Elke Britse krant heeft van die lijstjes

De industrietycoon Tiny Rowland, die de Forbes-lijsten in de VS had gezien, vroeg financieel redacteur Ivan Fallon van de Sunday Telegraph bijna twintig jaar geleden waarom in Groot-Brittannië deze overzichten niet bestonden....

Peter de Waard

Helaas waren de rijken minder enthousiast. Toen de journalist David Beresford de Duke of Devonshire benaderde, kreeg hij een ijzige reactie: 'Ik kan mij niet voorstellen dat Hartwell wil publiceren.' En Lord Hartwell, de toenmalige eigenaar van de Sunday Telegraph, wilde dit ook niet.

De Sainsbury-familie – eigenaar van een grote supermarktketen – werd door Scotland Yard gewaarschuwd dat publicatie ontvoeringen zou uitlokken. Het idee werd op de lange baan geschoven. Voor even.

Fallon en Beresford stapten met hun idee naar Rupert Murdoch – eigenaar van onder meer The Sunday Times – die minder gevoelig leek te zijn voor de bezwaren van de Britse aristocratie. In 1989 publiceerde The Sunday Times de allereerste 'Rich List'.

Het was meteen een voltreffer. Op de eerste zondag in april – wanneer de krant de lijst van de duizend rijkste Britten publiceert – schiet de oplage 15 tot 20 procent omhoog. De lijst is geëvolueerd tot een boekwerk van meer dan honderd pagina's, met uitgebreide portretten en overzichten van de rijksten.

De Mail on Sunday publiceert nu elk voorjaar een even uitgebreide, nog fraaier uitgevoerde lijst, 'The Rich Report', waar tien mensen het hele jaar aan werken. Maar eigenlijk heeft elk zichzelf respecterende Britse krant nu dergelijke lijsten.

Niemand maakt zich er druk over, noch over het feit dat ze onzorgvuldig zijn – koningin Elizabeth stond nummer 1 in de allereerste 'Rich List', met een vermogen van 6,7 miljard pond en is nu afgezakt naar de 133ste plaats met 250 miljoen – noch over de zorg dat ze criminelen op een idee kunnen brengen.

Meer over