Eenmansfanfare in een murwgeslagen gezelschap

Op zijn 35ste beleeft Peter van Vossen nog keer dat heerlijke gevoel om profvoetballer te zijn. Vitesse gaat bij hem in de leer: een spoedcursus motivatietraining....

Vitesse is de paniek voorbij en heeft de 30-voudig international gehaald van Bennekom, uit de hoofdklasse B: Van Vossen als de eenmansfanfare in een murwgeslagengezelschap dat geen muziek meer durft te maken.

Zijn vorige twee contracten, bij Feyenoord en De Graafschap, leverde hij zomaar in. Gevoelsmens Van Vossen, kind veertien uit een gezin van zestien, is een impulsief mens: op het veld en daarbuiten. Zonder gevoel geen voetbal. Maar nu is hij terug, na dertien maanden.

Vorige week maandag, vzijn eerste training bij Vitesse, keek hij rond in de kleedkamer en zag hij negativisme. 'Dat is vrij normaal als je twee van de 23 wedstrijden hebt gewonnen. Ik heb gezegd dat de competitie opnieuw is begonnen. Het verleden telt nu niet meer.'

Op de eerste speeldag van de nieuwe competitie haalt Vitesse dus een punt bij Volendam (0-0) en dat is, een week voor de thuiswedstrijd tegen rivaal ADO Den Haag, eigenlijk niet genoeg. Zes punten staat ADO, vijftiende op de ranglijst, voor op nummer zestien Vitesse.

'Maar ik heb het fantastisch naar mijn zin gehad', zegt de aanvaller na een wedstrijd die als kijkspel niets te genieten opleverde. Vitesse heeft, zoals al vaak dit seizoen, te weinig gekregen, maar Van Vossen is tevreden over de beleving en de strijdlust van zijn nieuwe makkers, die les 1 hebben begrepen.

Het door financi problemen uitgeklede Vitesse, dat in drie jaar 24 spelers zag vertrekken, zocht in de winterstop naar ervaring om de jeugd te sturen. Ilic (35) en Rink (31) kwamen, Vitesse haalde ook Arnhemmer Janssen terug. Maar het hielp eigenlijk geen barst.

Van Vossen is de laatste strohalm, de crisismanager. Dat de simpelste dingen misgaan in een elftal dat op papier veel en veel sterker is dan Volendam, verbaast hem niets. 'Vitesse denkt niet meer aan normale dingen. Elk zelfvertrouwen ontbreekt.'

Vijf jaar geleden zei hij in de Volkskrant: 'Je mag slecht voetballen. Als je je maar een slag in de rondte werkt. Mensen op de tribune hebben er geen boodschap aan als je je slap voelt.' Hij was, na Beveren, Anderlecht, Ajax, Istanbulspor en Glasgow Rangers eindelijk thuisgekomen in Rotterdam, bij de club van zijn dromen.

Bert Konterman en hij wonnen de laatste landstitel met Feyenoord, in 1999. 'Peter is een ouwe rot', zegt Konterman, ook Vitessenaar tegenwoordig. 'Hij kan het nog steeds opbrengen alles te geven en zet aan tot nadenken. Er is alweer iets meer gescholden in de kleedkamer.'

Voor enig verbaald geweld is alle aanleiding. Janssen doet zijn best, op zijn manier. Rink ziet vrijwel alle acties mislukken en als hij dan een keertje perfect voorzet, kopt Mbamba naast.

Zongo paradeert een beetje doelloos over het veld.

En dus gebaart Van Vossen, en hij praat en hij rent en hij gaat steeds iets beter voetballen, zonder groots te zijn. Hij is als de vulkaan die even moet nadenken hoe het ook weer is om uit te barsten.

'We formeren een groep binnen de groep', zegt hij strijdvaardig. Het is de groep van de voortrekkers. Trainer Sturing, die het ook niet meer weet: 'Alles is meegenomen. Ik ben van plan mijn verhaal op te nemen en op elke persconferentie af te draaien.'

Alleen daarom al is Van Vossen een welkome versterking. Hij is niet mentaal belast met een eindeloze serie mislukkingen.

Natuurlijk, hij is geen 23 meer. Vroeger dook hij de hoeken in, sleurde hij van links naar rechts. Nu komt hij door het centrum. Het is alleen oppassen met een latent aanwezige dijbeenblessure. Na 65 minuten laat hij zich vervangen. Midden in de oorlog gewond raken is een beetje slordig voor een huursoldaat.

Bennekom was leuk hoor, maar 'het is niet te vergelijken. Je leeft bij de amateurs op een andere manier naar de wedstrijd toe. Dan loop je wel eens met je kop tegen de muur.' Hij hoefde van vriend annex trainer Van den Brom slechts twee oefensessies per week bij te wonen. En ja, hij ergerde zich soms aan de instelling van de liefhebbers, want een prof blijft in zijn hoofd altijd prof.

Van Vossen wil op tv terugzien waarom hij die kans, vlak voor rust, heeft gemist. Na een combinatie met Hofs neemt hij de bal matig aan en probeert een te moeilijke boogbal. Na rust perst hij een karakteristieke solo uit het lijf: hortend, stotend, klutsend, voorzet mislukt. Jammer. Volgende keer beter. Maar nu gaat Van Vossen zich eerst douchen.

Meer over