Een taart met twee vaders

Onlangs werd in het Rai-congrescentrum in Amsterdam een manifestatie gehouden voor beginnende ondernemers. 'Breaking out, ondernemen is fun', luidde de bijna Engelstalige titel....

Een van de coaches die over hun ervaringen vertelden, was Siemon de Jong van bakkerij De Taart van m'n Tante in Amsterdam. De bakkerij is beroemd. De lezers en lezeressen van Elle, Cosmopolitan (ook in de Russische editie), Viva, Margriet, Ariadne, Residence en De GAY Krant kennen de extravagante taarten. M'n Tante heeft zelfs prinses Juliana en prinses Margriet onder haar klanten.

De creaties van M'n Tante zijn op de televisie geweest bij Catherine Keijl, Ruud ter Weijden, Astrid Joosten, de Vijf Uur Show en Koffietijd. Siemon laat op video een reportage zien die NBC over hem maakte; in beeld komen bruidstaarten die hoger zijn dan de bruid, vlammende ijstaarten, kerken van wit suikergoed, maquettes van snoep en wolkenkrabbers van chocolade die als hoge hoed gedragen worden. Modellen dragen kleding van pannenkoeken, meisjes dragen jurken van stroopwafels, jongens broeken van roomsoesjes.

Siemon vertelt dat wie op wil vallen, niet alleen aan de winst moet denken. Experimenteer, onderzoek, haal eens een kunstenaar in huis. Maar wie hoog van de toren blaast, moet ook kwaliteit leveren. De Taart van m'n Tante gebruikt alleen de puurste ingrediënten en maakt alles vers aan huis. Er zijn twee vestigingen; de bakkerij in de Amsterdamse Pijp en een konditorei in Haarlem waar taarten en banket gegeten kunnen worden in een historisch pand aan het Proveniershof.

Voor de etalage van de bakkerij in Amsterdam staat een jonge Turkse moeder verlekkerd naar de bruidstaarten te kijken. Haar kleine zoontje ziet intussen een kijkdoos met twee naakte action men erin. Ze hebben erecties. Als de moeder dit ziet, schrikt ze niet. Ze glimlacht en duwt haar zoontje voort. Deze winkel is wel heel apart.

Binnen zijn twee koks aan het werk. Siemon bakt zelf nauwelijks meer. Hij ontwerpt samen met zijn klanten. Daarvoor houdt hij op vrijdag in Haarlem en op zaterdag in Amsterdam een taartenspreekuur. Hij neemt met opdrachtgevers de gewenste thema's door: kleuren, vormen, smaken en texturen. Altijd voegt hij een element toe dat zijn taarten zo bijzonder maakt: emotie. Vaklieden voeren de ontwerpen uit.

Patissier Mike Sijbrands tekent Bert en Ernie uit Sesamstraat met een papieren spuitzakje vol chocola op een plastic velletje. Dat gaat straks de ijskast in om hard te worden. Daarna wordt de tekening ingevuld met gekleurde chocola (uitsluitend natuurlijke, koosjere kleurstoffen) en nogmaals gekoeld, om uiteindelijk een kindertaart te decoreren.

Mike is blij met zijn baan. Het was wel even aanpassen, zegt hij. Op de vakschool mocht hij niet creatief zijn en nu moet het juist. Elk nieuw idee van Siemon is een vaktechnische uitdaging. 'Dat zou een vaktechnische patissier nooit bedacht hebben', zegt Mike wijzend op een rouwtaart, een piramide van donkere chocolade, beschilderd met fijne, witte hiërogliefen. 'Deze verkoopt redelijk, al loopt hij nog niet zo goed als een bruidstaart.'

Trots laat Mike ook zijn Josephine Baker zien: een vrouw met grote borsten en rode tepels. Mike heeft haar netkousen met veel liefde getekend. Hij wilde altijd al decoreren, maar in welk bedrijf gebeurt dat nog? 'Hier geniet ik elke dag', zegt hij.

Abel Wals werkt al zeven jaar voor M'n Tante. Hij is niet verzot op fijn decoratiewerk, meer een man van het grote gebaar. Hij bakt negen hartige quiches gevuld met blauwe kaas en groente. Tegelijkertijd vult hij lange platen met beslag voor brownies, dat bij M'n Tante slut wordt genoemd. Hij gaat er koeken van bakken, om een plexiglazen kubus mee te bedekken waar een zwaailicht in zit. De taart wordt versierd met suikergoed en meestal opgediend met vuurwerk en rook.

Achter de computer zit Noam Offer. Hij is financieel manager en partner in de zaak. Volgens Noam is Siemon geen financieel wonder. Wel ondernemend, creatief en goed in pr, maar als Noam niet had ingegrepen, was de hele boel failliet gegaan. Siemon heeft van hem geleerd dat er zonder winst geen taart gemaakt kon worden.

Noam leerde op zijn beurt dat er meer is dan geld. Het maken van een goed en leuk product geeft op zich al bevrediging. Zo zijn de twee naar elkaar toegegroeid. Het succes van M'n Tante is het resultaat.

Het begon toen Siemon een tijdje in New York zat. Hij had een vriendje, Aaron, die ontzettend van taarten hield. Siemon bakte zich suf om Aaron te behagen, maar verder had hij nog geen specifieke ambities in het leven. Doelloos wandelen was niet toegestaan, daar in New York. Hij moest maar een doel kiezen. 'Maak van die taarten je ambitie', zei Aaron, en zo geschiedde.

Siemon keerde terug naar Amsterdam en nam een baantje als broodbakker. De werkuren waren onpraktisch. Om vier uur 's ochtends moest hij beginnen, als hij net uit de kroeg kwam. Toen ontmoette hij Joost Visscher, een zeer creatieve kok die taarten bakte voor hotels en restaurants. Bij hem leerde Siemon het vak; de geheimen van chocoladetaart, appeltaart en Moskovisch gebak.

Siemon ging terug naar New York. Hij bakte taarten voor koffiehuizen, restaurants en feesten (onder meer in het Metropolitan Museum). Hij bouwde als taartenmaker een naam op en maakte zo Aaron een paar jaar gelukkig. Maar Siemon had geen werkvergunning. Hij bleef illegaal. Zijn zaak kon zo niet groeien. Uiteindelijk moest hij terug.

Hij verhuisde naar de Pijp in Amsterdam, begon met De Taart van m'n Tante en nam Noam in dienst als chauffeur. Noam kwam net uit Israël en kende nog geen Nederlands. Evenmin wist hij de weg, maar hij mocht toch de bestellingen afleveren. Van Siemon kreeg hij liefde en vertrouwen. Zeven jaar lang waren ze minnaars.

Sinds een paar maanden is het uit, maar onmiddellijk daarna is Noam officieel partner geworden in de zaak, waardoor de twee financieel plotseling nauwer verbonden zijn dan menig huwelijkspartner. Noam ziet De Taart van m'n Tante als het kind van hun relatie. Nu ze uit elkaar zijn, moest worden vastgelegd dat ze de verantwoordelijkheid voor dat kind delen. 'Het is nog niet volwassen', zegt Noam. 'Het staat financieel nog niet op eigen benen. Wij zijn nog onvervangbaar.'

De betekenis van de action men in het raam is nu veel duidelijker. Noam vertelt dat een buurtbewoner de zedenpolitie had gebeld, omdat de etalage te choquerend was. De agenten die kwamen controleren, bleken twee gezellige dikke potten te zijn, dol op zoetigheid. Ze maakten geen enkel bezwaar en bestelden bovendien een taart met tieten voor een vriendin.

Als ik buiten sta, zie ik in het pand naast de bakkerij politieke affiches hangen. Foto's van dode Koerdische kinderen, liggend in hun eigen bloed. Ik ben geschokt, maar bel de zedenpolitie niet. Ik loop snel door.

Meer over