EIGEN GELD

Elk halfjaar opent de Postbank de jacht op de spaarcentjes van de girorekeninghouders. In december lonkt de bank naar de dertiende maand, in juni naar het vakantiegeld en de winstdelingsregeling....

Familie Postbank

op dagmars

met de rugzak

Na de handdoek, de badtas en de reiswekker in voorgaande jaren geeft de Postbank deze zomer een rugzak weg aan iedere rekeninghouder die duizend gulden op een spaarrekening zet. Uiteraard zijn de Postbankrekeninghouders weer onmiddellijk in actie gekomen. Een rugzak is nu eenmaal ideaal voor de vakantie. Massaal wordt dus bij de Postbank driftig heen- en weergeboekt.

Sommige rekeninghouders is niets te dol. Een rekeninghouder had net vierduizend gulden op de lopende rekening staan; geld dat hij eigenlijk niet kon missen. Hij stortte naar vier nieuwe spaarrekeningen ieder duizend gulden in de hoop vier rugzakken toegestuurd te krijgen. Ieder gezinslid van de familie Postbank zou dan tijdens de dagmars door de bergen een eigen rugzak hebben.

Eén dag later wordt het geld weer van alle spaarrekeningen afgehaald, want er moet ook iets gekocht worden om in de rugzakken te stoppen. De vakantie-uitkering is nu eenmaal onmisbaar.

Dat is niet de bedoeling, meldt de klantenservice van de Postbank als wordt gebeld waar de rugzakken blijven. 'Is het dan verboden?', vraagt de klant quasi nonchalant. 'Verboden ook niet. Dat klopt. Er staat niet in de kleine lettertjes dat u verplicht bent de spaarrekening langer dan één dag aan te houden. U krijgt de rugzakjes over een week of twee.'

Postbank plust

pluspakketen in

prijs op

De loyaliteitspakketten van de Postbank zijn deze maand in prijs verhoogd. Het Postbank Pluspakket kost vanaf heden 48 gulden per jaar, een prijsverhoging van acht gulden. Het Premium Pluspakket kost negen gulden per maand, een gulden duurder.

Al eerder is in deze rubriek aandacht besteed aan de vraag of deze pakketten een verrijking betekenen van het leven van creditcard-houders. Zij werden in de herfst van 1995 ongevraagd geïntroduceerd bij de houders van Postbank creditcards. Het Pluspakket was er voor gewone kaarthouders en het premium Pluspakket voor houders van de Postbank Gold Card.

Maar wat was het voordeel? In selecte restaurants konden Pluspakketters ondermeer een kortinkje krijgen als zij een bonnetje toonden, er was een beperkte bagageverzekering bij vliegreizen en reischeques konden worden thuisbezorgd. Van die dingen dus. 'Voordeel op wat niemand wil hebben', vatte een Pluspakketter dit samen.

Maar tot op heden was er geen ontkomen aan. Iemand met een creditcard was automatisch Pluspakketter, of hij wilde of niet. Niet voor niets noemt Postbank dit een loyaliteitsprogramma, een middel om trouwe klanten aan zich te binden. En iemand met een gouden kaart viel altijd in de categorie premiumplus. Behalve een restaurantvoordeelcoupon had hij bijvoorbeeld het recht om zonder bijbetaling te 'girotellen'.

Kaarthouders die het ongemakkelijke gevoel hadden dat zij eigenlijk betaalden voor al die ongebruikte toeters en bellen heeft Postbank een verheugende mededeling. De pakketten kosten inderdaad geld en je kunt er vanaf.

Wie alleen zijn gewone creditcard houdt, betaalt 40 gulden per jaar. Voor het pluspakket moet nu formeel 8 gulden extra worden neergelegd. Wie alleen een gouden kaart wil hebben, betaalt acht gulden per maand - 96 gulden op jaarbasis. Indien premiumplus daarbij wordt genomen, komt er één gulden per maand bij.

Het zou de Postbank echter verbazen als veel kaarthouders de voordelen van plus en premiumplus opgeven.

Postbank Gold

mét of zónder

reisverzekering

Of de plus- en premiumplus-pakketten tot nu toe voordelen boden was twijfelachtig, maar nadelen leken er zeker niet aan te kleven. Niemand is verplicht te gaan eten in een restaurant waar met een Postbankcouponnetje korting kon worden bedongen. Het hele boekje kon bij wijze van spreken zo de grijze bak in.

Vervelend was wel dat de pakketten soms tot verwarring leidden. Sommige rekeninghouders werden op het verkeerde been gezet. Een houder van een Postbank Card Gold dacht jarenlang verzekerd op vakantie te gaan, omdat een permanente reisverzekering deel van de kaart uitmaakte.

Nog in de vroege zomer van 1996 krijgt hij een vergoeding als zijn racefiets is beschadigd.

Hij wordt argwanend als begin juli 1998 een brief van de Postbank in de bus valt waarin staat dat de maandelijkse kosten voor zijn creditcard zullen stijgen van acht naar negen gulden, als hij tenminste geabonneerd wil blijven op het Premium Pluspakket.

Aangezien hij nooit iets heeft begrepen van dit Premium Pluspakket, waar hij zomaar abonnee van bleek te zijn gemaakt door de Postbank, leest hij de bijgesloten folder goed door. Tot zijn verbazing staat nergens in de folder dat een permanente reisverzekering deel uitmaakt van het pakket.

Dus gebeld met de Postbank. 'Oh meneer. Die reisverzekering is al een paar jaar uit het pakket', zegt een medewerkster.

De schrik slaat hem om het hart. Het blijkt dat de Postbank al in oktober 1995 heeft besloten de reisverzekering los te koppelen van de credit card. De creditcard kostte vanaf dat moment geen 155 gulden per jaar meer, maar 96 gulden.'Alle kaarthouders hebben toen een brief gekregen waarin dat stond', aldus een woordvoerder van de bank.

De kaarthouders konden hun doorlopende reisverzekering voortzetten tegen betaling van 65 gulden per jaar. Degenen die niet reageerden op de brief werden automatisch verzekerd.

De man kan zich de brief niet herinneren. Hoe had hij kunnen weten dat de reisverzekering is losgekoppeld en dat hij toch is verzekerd? Goed zijn giro-afschriften lezen, adviseert de Postbank-woordvoerder.

De Postbank-vakantielijn waarschuwt in ieder geval niet als iemand met een permanente reisverzekering per abuis nóg een reisverzekering wil afsluiten, zo leert een proef.

Pinpas over

de grens ineens

pas zonder pin

Tegenwoordig kan in zowat elk buitenland gepind worden, heel handig. Maar niet altijd veilig. Dit blijkt in een Corsicaanse platenzaak waar de verkoper niet eens om een handtekening vraagt. De pincode is bij gebrek aan een geschikt apparaat ook overbodig.

Nog geen week later is het bedrag van de rekening afgeschreven. Tot grote teleurstelling van de vakantieganger die stiekem had gehoopt dat de betaling ongeldig was. Want, wie had tenslotte toestemming tot de transactie gegeven? Geen pincode, geen handtekening, dus geen betaling. Elke idioot die met het pasje naar de winkel was gegaan had er zo mee kunnen betalen. Terwijl die code - het persoonlijke identiteits nummer - dat toch juist zou moeten voorkomen.

Maar in menig buitenland is een betaalpasje net zo onveilig als een creditcard. Daar volstaat een handtekening, stelt een woordvoerster van Interpay. Dit samenwerkingsverband van de Nederlandse banken regelt de elektronische betalingen met betaalkaarten waar het 'Maestro'-logo op staat.

'Er zijn landen die nog niet zijn overgegaan op de pincode', zegt woordvoerster Yvonne Kersten. Zij geeft toe dat een handtekening minder veilig is dan een pincode. Bovendien blijkt die handtekening soms overgeslagen te worden. 'Maar er wordt bij deze transactie wel altijd contact gemaakt met de betreffende bank om te zien of de pas niet is geblokkerd en of er voldoende geld op de rekening staat.'

Bovendien, zo voegt Kersten toe, moet altííd op de portemonnee gelet worden en zodra die weg is, moet de pas geblokkeerd worden. Maar ja, waar vind je zo snel een kwartje voor de telefoon als de hele portefeuille is verdwenen.

De wereldwijde overgang op het systeem van de pincode zal volgens Kersten nog enkele jaren duren. Tot die tijd is de pinpas slechts in een beperkt aantal landen veilig: behalve Nederland zijn dat Duitsland, Luxemburg, Portugal, Zwitserland, Bulgarije, Oostenrijk én Kazachstan.

REDACTIE JOOST RAMAER EN PETER DE WAARD

BIJDRAGEN: GIJS HERDERSCHEE, LUCAS VAN GRINSVEN, ESTHER HANSEN LÖVE.

ILLUSTRATIES PETER VAN HUGTEN

Meer over