Elton en Leon

Eind oktober komt er een nieuwe plaat uit van Elton John. The Union heeft hij behalve met zijn vaste tekstschrijver Bernie Taupin gemaakt met Leon Russell en T Bone Burnett.

Dat is een veelbelovende combinatie.

Maar wat weet ik eigenlijk meer van Leon Russell dat hij en niet Donny Hathaway de auteur is van de klassieke soulballad A Song For You? Bar weinig, het is zo iemand over wie ik al decennia lang lees dat hij eind jaren zestig begin jaren zeventig een belangrijk zanger/pianist was. Hij speelde mee op veel van de beste Phil Spector producties. Hij deed, zo herinner ik me, onder meer mee op George Harrisons Concert For Bangla Desh en was betrokken bij Joe Cockers Mad Dog And Englishmen. Ik heb niks met Cocker, dus misschien dat ik daarom nooit echt in Russell gedoken ben.

Ik heb wel wat met Elton John.

Ik was fan van hem, voorzover je op je 9e fan van een artiest kunt zijn. Het was natuurlijk achteraf ook een mooie tijd om van Elton John te houden want hij scoorde met Crocodile Rock en Daniel toen grote hits. Maar hij was ook een van de eerste artiesten van wie ik elpees kocht.

Ik zat in de zesde klas van de lager school, het was net vakantie, daarna zou ik naar de brugklas gaan. Er lag, of liever gezegd stond, een nieuwe elpee van Elton John in de winkel. Mooie klaphoes, twee boekjes met tekeningen en een poster zaten erbij en het hele spul stond en hing mooi uitgestald in de etalage van de platenzaak.

Ik had het album Goodbye Yellow Brick Road nooit gekocht: te duur, een dubbel-lp. Maar had wel wat singles van hem. Vooral Saturday Night's Alright For Fighting was me zeer dierbaar. Maar nu moest het er maar van komen: Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy, daar moest ik maar voor gaan sparen.

Nadeel was dat er geen hits op stonden, het voordeel was de fraaie verpakking, volgens mij van dezelfde tekenaar die ook verantwoordelijk was voor de animatie van Roger Glovers Love Is All, wat ik ook geweldig vond. (De enige plaat met Ronnie James Dio waar ik ooit geld aan uitgegeven heb).

Ik kocht de plaat en vond m prachtig. Een schoolvriendje hield ook van Elton en die zou die zomer een andere plaat van hem kopen, op muziekcassette: Elton John (met dat nog altijd prachtige Your Song).

Elton was onze held. Hij was vaak op de Nederlandse tv te zien bij Willem Duys en dat soort programma's. De VPRO had Randy Newman, de Tros en de Avro hielden het bij Elton John. Ik luisterde nooit naar de VPRO (vrijdagavond) dus Newman kende ik pas toen ie met Short People en Rider In The Rain een hit kreeg.

Elton john haalde vooral het nieuws als er iets over zijn brillen of haargroei te melden was, maar dat hoorde er blijbaar bij.

De liefde verging, maar een zwak ben ik voor hem blijven houden, al is zijn laatste single die ik goed vond ook al weer uit 1982 (I'm Still Standing).

Wat ik wel altijd leuk aan hem vond is dat hij altijd muziekfan is gebleven.

'I'm basically a fan', waren zijn woorden gisteren toen de Europese pers zich verzameld had om te luisteren naar The Union. We zaten in een mooie bioscoop, Electric Cinema, met grote lederen stoelen en hoorden de hele plaat.

Ik kan er helaas weinig over zeggen, want het geluid stond zo lelijk hard afgesteld dat iedere nuance me ontgingen. Ik kon soms maar moeilijk hoorde of ik een vervormde Elton of een vervormde Leon hoorde zingen.

Maar we waren ook naar Londen gekomen om te horen wat Elton over dit project te vertellen had, en mogen later deze maand nog een echt interview met hem doen.

Elton John vertelde mooi, vond ik. Over hoe hij in 1970 debuteerde in LA's Troubadour en daar het lange witte haar van Leon Russell zag in de zaal, waardoor hij zich geïntimideerd voelde. 'Ik was bang dat hij mijn pianospel maar niks vond.'

Russell was een van zijn grootste leermeesters geweest, en ze zouden samen ook nog wel eens optreden. Maar van Russell werd weinig meer vernomen sinds Elton John superster werd.

Elton John beschouwt Russell nu samen met David Ackles en Laura Nyro als die artiesten uit de jaren zeventig die te weinig bekendheid hebben gekregen. Iets waar hij wat aan wil doen. Om te beginnen wil hij er aan werken dat Russell de rechten van zijn A Song For You en This Masquerade terugkrijgt. Genoeg voor een jaarinkomen waarschijnlijk.

En natuurlijk zal de nieuwe plaat die ze samen maakten iets voor Russell kunnen doen. Mij heeft het er in elk geval al toe aangezet me eens in deze man te verdiepen. Op Spotify staat veel van hem, en ik herken diverse hoezen.

Maar waarom ik me nooit echt in hem verdiept heb? Geen idee eigenlijk.

Ik vond het leuk om Elton John zo enthousiast over popmuziek te horen vertellen. Over de vroege jaren zeventig maar ook over een band als Wilco ('One of the best bands around') en over zijn bewondering voor iemand als Richard Hawley, die hem inspireerde tot het idee zelf eens een plaat met muziek van zijn helden op te nemen.

Er was nog een ding dat tussen neus en lippen even ter sprake kwam: het mislukken van de opnamen van een tweede album van Krauss & Plant. Dat was me ontgaan. Wel weet ik dat Plant met een nieuwe plaat komt, maar ik wist niet dat Raising Sand geen opvolger krijgt. Daardoor kreeg Burnett ineens tijd om met Elton en Leon te gaan opemen.

Wat ging er mis?

Meer over