NieuwsRepatriëring uit Marokko

Eerste groep terug uit Marokko, maar achterblijvers willen weten waarom zíj niet zijn gerepatrieerd

Eindelijk een succesje voor minister Blok: zondagnacht kon de eerste repatriëringsvlucht in meer dan zes weken uit Marokko landen op Schiphol. Een kleine driehonderd Nederlanders zijn weer thuis, maar dat levert nieuwe vragen op bij de achterblijvers. Waarom zij niet?

Brahim Aoulad Lfadil zorgt nu in een gehuurd apartementje in Tanger voor zijn moeder, die in maart twee herseninfarcten kreeg. Hij houdt een foto vast van zijn 2-jarige zoontje. Beeld Brahim Aoulad Lfadil
Brahim Aoulad Lfadil zorgt nu in een gehuurd apartementje in Tanger voor zijn moeder, die in maart twee herseninfarcten kreeg. Hij houdt een foto vast van zijn 2-jarige zoontje.Beeld Brahim Aoulad Lfadil

Nee, minister Stef Blok van Buitenlandse Zaken wilde vrijdag voorafgaand aan de ministerraad niets zeggen over de vlucht uit Casablanca die was aangekondigd. Hij herhaalde nog maar eens dat hij zich volledig inzet voor de drieduizend gestrande Nederlanders in Marokko. Pas toen zondagavond de eerste driehonderd Nederlanders in de lucht waren, durfde zijn mediateam een tweetje rond te sturen met het blijde nieuws.

Er ging dan ook een flinke operatie aan vooraf. Nederland moest aan de Marokkaanse autoriteiten doorgeven welke schrijnende gevallen in het vliegtuig gewenst werden. Vanuit elf steden werden die zondag per bus naar de luchthaven in Casablanca gebracht. In sommige gevallen ging het om een rit van meer dan acht uur. Na een vlucht van ruim vier uur vielen de driehonderd Nederlanders hun partners, ouders en kinderen in de armen.

Ondertussen is de alarmcentrale van Buitenlandse Zaken de afgelopen dagen platgebeld, -gemaild en -geappt. De achtergebleven 2.700 Nederlanders willen graag weten wanneer de volgende vlucht vertrekt. En ook waarom zij zondag niet mee mochten. Zij zijn toch ook urgente gevallen?

‘Amateuristisch’

Op sociale media ontstond eerder al ophef onder gestrande Nederlanders nadat het AD een man aan het woord had gelaten die zichzelf niet als urgent geval ziet, maar wel terug mocht. De krant verwijderde de passage vlug van zijn website, maar het kwaad was al geschied. ‘Dit was een vlucht met urgente gevallen, en er zal altijd een eerste vliegtuig zijn’, laat een woordvoerder van Buitenlandse Zaken weten. ‘Het heeft onze volste aandacht om nu alle Nederlanders terug te halen.’

Maar dat wil nog niet zeggen dat de urgente gevallen nu ‘op’ zijn. Brahim Aoulad Lfadil (33) is blij voor de mensen die terug zijn, maar plaatst vraagtekens bij de selectie. Hij zit al zes weken vast in Tanger en heeft thuis een zoontje van 2, maar gaat het hem om zijn ouders. Die waren naar Marokko gegaan om even het hoofd te leeg te maken, zijn vader (80) werd in Nederland behandeld voor prostaatkanker. Brahim Aoulad Lfadil kwam zijn ouders, die door ouderdom en medische problemen veel hulp nodig hebben, alleen even ophalen. Ze zouden samen op 15 maart terugvliegen.

Maar toen ging het mis. Marokko ging in lockdown, het luchtruim werd gesloten. ‘Door de stress en angst belandde mijn vader met een tia in het ziekenhuis’, zegt Aoulad Lfadil. ‘Toen hij daaruit kwam, moest mijn moeder (76) op de ic worden opgenomen na een herseninfarct.’ Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ze er nóg een. ‘Mijn vader moet nog behandeld worden voor prostaatkanker en mijn moeders hersenen functioneren niet volledig meer. Ze is nu uit het ziekenhuis, maar ze heeft overal hulp bij nodig, tot aan douchen toe. De lokale medische zorg is zacht gezegd niet optimaal, de ziekenhuizen liggen vol coronapatiënten.’

Toch zaten Aoulad Lfadils ouders zondag niet in het vliegtuig. ‘Ik heb goed contact met de meneer uit het AD en die zegt dat hij niet per se terug had gehoeven, hij zat prima met zijn partner in een hotel’, zegt hij. ‘Maar als ik aan Buitenlandse Zaken vraag hoe de urgentie wordt bepaald, krijg ik te horen dat het op goed vertrouwen gaat. Dat vind ik echt amateuristisch, álle drieduizend Nederlanders willen graag naar huis.’

Een woordvoerder van Buitenlandse Zaken kan niet zeggen hoe de selectie van urgente gevallen precies verloopt. ‘Deze driehonderd zijn in overleg met Marokko gerepatrieerd. Bij de urgentie wordt gekeken naar zowel medische als sociale aspecten, bijvoorbeeld of mensen thuis kinderen hebben of hun werk dreigen te verliezen.’

Brahim Aoulad Lfadil is nog niet overtuigd: ‘Wat moet er gebeuren voordat mijn ouders mogen? Moeten ze half doodvallen?’

Meer over