Envelopje

ALS JONGE mensen eens wisten hoe boos wij oudjes worden om invitaties voor bruiloften en jubilea, waarop je onderaan een getekend envelopje ziet als cadeausuggestie!...

Ik teken het envelopje een beetje rond, om dat hoekige wat te verzachten. Het lijkt nu net een schaaltje, maar als ik er twee stipjes op zet is het ook weer een gezichtje met oogjes, met de V-klep als glimlach. Als ik op een ander kaartje oortjes teken wordt het een vrolijk beertje, terwijl een rondje stippeltjes met die V-klep aan een wekker doet denken. Een streep omlaag suggereert een vlag, een krulstaart duidt op een varken of een vlieger. Een dakje erop maakt een poppenhuisje, drie envelopjes achter elkaar met een krul erboven is precies een treintje. Als ik nou ook de naam Belinda eens wegstreep, want die vind ik niet mooi. En Marilyn past toch ook niet, want Yassies baby is helemaal niet blond of zo. Wat let me?

Ik ben een hele ochtend zoet met kleurpotloodjes. Het kost me grote moeite om die wulpse namen met rust te laten, maar het lukt. Flip zal straks toch boos zijn, en Yassie ook. Maar mijn kleinkind krijgt van iedereen gewoon lekker speelgoed in plaats van envelopjes. Zo hoort het, en niet anders; als oma weet ik dat soort dingen toch het allerbeste.

Meer over