El Clásico is alsof ze je een kijkje gunnen achter de hemelpoort

Of hij wifi had, in Oscar's Bar, in het centrum van Hannover. Nee, zei de barman, dit was een ouderwets café, hier moest je praten, desnoods met elkaar. Of gewoon drinken, al was het maar om te vergeten.

Het afgesloten stadion in Hannover afgelopen dinsdag. Beeld ap
Het afgesloten stadion in Hannover afgelopen dinsdag.Beeld ap

Waarom was het café trouwens nog open, een paar uur nadat Duitsland - Nederland was afgelast vanwege terreurdreiging. Volgens de receptionist van het hotel aan de stadsrand was het hele centrum van Hannover hermetisch afgesloten. De barman zei, met een lach: 'Als onze tijd dan toch is gekomen, dan liever met een biertje in de hand.'

Zo is dat. Dat het echt serieus was met de dreiging, bleek een paar dagen later, al spreken media elkaar tot vandaag tegen. Ter plekke had je vooral het gevoel dat het een oefening was om snel een stadion te evacueren. Dat ging goed, met dank vooral aan het rustige Duitse volk.

Vroeger hielden ook terroristen van voetbal, om de simpele reden dat velen, van allerlei pluimage, van voetbal houden. Nu ze van tactiek veranderen en ogenschijnlijk iedereen doelwit kan zijn van hun acties, zeker als de massa is verzameld, is alles anders geworden. Nu proberen ze gewoon met een bomgordel een stadion binnen te wandelen.

Voetbal is bovendien een verderfelijk, aards tijdverdrijf in de ogen van menig extremist. Indrukwekkend is de dit jaar verschenen film Timbuktu, waarin jongens in een kalifaat net doen of ze voetballen, met een denkbeeldige bal, omdat echt voetbal is verboden, zoals bijna alles verboden is in hun wereld.

Maar zolang voetbal in onze wereld nog niet verboden is en zolang er ook wedstrijden doorgaan, is het aardig stil te staan bij het voetbal in El Clásico zaterdag. Wat een fantastisch voetbal liet Barcelona zien bij rivaal Real Madrid. De 0-1, na een eindeloze combinatie, staat al versneld afgespeeld op internet, met als apotheose de schitterende versnelling van Sergi Roberto en het balletje buitenkant voet van Suárez. En anders is daar wel de 0-3 van Iniesta, de zinderende knal van de dirigent.

Het mag allemaal hoor, 5-3-2 spelen, het voetbal van de omschakeling omarmen en lekker counteren, maar laten we dankbaar zijn dat er nog ploegen zijn die voetballen alsof ze de toeschouwer een kijkje gunnen achter de hemelpoort. Geniet dus van Neymar, de man met de elastieken benen, of van de kleine groothertog Iniesta, van Suárez als schutter zonder fratsen, van alleskunner Busquets. En dan vierde Messi een rustige rentree zaterdag, alsof hij het toerental rustig opvoert, om straks zijn vijfde Gouden Bal in ontvangst te nemen.

Het echte voetbal rekende af met cynisme, Luis Enrique met Benítez, de trainer die oogt als ober van een restaurant in Galicië. Adviseur Cruijff verdween bij Ajax, waar zijn revolutie lijkt gesneefd in de kakofonie van ruziemakers. Gelukkig leven zijn ideeën voort, in het voetbal van trainers als Luis Enrique en Guardiola. Dat is voetbal van het avontuur, voetbal van de vrije geest.

Meer over