis mee naar zijn huis, terwijl hij nog wel zo'n hekel heeft aan gasten.

Op het jeugdfilmfestival Cinekid won Ernest & Celestine in oktober de juryprijs én de publieksprijs - een dubbelslag die bewijst dat zowel ouders als kinderen er plezier aan kunnen beleven.

Voor de allerjongsten is de film overigens minder geschikt; hoewel de plaatjes er lieflijk uitzien, is het verhaal dat niet altijd. De makers zijn ook niet op de knieën gegaan voor hun publiek, zodat bepaalde grappen en verwijzingen misschien net iets te moeilijk zijn.

Twee van de drie regisseurs, Stéphane Aubier en Vincent Patar, regisseerden in 2009 samen de geestige, chaotische stop-motion animatiefilm Paniek in het dorp. Techniek en stijl van Ernest & Celestine zijn compleet anders, maar iets van hun anarchisme is wel herkenbaar. Overal in de stadsgezichten en landschappen schuilen grapjes, en de manier waarop de muizen- en berenpolitie de jacht op Ernest opent, is pure slapstick.

Ook het uiterlijk van de streng geordende muizenwereld, die zich onder die van de beren bevindt, lijkt het resultaat van een uit de hand gelopen brainstormsessie.

Uitgangspunt voor de makers vormden de vloeiende, aquarel-achtige tekeningen van Gabrielle Vincent, die zo dicht mogelijk werden benaderd. Het verhaal werd niet uit Vincents boeken overgenomen. Helemaal logisch is de plot niet, maar wat wil je ook, met een schilderende muis en een musicerende beer. Het levert in elk geval prachtige plaatjes op.

PK

undefined

Meer over