Een roos mag zich niet onder nieuwe knoppen schuilhouden

De ene roos heeft de kleur van vuil ondergoed. Een ander ziet eruit alsof zij door de wasmachine is gehaald....

Van onze verslaggeefster

Aukje van Roessel

DEN HAAG

Zijn taalgebruik is soberder als hij een roos echt de moeite waard vindt: 'Kijk naar die kleur, dat prachtige rood. Daar zit ziel in.'

Deze ochtend loopt door het rosarium van het Westbroekpark in Den Haag voor de 35ste keer een internationale jury langs de perken op zoek naar die ene roos die dit jaar het predikaat Gouden Roos van Den Haag verdient. Neuzen verdwijnen in bloeiende bloemen, er wordt gebukt om te kijken of de plant ziek is en een hand gaat naar een bloem zodat een jurylid beter kan zien of ze mooi opengaat.

Verschuren uit de Brabantse plaats Haps is zelf rozenkweker èn veredelaar. Dit jaar doet hij niet mee aan de wedstrijd. Dat maakt zo'n dag wel ontspannender, vindt hij. Want winnen is belangrijk. De titel kan de verkoop stimuleren. Niet onbelangrijk in een bedrijfstak die het moet doen zonder subsidies en 'blijmoedig alles verbrandt wat er na een seizoen overblijft'.

'Ik heb zelf een keer de Gouden Roos gewonnen. Toen wilden 's avonds bij het diner de grote jongens ineens bij mij aan tafel zitten. Ik heb toen gezegd: Ik eet altijd met sloebers, vanavond ook.' Verschuren rekent zichzelf niet tot de grote jongens.

'Zie je daar die lange man met die witte baard. Dat is McGredy uit Nieuw-Zeeland. Die komt naar Europa, jureert in een paar competities, doet wat zaken en verdient zo zijn reis meer dan terug. Die man met die groene bloes is de Duitser Kordes, ook een grote naam. En die daar, dat is een Amerikaan. In de VS hebben ze bedrijven met wel zestien miljoen struiken. Die omvang kennen wij hier niet.'

De wereld van de rozenveredelaars is klein. Iedereen kent iedereen. 'Als je er 25 doodschiet, roei je 95 procent van de veredelaars uit', legt Verschuren de omvang uit. Behalve rozen gejureerd, wordt er in het Westbroekpark dan ook veel gegroet en geroddeld.

Verschuren stapt in verbazingwekkend snel tempo met zijn zoon langs de 66 perken die hij moet beoordelen. Soms heeft hij op afstand zijn oordeel al klaar. Een perk waar je doorheen kunt kijken of dat te veel hoog uittorenende scheuten vertoont, komt bij hem niet in aanmerking voor de ene negen die hij wil uitdelen. Ook een roos die zich schuilhoudt onder zijn nieuwe knoppen, zal wat Verschuren betreft de Gouden Roos niet winnen.

'Deze draait niet mooi los', vindt Verschuren junior bij een grote witte bloem. 'Die roos frot.' Bij een ander perk valt vader over de fletsheid van de kleuren. 'Dan heb je een prachtige bloem, maar is het groen van het blad niet mooi.' Het veredelen van rozen is volgens hem een vorm van verslaving. 'Er zijn veredelaars die zo gepassioneerd raken door de mogelijkheden dat ze de kwaliteit van hun rozen niet voldoende in de gaten houden. Ik ken menig teler die kapot is gegaan vanwege het veredelen.'

De grootvader van Verschuren senior was de eerste in de familie die gepassioneerd was van rozen. Van beroep was hij eigenlijk hoofdonderwijzer. 'De inspecteur kwam een keer langs op de school van mijn grootvader. Die vond dat het onderwijs de laatste vier jaren toch wel wat was achteruit gegaan. Goed, zei mijn grootvader, dan geven we de kinderen vanmiddag vrij en gaan we fijn naar de rozen kijken.' Eind vorige eeuw, op 53-jarige leeftijd, heeft grootvader Verschuren gekozen voor het rozenvak en de school vaarwel gezet.

Vlak voordat Verschuren de bus instapt voor een rondrit door de stad, zegt hij nog: 'Als je goed oplet, zie je ze dadelijk uit sommige perken rozen knippen. Dat zijn de winnaars. Daarvan moeten er voor vanavond een bosjes klaar staan.'

Als de juryleden tegen vijven van hun bustrip terugkeren, is de uitslag bekend. Een patioroos die ook bij Verschuren in de smaak viel, is de winnaar. Een witte roos met de naam Schneeflocke. De Duitser W. Noack mag 's avonds uit handen van de wethouder de prijs in ontvangst nemen.

Meer over