Elite

DE KRANT staat de laatste tijd bol van de beschouwingen over publieke seks. Die schijnt niet goed te zijn voor onze persoonlijke groei....

Het is opeens een schande en ik begrijp er niks van.

Tot voor kort dacht ik altijd dat het de intellectuele elite was die door de eeuwen heen met nieuwe perversiteiten kwam, tot bewondering en verbijstering van een fantasieloos middle-class-publiek, dat qua domheid toch niet onderdeed voor z'n minderen. Wie vroeger hardop durfde te zeggen dat Lolita een weinig verheffend boek was, of dat porno niet in een museum verheerlijkt hoeft te worden, kreeg altijd te horen dat de kunstenaar zich verplicht voelde om zoveel mogelijk rottigheid aan het licht te brengen, omdat het publiek voorlichting nodig had. En dat pikten we!

In de beschouwingen die ik de laatste tijd lees, krijgt Menno Buch meestal de schuld van alle verloedering. Nergens kom ik grote moderne kunstenaars tegen als het om verantwoordelijkheid gaat. De voorlichter die het hardst kon schreeuwen werd steeds hoger gewaardeerd: wie 't luidste kut kon roepen of dat woord soms zelfs kon spellen moest zo ongeveer wel het grootste talent hebben, en verdiende het meest. Maar zo trots als ze waren op hun functie als voorlichter, zo zwijgzaam zijn ze nu over de plotselinge verguizing van die enorme lawine aan viezigheid die zij voor onze bestwil creëerden. Wachten ze af, of begrijpen ze dat het genoeg geweest is? Waarom worden zij niet genoemd, en waarom zeggen ze zelf niets? Hoe slim zijn kunstenaars?

Meer over