Een terreinwagen voor in de stad

Seats eerste SUV kan alles wat je van een pittige terreinwagen mag verwachten. Alleen: hij lijkt bedoeld voor stadse ritjes. Dan is hij toch wat overgekwalificeerd.

null Beeld
Beeld

De nieuwe Seat Ateca kan een paar adembenemende kunstjes. De Ateca is een kleine SUV, en voor wie denkt dat SUV's ontzettend 2010 zijn: vergeet het maar. Hoewel de laatste jaren vooral kleine, zuinige auto's erg in opkomst waren, zijn SUV's volgens de RAI-vereniging het snelst groeiende segment van de autotaart. We hebben het dan over auto's als de Dacia Duster, de Toyota RAV4 en de Volkswagen Tiguan. Die laatste naam valt straks nog een keer.

Het is opvallend dat Seat, de Spaanse maîtresse van het Duitse Volkswagenconcern, pas in 2016 met zo'n stadse terreinwagen komt. Maar beter laat dan nooit. De nieuwe Seatbaas Luca de Meo (ex-Renault, -Toyota en -Fiat) kondigde voor volgend jaar zelfs een nóg kleinere versie van de Ateca aan. Met de SUV's hoopt het bedrijf een belangrijke markt te hebben aangeboord, naast de kleine Ibiza's en de lease-Leons.

De Ateca blijkt een Leon meets Tiguan te zijn: ingericht als een middenklasseauto die van buiten verdacht veel lijkt op Volkswagens kleinste SUV maar dan iets korter, en o ja: veel expressiever vormgegeven.

De tekst gaat verder onder het beeld.

null Beeld de Volkskrant infographics
Beeld de Volkskrant infographics

Hoewel de auto in het terrein een ongekende lenigheid bezit, is het duidelijk dat het vooral een luxepaard is, een mooie jongen met zijn led-dagrijverlichting, zijn chromen randjes en zijn blinkende lak voor in de stadsjungle. Hij heeft een filerijdassistent en een inparkeercamera met een 8-inchbeeldscherm, en vermoeidheids- en voetgangersherkenning, dus dan weet je genoeg.

De meeste kunstjes die de duurdere vierwielaangedreven versie beheerst, zullen helaas nooit echt worden gebruikt. En dat is best jammer, want deze terreinversie is indrukwekkend: hij beklimt zonder haperen een akelig steil dijkje, en mooier: aan de andere kant daalt hij zonder de rem aan te raken er toch beheerst weer af. Hij kan ook dwars op de dijk rijden: met de twee linkerwielen hoog, zonder om te duvelen. En wat dacht je van zo raar schuin omhoog dat er maar drie wielen de grond raken? En dan toch doorrijden. Kan-ie. Ooit nodig gehad behalve bij deelname aan de Camel Trophy? Wij ook niet.

De leukste truc, al is die al eerder vertoond bij andere merken, is de 'top view camera', waarbij de camerabeelden van beide bumpers en beide zijspiegels tot één beeld worden gecombineerd en op het scherm worden vertoond alsof er een 360-gradencamera op het dak staat. Je zou in principe met geblindeerde ramen over een parkeerterrein kunnen rijden. Dit schijnt vooral handig te zijn om vlak langs het trottoir te parkeren en toch je dure velgen heel te houden.

Nee, heel erg terreinrijden is dat allemaal niet.

En wat vinden we verder van ons 'levensstijlmaatje' (lifestyle companion) ofwel 'de best rijdende SUV in zijn klasse', zoals het merk het zelf voorstelt? Ik ben natuurlijk WC-eend zelf niet, maar van een scherpsturende auto had ik me toch iets meer voorgesteld. Sommige auto's laten zich gedachteloos door een lange snelle bocht sturen, maar deze iets te licht sturende stadsjeep heeft beslist aandacht nodig. Dit geldt overigens veel minder voor de 4WD-uitvoering, die kennelijk door zijn hogere gewicht beter in balans is. Nóg een reden dus om de tweewielaangedreven stadseditie met argwaan te bekijken.

Verder vergeten we haast dat er een dieselmotor aan het werk is. Op de snelweg is hij haast onhoorbaar, verder schakelt de auto als een baas, de stoelen zijn prima, maar als we toch nog iets te piepen mogen hebben, is het de laadcapaciteit. Niet in liters (510 liter; inderdaad, dat zegt ons ook niets), maar in handigheid. Want probeer er liever geen stadsfiets met een lekke band in te laden. De achterbank kan weliswaar plat, maar de rugleuningen vormen een strandwal in plaats van een vlakke laadvloer. Oma's kastje vervoeren: het is best onhandig. Huur liever een bakkie.

Misschien gek, maar zoiets vinden we voor een stadsauto toch een tekortkoming. Heuveltjes klimmen doen we tijdens een wandelvakantie wel.

Lelijk overleven

Verkeersveiligheid en esthetiek gaan niet samen.

Als de mens de evolutie van de automobiel een beetje had bijgebeend, hadden we er vandaag de dag uitgezien als Graham (zie hiernaast). Deze zompige figuur, die lijkt te zijn weggelopen uit de Britse comedyserie Little Britain, heeft het ideale lijf om een aanrijding te overleven.

Kijk maar even mee: Graham heeft geen sixpack, maar een zacht lijf met vetkussentjes en extra dikke ribben om de kracht die vrijkomt bij een aanrijding te kunnen opvangen. Hoewel zijn brein even groot is als dat van ons, is Grahams schedel extra fors en zit er een dikkere laag vloeistof tussen het bot en de hersens, om de impact op te vangen. De nek ontbreekt, omdat het dunne stammetje waarop ons hoofd staat niet sterk genoeg is om het hoofd op te vangen bij een crash. Grahams ribben lopen gewoon door waar bij ons de nek zit.

Graham is een kind van de Australische Onderzoeksraad voor de Veiligheid, die het project opzette met een traumachirurg, een ongevallenexpert en een kunstenares. Graham moet verkeersdeelnemers beter bewust maken van hun kwetsbaarheid en is onderdeel van een groter project, dat het aantal verkeersdoden in Australië uiteindelijk wil terugbrengen naar nul. Naast het stimuleren van veiliger rijgedrag heeft de staat Victoria 1 miljard euro uitgetrokken om de wegen veiliger te maken.

Het is natuurlijk fijn dat de Australische lobbes crashbestendig is, al is het jammer dat verkeersveiligheid kennelijk gepaard gaat met een minder aantrekkelijk voorkomen. Misschien had de ongevallenraad ook nog even haar licht moeten opsteken bij Arno Kantelberg, hoofdredacteur van stijlmagazine Esquire.

Bard van de Weijer

Meer over