Een trukendoos vol circusmagie en breakdance

Pourquoi Pas is zwanger van de magie van het circus - van het bijna onmogelijke, de illusie, het gevaar, het spel, de grap, de verrassing....

Mirjam van der Linden

Het begint allemaal zeer gemoedelijk en op z'n Frans, met een slaperige jongeman die uit een speeldoosje de Marseillaise draait, terwijl om hem heen stationsgeluiden klinken. Er komen een paar mensen bij, er wordt wat geflirt en het glijden over een lange houten bank verandert in een speelse choreografie.

Na deze opmaat trekken de rariteiten als in een soepel gemonteerde film, en alsof ze doodnormaal zijn, aan je voorbij. De spelers hebben acht kleurige deuren om door te verschijnen en verdwijnen. Een man met een waanzinnig buigzame rug loopt achterwaarts achterover en verschuift bakstenen met lichtjes erin. Achter een scherm wisselen boven- of onderlijf van eigenaar waardoor er vreemde sexecombinaties ontstaan. En de langste van het stel kan zijn borstspieren zo heftig laten kloppen dat ze los van zijn lichaam lijken te komen.

Hiphop is het vertrekpunt voor Attou's moderne dansgezelschap Compagnie Accrorap (1989). In zijn dans, waarin de mannen de vrouwen ver achter zich laten, zitten breakdance-variaties. Maar vaker speelt Attou met de typische dynamiek van deze stijl: met het vloeiende en lichte of de juist scherpe staccato accenten. Vertraagd worden de verschillende fases van een draai zichtbaar, even glijdt er een electric boogie-siddering door een lijf. Iemand komt op zijn hoofd het toneel opzoeven. Een ander draait een headspin, even later gaan voeten gelijktijdig van de vloer. Voor je het weet is de breakdance-flirt echter alweer voorbij en loopt een danser, hoog opgetild, te luchtfietsen.

In deze magische wereld, die sterk leunt op de theatrale belichting van Fabrice Crouzet, zorgt de zeer verscheiden muziek (echter nauwelijks hiphop) voor een moeiteloze vermenging van culturen. De boze buitenwereld dringt er wel binnen, maar op kousenvoeten. Flarden radio ('Pantani is dood') en gemaskerde gezichten die ons regelmatig vanuit de deuropeningen aanstaren, belichamen het onheil. In Pourquoi Pas wordt volop gedroomd, maar zonder zich te verliezen.

Meer over