Een selderijsliert maakt nog geen feest

Een kantine vol viezige tafels als entrée, een onvindbare kassa, koffie uit de automaat. Gaudeamus had er alles aan gedaan om de opening van het eigen Vertolkers Concours, dat zondag in het Rotterdams Conservatorium van start ging, niet tot een feestelijke gebeurtenis te verheffen....

Toch was daar wel aanleiding toe: behalve dat het concours op het gebied van hedendaags repertoire een stevige reputatie heeft (eerdere prijswinnaars waren onder anderen pianiste Tomoko Mukaiyama en saxofonist Raaf Hekkema), was het concert ook de opening van de Tweede Rotterdamse Muziekbiënnale, een project waarmee Gaudeamus in samenwerking met het Conservatorium hedendaagse muziek in een brede opzet presenteert. Naast het concours zelf, in twee rondes plus een finale, vindt binnen een week een dozijn concerten, workshops en masterclasses plaats met als centraal thema het gebruik van (interactieve) elektronica.

Meestal blijft de publieke functie van concoursen beperkt tot de finale en worden voorrondes door een enkeling bezocht. Maar nu rees toch het vermoeden dat Gaudeamus met het uitgebreide parallelprogramma ook iets voor het publiek wilde betekenen.

Die intentie bleek op het concert van zondag maar ten dele doordat de wetten van de concertorganisatie flagrant overtreden werden. Hoewel het programma waarschuwend de ondertitel 'marathon' had meegekregen, was tweeëneenhalf uur muziek in een te warme zaal wel wat veel, een pauze van tien minuten daarentegen aan de krappe kant. Ook het programmeren van een blokfluitsolo getiteld Fragmente na een half uur accordeontrio heeft het onvermijdelijke effect van mosterd na de maaltijd.

Aan de andere kant waren er met Slagwerkgroep Den Haag en het live electronics trio Van der Heide, Boddendijk en Wellmer wel aantrekkelijke acts aangetrokken. De uitvoeringen van John Cage's Third Construction (echte wereldmuziek avant la lettre) en het slagwerksextet Peaux van de onlangs overleden Iannis Xenakis (elektronisch gedirigeerd met knipperlichtjes op de lessenaars) waren indrukwekkend, hoewel niet overal spatgelijk.

De cabareteske, aan de menselijke spijsvertering gewijde performance Virtual Data bood niet alleen mueslispetters en selderij slierten, maar ook een smakelijke polyfonie van spraak, samples en elektronisch gekraak.

Tijdens het eerste gedeelte van de avond werden door de prijswinnaars van de vorige editie van het concours aansprekende prestaties geleverd. Violiste Anna McMichael gaf samen met pianist Marc Reichow een trefzekere uitvoering van Xenakis' Dikhthas, en in het mini-recital van pianist Ralph van Raat frappeerde vooral Cadencia van Cristobal Halffter, een hommage aan de resonantie en het rechterpedaal. Misschien gaat Gaudeamus ervan uit dat het uiteindelijk toch de musici zijn die het feestje moeten maken.

Meer over