Een sprintje naar de zon

Hebben we het al over Erica gehad?Ze heeft het niet gemakkelijk dezer dagen, dus over haar geprangd geweten, ontferm U, Heer en inzake haar draaikonterij, vergeef haar, Heer....

Amnesty heeft verklaard dat het vanwege de Olympische Spelen eerder slechter dan beter is gesteld met de mensenrechten in China. Hebben we, zo luidde de vraag, nog wat te zoeken bij die Spelen?

Erica: ‘Ik denk dat we pas over een paar jaar zullen kunnen zeggen, met een helicopter view kijkend naar wat in deze roerige tijden is gebeurd, dat er wel degelijk iets is veranderd.’

Een retorische salto mortale zonder weerga. Niet zo ongeduldig zijn, zegt Erica. Wacht af of de toestand verbetert dan wel verslechtert. De toestand verbetert. Over een paar jaar zal je het zien. (En als de toestand verslechterd blijkt, hebben we tegen die tijd die ellendige Spelen van 2008 ruimschoots achter de rug).

Waarna zij als volgt van de NOS-microfoon wegsprintte naar de zon: ‘Wat wij kunnen laten zien met die Olympische Spelen is dat ondanks alles wat nu gebeurt het ook anders kan. Dat je ook met 10.500 jonge mensen uit de hele wereld samen zo’n vreedzaam evenement kunt beleven. Dat is de magic van de Olympische Spelen.’

Mevrouw Terpstra zou het heel goed hebben gedaan naast sir Baden Powell op de Wereld Jamboree van 1937 in Vogelenzang. Wist u dat daar in amper tien dagen 199 duizend 250 liter melk doorheen is gejaagd? En dat daar 247 duizend 250 kilo piepers zijn gejasd?

Ja, dat was de magic van de Jamboree. Opdat uit 27 duizend eenhonderd jonge kelen vreedzaam en gezamenlijk het Jamboree-lied kon opklinken: Geert Hendrik van Dongen/Een Amsterdamse jongen/ met peenhaar en veel sproeten in 't gelaat/ zoekt in dit groote leger/een ras-wasch-echte neger/als trouwe bondgenoot en kameraad.

Geert sprak geen woordje Engelsch, Jim misschien een stuk of vier./Toch ruilden ze van alles en ze hadden dik plezier.'

Meer over