Een voetbalfinale om naar uit te kijken?

Dit was het WK van de verrassingen, de nimmer en door niemand voorspelde zegetocht van Zuid-Korea en, vooruit, Senegal, de sensationele fouten van de scheidsrechters en hun assistenten en de ongewone sfeer in de stadions....

Van onze verslaggever Paul Onkenhout

Er was - minder verrassend - een schandaal over toegangskaarten en, hoopvol, het begin van toenadering van twee landen, Zuid-Korea en Japan, die tot voor kort een zeer broze, in sommige opzichten zelfs vijandige relatie hadden.

Daar staat tegenover dat de finale morgen in Yokohama wordt gespeeld door twee landen die daar bijna een gewoonterecht op hebben, Duitsland en Brazilië. Zó vreemd is het dus ook niet, dit wereldkampioenschap.

Het is iets om je op te verheugen, een WK-finale. Of niet, in dit geval, met deze twee ploegen?

De geschiedenis.

Zes keer speelden beide landen een WK-finale, maar nooit tegen elkaar, ook niet in een eerder stadium van het toernooi. Vanaf 1982 plaatste zonder uitzondering een van beide landen zich voor de finale.

Brazilië (vier wereldtitels) en (West-)Duitsland (drie) troffen elkaar in zeventien vriendschappelijke wedstrijden. De Brazilianen wonnen tien keer, de Duitsers drie maal, hetgeen een even intrigerend als nietszeggend feit is.

De steekwoorden.

Brazilië: Ronaldo, Ronaldinho en Rivaldo.

Duitsland: Kahn, de onverschrokken doelman. En verder, nou, niemand eigenlijk, niet in de laatste plaats omdat middenvelder Michael Ballack is geschorst.

De verwachting.

Brazilië valt aan, maar niet met man en macht, Duitsland verdedigt. Het spelbeeld is voorspelbaar: veel duels op het middenveld, weinig kansen.

Brazilië is de productiefste ploeg van het WK, met zestien doelpunten, Duitsland heeft de beste verdediging: één tegentreffer in zes wedstrijden, een WK-record.

Ter herinnering de amusementscijfers van de laatste drie WK-finales:

West-Duitsland - Argentinië (1990) 4.

Brazilië - Italië (1994) 2.

Frankrijk - Brazilië (1998) 6.

De coaches.

Luiz Felipe Scolari, Big Phil, en Rudi Völler, Der Rudi.

Scolari is vanaf maandag werkeloos, tot zijn grote plezier. Völler heeft van de Duitse voetbalbond de taak gekregen de nationale ploeg voor te bereiden op het WK in 2006 dat in Duitsland wordt gehouden. Beide trainers werden maandenlang bespot en beschimpt door de media, totdat in Azië de stemming omsloeg.

De verwijten.

Brazilië parasiteert op de drie R's en stelt verder niet veel voor. Duitsland parasiteert op King Kahn en stelt verder niet veel voor.

De beroemdheden.

Franz Beckenbauer en Pele. Als zij wat zeggen, heeft dat dezelfde invloed als dat Cruijff iets over het Nederlands elftal beweert. En ze zeggen nogal wat, de Duitse Keizer en de Braziliaanse Koning.

Pele is het mildst van de twee, Beckenbauer de zwartgalligste. Na de zege op Paraguay deed Beckenbauer in Bild het voorstel alle Duitse spelers naar huis te sturen, op Kahn na.

Pele ziet het helemaal zitten, een vijfde wereldtitel voor Brazilië. `Wij hebben meer individuele kwaliteiten.' Hij vindt Ronaldinho de beste speler van het toernooi. Voor de Duitse aanvaller Miroslav Klose hoeft volgens hem geen Braziliaan bang te zijn.

Vandaag volgen hopelijk enkele pittige uitspraken van de man die gisteren in Tokio aankwam, Diego Maradona die ondanks zijn drugsgebruik dit keer wel in Japan werd toegelaten.

De strafschoppen.

Beide landen maakten het drie keer mee dat een wedstrijd op een WK moest worden beslist door strafschoppen. Brazilië won twee maal (Italië in 1994 en Nederland in 1998) en verloor één keer (Frankrijk in 1986). Duitsland won drie keer, in 1982 (Frankrijk), 1986 (Mexico) en 1990 (Engeland).

De vermoedelijke opstellingen.

Brazilië (3-5-2): Marcos; Lucio, Edmilson en Roque Junior; Cafu, Gilberto Silva, Kleberson, Ronaldinho en Roberto Carlos; Ronaldo en Rivaldo.

Duitsland (4-4-2): Kahn; Frings, Linke, Ramelow en Metzelder; Schneider, Jeremies, Hamann en Neuville; Bode en Klose.

Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Italië).

Het citaat. `Ik denk dat we wereldkampioen worden' (Oliver Kahn).

Meer over