En de tent zag dat het een (zinvol) zootje was

ALS TENTEN konden praten, zou er nu eentje zijn met een wel heel bijzonder verhaal. Eerst zou ze vertellen over haar jonge jaren in München, waar ze tijdens de bierfeesten onderdak bood aan honderden dronken Duitsers die, getooid in lederhosen, volkse liederen zongen tot ze er bij neervielen....

En daarna zou ze spreken over haar jongste ervaring; dat ze zichzelf opgezet terugvond in een totaal andere omgeving en met een totaal ander publiek. Na een paar dagen van onbegrip besefte de tent plotseling dat ze belangrijk was geworden, dat in háár de toekomst van Afghanistan bepaald zou worden.

Zo'n 1600 mensen, niet gekleed in lederhosen maar getooid met tulbanden, waren uit het hele land naar het grasveld getrokken waar ze stond opgebouwd om in zes dagen een president en een regering te kiezen. De tent had, net als de mensen om haar heen, grote verwachtingen. Dit was de eerste keer na 23 jaar oorlog dat Afghanen de hoofden bij elkaar staken om samen iets op te bouwen. Maar ze was er klaar voor. De stoelen stonden op hun plek en de vlag van het land hing achter het podium.

Haar verontwaardiging was dan ook groot toen de tent besefte dat ze niet de enige plek was waar beslissingen werden genomen en dat er grote concurrentie kwam van zoiets schimmigs als een achterkamertje.

Helemaal begrijpen deed ze het niet, maar uit alle gesprekken die er rondom haar zeil werden gevoerd kon ze opmaken dat veel mensen niet blij waren met de interim-regering. De Noordelijke Alliantie, de factie die Kabul zeven maanden geleden had ingenomen, had de belangrijkste posten voor zichzelf gehouden. En omdat de Alliantie voornamelijk bestaat uit etnische Tadzjieken, was deze regering volgens andere etnische groepen niet legitiem.

De tent hoorde dat honderden delegatieleden het woedend voor haar opnamen: zulke belangrijke beslissingen moeten niet in een achterkamertje worden gemaakt. 'De buitenlanders staan ons niet toe om te debatteren, omdat ze bang zijn voor een uitkomst die in strijd is met de Amerikaanse belangen', ving ze op.

Wat haar trouwens ook niet lekker zat, was dat er vervolgens allerlei verdachte types rond haar zeilen schuifelden. Ze hoorde hoe de Afghaanse geheime dienst en stoottroepen van verschillende warlords delegatieleden probeerden te intimideren.

Het is voor een tent, en zeker eentje die alleen maar op bierfeesten gewerkt heeft, moeilijk te begrijpen wat hier gaande was. Afghanistan is nog steeds opgedeeld in gebieden die gecontro leerd worden door mannen met geweren. Hoe harder je schiet, hoe meer macht je hebt. En hoe meer macht, hoe meer geld er valt weg te halen. De beslissingen die op de loya jirga gemaakt zijn, moeten hier een einde aan maken, want er zou een regering worden gekozen die overal zijn autoriteit kan doen gelden. Voor de mannen met geweren was het dus belangrijk dat zij op een goede positie werden 'gekozen'.

De tent zag dus geen spoken. Human Rights Watch sloeg alarm nadat delegatieleden waren 'gewaarschuwd' de agenda van de warlords niet te dwarsbomen en Karzai zei dat iedereen die zich bedreigd voelde, dit bij hem moest rapporteren.

De macht van Karzai is echter beperkt tot Kabul en delegatieleden die op hun eigen standpunt bleven staan, lopen groot gevaar zodra ze weer terugkeren naar de dorpen en steden waar de warlords de dienst uitmaken.

Toch waren er momenten dat de tent even aan de bierfeesten moest denken. Als het debat eenmaal op gang kwam, werd er gepassioneerd gesproken over vrede en voorspoed, terwijl anderen klaagden over de krijgsheren en hun wreedheid. Er werd geschreeuwd, gevloekt en gedreigd - maar iedereen nam deel aan de discussie.

Vrouwen, maar voornamelijk mannen, uit alle hoeken van het land hebben ruim een week met elkaar doorgebracht en daarmee een mogelijkheid gekregen om elkanders problemen te begrijpen. Mensen van een verschillende etnische of religieuze achtergrond hebben kunnen zien dat ze met dezelfde problemen worstelen.

Er viel heel wat aan te merken op deze bijeenkomst, maar de tent heeft zich uiteindelijk toch met een tevreden gevoel laten inpakken. Ze heeft niet alleen in de internationale media, maar ook op de Afghaanse radio en televisie veel aandacht gekregen en daarmee een belangrijke rol gespeeld in het helingsproces van Afghanistan. Een plek waar mensen overnieuw moeten leren dat ze er alleen samen iets van kunnen maken.

Meer over