Eindelijk een duel tussen Froome en Quintana, in de Vuelta

Het duel dat in de Tour niet van de grond wilde komen, ontrolt zich nu in alle hevigheid in de Vuelta. Nairo Quintana en Chris Froome zijn in Spanje aan elkaar gewaagd, zoals de elfde rit onderstreepte.

Chris Froome tijdens de 11de rit in de Vuelta.Beeld epa

Nadat Quintana maandag met overmacht had gewonnen, was woensdag de beurt aan Froome. Op de Peña Cabarga, een van die duizelingwekkende hoogtepunten langs de Cantabrische kust versloeg hij de Colombiaan in het rechtstreekse gevecht waarop iedereen vooraf had gehoopt.

Koersdirecteur Fernando Escartin, vroeger altijd een obscure klimgeit, kan nu al worden gecomplimenteerd met zijn parcours. De Ronde van Spanje speelt zich grotendeels in het noorden af. Pas in de derde week wordt de rest van het land bediend. Maar zuidelijker dan Benidorm reikt de Vuelta niet dit jaar.

Aan de bak

Met zijn Sierra Nevada zal Andalusië het hem vermoedelijk niet in dank afnemen. Toch is de onvoorwaardelijke keuze voor Galicië en Asturië als belangrijkste slagveld terecht.

De ruime keuze aan hindernissen houdt de vaart er in. Te lang liet de Vuelta zich karakteriseren door een desolaat en dor landschap tussen start en finish. Het peloton blijft nu lange verplaatsingen bespaard, maar moet wel voortdurend aan de bak.

Slechts twee ritten hebben in deze Vuelta het profiel van een klassieke bergrit, zoals de Tourleiding die gewoontegetrouw uittekent. Zaterdag betreedt de Vuelta Frans grondgebied in zo'n uitputtingsslag van vier serieuze cols.

Spektakel wordt vooral gezocht in de felle klimmetjes van een handvol kilometers, waarvan het gemiddelde stijgingspercentage akelig dicht in de buurt van de dubbele cijfers komt. Geen etappe bood tot nu toe zoveel tumult als die van woensdag.

Het startschot klonk voor de deur van een natuurhistorisch museum met dinosaurussen die best met een wielrenner op de foto wilden. Vervolgens ging het in een rechte lijn langs de kust in oostelijke richting; 160 kilometer lang vrijwel op zeeniveau met zo'n slotakkoord als benenbreker.

Op de voorafgaande rustdag had klassementsleider Nairo Quintana het onderlinge vuurtje opgepookt. Gesteund door ploeggenoot Valverde vraagt Quintana een verbod op de apparatuur waarmee collega's hun inspanningen reguleren. Ook Alberto Contador sloot zich daarbij desgevraagd aan.

Lees ook

Interview met Robert Gesink: 'Ik ben meer een diesel, het type Froome zeg maar' (+)

Metertjes

De collega op wie zij natuurlijk doelen, is Chris Froome. Als geen ander vertrouwt hij op de onafhankelijke registratie van zijn inspanningen. Drie Tours heeft Froome gewonnen met de ogen gericht op zijn metertjes. En zo deed hij het maandag ook, op weg naar de gletsjermeren van Covandonga: een computergestuurde inhaalrace.

Helemaal ongelijk hebben ze dus niet, de Spaanstaligen. Het wielrennen leeft van het onderlinge gevecht, van wederzijdse uitdagingen waarin de dood het alternatief is voor de gladiolen.

Maar het interessante van deze Vuel-ta is juist dat Froome dat duel niet uit de weg kan gaan. De Tour de France is een uitgekiend proces naar topvorm, zowel individueel als collectief. Daar is het dan ook de Tour de France voor. Maar in deze fase van het seizoen, met al zoveel kilometers achter de rug, is topvorm weer zo'n mysterieuze kracht die de sport zo prettig onvoorspelbaar maakt.

Vooralsnog lijken Quintana en Froome daarin het verst te reiken. De eerste spreidt zijn vorm al anderhalve week ten toon. De tweede komt er steeds beter in.

Peña Cabarga was voor Chris Froome dan ook bekend terrein. Vijf jaar geleden was hij hier ook de beste. Nadat de twee kemphanen de concurrentie van zich hadden afgeschud, wist Froome dus waar hij zijn beslissende aanval moest plaatsen. 'Je ziet de finish pas laat door een scherpe bocht naar links. Daarvoor moest ik het verschil al hebben gemaakt.'

Daardoor kan Chris Froome, als enige, zijn achterstand op de rode leiderstrui in seconden tellen. Met een tijdrit twee dagen voor Madrid zal Nairo Quintana nog wel een keertje aan de bak moeten.

Meer over