Eigenlijk is Jan van der Marel nu de snelste triatleet van de wereld In Almere worden de binnenbochten gemeten

In de prehistorie van de triatlonsport - nu zo'n vijftien jaar geleden - was het een knappe prestatie als een atleet binnen de tien uur het verlossende finish-lint bereikte....

ROLF BOS

Van onze verslaggever

Rolf Bos

ALMERE

Stam, inmiddels gestopt, zat gisteren voor een lokale radiozender achterop een motorfiets en zag Jan van der Marel de klassieke afstand tijdens de triatlon van Almere in 2.46.11 afleggen. Eerder op de dag had de triatleet in het Gooimeer ruim vijftig minuten over de 3.8 kilometer zwemmen gedaan, en was hij in 4.24.26 (180 kilometer met een gemiddelde van 40, 41 kilometer per uur) over het fietsparkoers gesneld. Tezamen 8.01.14, de op een na snelste tijd ooit op een triatlon.

Van der Marel, die na afloop 20 duizend gulden én een auto rijker was, maar op het moment suprême eerder smachtte naar een simpel blikje Cola ('een godendrank'), had misschien nog wel iets sneller gekund. 'De benen waren fantastisch in vorm, het weer was fantastisch, alleen mijn laatste uur fietsen ging iets minder.'

Dat had geen gevolgen: Hij begon de marathon, het sleutelnummer van deze uitputtende moderne driekamp, met een ruime voorsprong op de Belg Dirk van Gossum. De fietstellertjes van de volgers langs het vlakke water van het Gooimeer gaven vervolgens constant vijftien kilometer per uur aan, en zolang een leidende triatleet dat tempo kan volhouden is er geen enkel vuiltje aan de lucht.

Slechts even haperden de benen van Van de Marel. Juist in het tijdelijke sportstadion van de jonge stad, op 30 kilometer, reed een busje van de jury hem klem tussen de afzettingen. De triatleet stond even stil, duwde een hek weg en draafde verder. 'Ik heb me niet kwaad gemaakt, dat verstoort het ritme en de concentratie alleen maar.'

Het was een smetje op een verder vlekkeloze organisatie, die alleen verweten kan worden dat er niet voor voldoende tegenstand voor Van der Marel was gezorgd, want dan was het misschien nóg sneller gegaan. De Belg Van Gossum kwam acht minuten later binnen, Amsterdammer Martin Breedijk weer ruim vijf minuten daarna.

Gregor Stam: 'Jan heeft deze triatlon gered. De organisatie mag hem eeuwig dankbaar zijn, dat hij, toen hij al zeker was van de eindoverwinning zo sterk is doorgegaan en deze prachtige eindtijd, waar ik in mijn tijd alleen maar van kon dromen, heeft neergezet.'

'Almere' mag ook Katinka Wiltenburg, met 8.56.57, in de armen sluiten. Zij is de vierde vrouw (en tweede Nederlandse, na Thea Sybesma, Roth, 1991) die een triatlon binnen de negen uur aflegde. Tien jaar geleden, omtrent 1985 en 1986, was ze met deze tijd zelfs sneller geweest dan mannelijke kampioenen als Stam, Rob Barel en Axel Koenders.

Het bestuur van de Holland Triatlon heeft ongetwijfeld zijn best gedaan een sterk internationaal veld naar de groene polder te halen, maar dat het (weer) niet was gelukt, bleek zaterdag. Bij de eerste vijftig triguys in Almere waren slechts vijftien, veelal onbekende buitenlanders. De wedstrijd heeft internationaal weinig aanzien. Op de kalender staat jaarlijks zo'n tiental belangrijke wedstrijden (het aantal kwart-triatlons is vele malen groter), met als hoogtepunt de triatlon op Hawaii.

Tijdens andere grote wedstrijden in de wereld, zoals onder meer in het Duitse Roth, kunnen triatleten zich kwalificeren voor deze triatlon in de Stille Zuidzee, die meer aanzien heeft dan een WK. Almere bezit geen slots voor Hawaii, al komt daar, zo hoopt het bestuur ('we gaan praten'), binnenkort verandering in. Aan het prijzengeld ligt het niet. Van der Marel kon zijn 20 duizend gulden zaterdag in een nieuwe auto van zo'n 30 duizend gulden (gewonnen omdat hij het parkoersrecord van Frank Heldoorn ruim verbeterde) naar zijn huis in Ter Aar rijden.

Belangrijker is misschien het 'Rotterdam'-effect van de opmerkelijke tijden die Van der Marel en Wiltenburg in de polder verwezenlijkten. De ongelooflijke snelle tijden die Carlos Lopes, Robert de Castella en Belayneh Densamo in de jaren tachtig op de marathon van Rotterdam neerzetten, gaven deze marathon indertijd internationaal veel aanzien. Elke zichzelf respecterende marathonloper wilde daarna lopen in de snelle havenstad. Wie weet: Misschien dat triatleten uit de gehele wereld nu staan te trappelen om volgend jaar in het rappe Flevoland van start te gaan.

De snelste tijd bezit Almere overigens niet: Ruim een maand geleden was de Duitser Lothar Leder de eerste triatleet die onder de acht uur bleef (In Roth: 7.57.02, met een marathontijd van 2.43.23!). Van der Marel werd tijdens die wedstrijd derde. Over het fietsparkoers in Roth zei hij later: 'Mijn teller gaf 177 kilometer aan. Te kort dus.' Drie kilometer, het scheelt zo'n viereneenhalve fietsminuten. Hoe maak je zo'n snel parkoers? In Roth zouden de slimme organisatoren de buiten-bochten gemeten hebben, maar triatleten fietsen natuurlijk door binnen-bochten.

In Almere worden binnenbochten wél opgemeten. Zelfs iets te krap, want zaterdag gaf Van der Marels fietscomputer na afloop 181 kilometer aan - na enig rekenwerk mag Van der Marel zich op dit moment dus de snelste triatleet van de wereld noemen. Half oktober kan de technisch-ingenieur uit Ter Aar op Hawaii laten zien wat zijn wereldtijd in een sterk internationaal veld werkelijk waard is.

Meer over