Eerlijkheid

ZUID-KOREA zit in de finale! De ploeg heeft dan wel verloren van Duitsland, maar dat telt niet. Tegen Italië winnen ze door de golden goal van Ahn....

Argumenten van de kenners komen erop neer dat de scheidsrechter bij het spel hoort. Als je dus beter bent dan de andere ploeg moet je ook maar meer doelpunten maken zodat je niet afhankelijk bent van slecht fluitende scheidsrechters. Italië is toch die voetbalgrootmacht? Dan moeten ze ook maar meer dan twee doelpunten maken!

Wat leren wij hieruit? Van Zuid-Korea heb je alleen gewonnen als je dat doet met meer dan twee doelpunten verschil. In de verlenging mag je niet scoren. Doe je dat toch, dan telt de treffer niet. Als je dan bij de penalty's bent aanbeland is de moraal al zover weg dat je sowieso al geen kans meer maakt. Had je maar moeten scoren in de reguliere speeltijd (minimaal 2x overigens). O ja, doelpunten met het hoofd tellen ook niet. Want die Koreanen zijn zo klein, dat het niet eerlijk is als je dan met je hoofd scoort dus.

Ik gun het die Zuid-Koreanen van harte, echt. Ik zie ook wel hoeveel het losmaakt en dat Guus ons toch meer aan het hart gaat dan Camacho of Trapattoni. Maar mijn rechtvaardigheidsgevoel wordt toch danig op de proef gesteld. Zo niet dat van veel mensen om mij heen. Zij hangen de eerder genoemde theorie aan van de zogenaamde kenners. En op dezelfde routineuze professionele toon waarmee zij Korea's prestaties in een gunstig daglicht plaatsen, 'daar is toch een collectief ontstaan door toedoen van Hiddink' en 'het atletisch vermogen is een punt waarop ze echt verder zijn dan alle anderen', vragen ze me wat ik vind van het dopinggebruik in de laatste Ronde van Italië. Moet je niet ongelooflijk stom zijn om je te laten betrappen op cocaïne, zoals Simoni? En o ja, of ik, nu ik gestopt ben, niet eens kan vertellen wat ik allemaal 'gebruikt heb' toen ik nog fietste: want zo'n Tour kun je nooit op een bruine boterham met pindakaas rijden natuurlijk.

Ineens word ik geconfronteerd met heel andere maatstaven over eerlijkheid. Sporters die betrapt worden krijgen het liefst een schorsing voor het leven. Kennelijk is 0,2 nanogram cocaïne erg oneerlijk. Ongevraagd justitie op sporters hun dak sturen, ze in de cel gooien en ze in hun achterste kijken mag, want we moeten wel zeker weten dat het er eerlijk aan toegaat in zo'n wedstrijd. Sporters met Natterman in de bagage krijgen dezelfde behandeling als een drugscrimineel met 15 kilo heroïne bij zich. Je moet er tenslotte voor zorgen dat geen sporter het nog in zijn hoofd haalt nog eens het land in te komen met middelen die maken dat hij een goede prestatie neerzet. Maar bolletjesslikkers vragen we of ze het volgende vliegtuig willen nemen. Stel je eens voor dat er in jouw Olympische Spelen iets gebeurt dat het daglicht niet kan verdragen. Sporters die daarvoor verantwoordelijk zijn, daarvoor is geen straf zwaar genoeg. Over de bestuursleden die zichzelf schaamteloos laten fêteren hebben we het verder maar niet. Ik heb vroeger middelen gebruikt die toen niet, maar nu wél op de lijst staan. Kleeft er dan nu een oneerlijk luchtje aan mijn prestaties? Of zijn de sporters die op dat middel betrapt worden nu ineens zo oneerlijk?

Langzamerhand wordt het me duidelijk dat eerlijkheid niet iets is van zwart of wit. Er zit beleving van mensen achter die bepaalt in hoeverre een gebeurtenis als oneerlijk wordt ervaren. Wat het zo lastig maakt is dat we net doen alsof dat niet zo is. Alsof er regels zijn die bepalen of iets eerlijk is of niet. Duitsland heeft maar met één goal verschil gewonnen, nog een frommelgoal ook. Bovendien zijn er helemaal geen doelpunten afgekeurd. Dus Zuid-Korea speelt de finale!

Meer over