El Bulli

Het boek oogt niet alleen als een saai geaderd blok zwart marmer, het heeft ongeveer hetzelfde soortelijk gewicht. De keukenweegschaal geeft zich bij twee kilo gewonnen, die in de badkamer wijst bijna vijf aan....

Het boek hoort in een cassette met een identiek uiterlijk. Op beide ruggen in een klein, achteloos lettertje (handgeschreven): el Bulli 1998-2002. Op de voorkant van het boek, rechtsonder in de hoek, staat het cijfer 3 (beetje hanenpoot). Ergo: eerder verschenen 1 en 2.

Eerbied is gepast, zoveel is duidelijk. Maar een kookboek is het niet. De recepten staan op een cd-rom van enkele grammen. Die is gestoken in een aparte map (dito gemarmerd) die in verhouding royaal is beletterd: auxiliary tools, weer el Bulli, nu met de jaartallen 1983-2002 erachter. De uitgever heet, het zal nauwelijks verbazen, elBullibooks, Nilsson & Lamm importeert het en de boekhandelaar slaat er 149,50 euro voor aan.

Wat je daarvoor koopt is een minutieus bijgehouden fotografisch overzicht van wat het vermoedelijk (in elk geval in vakkringen) beroemdste restaurant van Europa zijn gasten heeft voorgezet in die periode van vier jaar. El Bulli staat in het Spaanse Rosas bij Barcelona en sterrenkoks uit alle windstreken spreken vol lof en respect over het in creativiteit niet te overtreffen trio Juli Soler, Albert en vooral Ferran AdriDie kunnen niet alleen koken, hun presentatie is overweldigend. Cees Helder, Nederlands eerste driesterrenkok, ziet in Ferran Adrieen voorloper waar ik iets mee kan'. Want '98 procent van de collega's is toch trendvolger'.

Voor hen is het boek dan ook bedoeld. Laat je het theoretische gedeelte voor wat het is , dan kijk je je ogen uit. Honderden foto's van gerechten zoals je die nooit eerder op deze manier gepresenteerd hebt gezien, eten waarvan de kleuren afspatten en de rangschikking eigenlijk niet door een barbaar met bestek zou mogen worden verstoord.

Geregeld wordt toegelicht hoe een gerecht tot stand kwam. Minuscuul voorbeeldje: na de maorbet was de volgende stap een 'barbecued sorbet', dat wil zeggen een sorbet met de smaak van een maolf die net van de barbecue komt. Dat lukte dankzij de 'houtskoololie die we al in 1997 hadden bedacht'.

Zo'n negenhonderd indrukwekkende foto's bevat het boek en zelfs de eendentongetjes (als kebab met inktvistentakels, of met peer en lychee) zijn toonbeeldjes van schoonheid. Thuis na te bootsen: groene asperges met warme (70 graden Celsius) mayonaise en grapefruit.

Meer over