Een ongrijpbare levensgenieter die altijd lacht

Oscar Freire won zaterdag in San Remo zijn eerste wereldbekerwedstrijd voor de Rabobank. Het was een lang verwachte zege voor de Spanjaard die niet alleen voor zijn collega's ongrijpbaar is....

In het schemerdonker hing vorige week woensdag een schimmige gestalte uit een raam in het kasteel Monte del Re in het Italiaanse Dozza. Als een kind zo blij was hij. Hhaar, wacht nou even, hij had het opgezocht hoor! Zijn hand omklemde het woordenboek.

Een uur eerder had Oscar Freire zich in alle bochten gewrongen om een Engelse vertaling te vinden voor het Spaanse woord 'valorado' (waarderen). Het irriteerde hem omdat het hem hinderde in zijn vrijheid zich te uiten. Logisch dat, nu hij het wist, hij zijn gesprekspartners daar deelgenoot van wilde maken. Praten is de enige manier om anderen te laten begrijpen wat je voelt en hoe je denkt.

Zo noemde Freire (28) het zelf geluk dat hij zaterdagmiddag op de Via Roma met een fantastische laatste jump onder de schouders van de juichende Erik Zabel door naar de zege in Milaan-San Remo gleed. Meer kwam er volgens hem niet bij kijken. En als je die filosofie aanhing, hoefde je je nooit zorgen te maken als je een keer zou verliezen. Meer dan ervoor zorgen dat de conditie goed is, kon een renner in zijn ogen niet doen.

Voor Freire volstaat de eenvoud. Hij is te veel levensgenieter om te piekeren. De eerste Nederlandse woorden die zijn ploeggenoten hem leerden waren niet voor niets: het is makkelijk. En op de vraag waarom hij altijd een lach op zijn gezicht heeft, zelfs op het moment dat hij de eindoverwinning in de Tirreno-Adriatico heeft verspeeld, antwoordt hij daarom ook: 'Het is belangrijk altijd te blijven lachen in het leven. Het gaat er niet alleen om of je wint of verliest. Je moet ook goed omgaan met de mensen die goed voor jou zijn.'

Freire zei het niet alleen, hij meende het ook echt. Zaterdag droeg hij zijn zege in de Primavera op aan Giorgio Squinzi, de Italiaanse baas van zijn vorige werkgever Mapei. Met zijn renners won Squinzi alle grote klassiekers in het wielrennen, behalve de belangrijkste Italiaanse, Milaan-San Remo. 'Ik vergeet niet', zei Freire slechts.

Vraag alle werknemers van de wielerploeg Rabobank naar Freire en ze zullen zeggen dat het een goed ventje is. Het is een eenling, maar niet bewust. De Rabobank rijdt Milaan-San Remo met twee ploegen, had Paolo Bettini vrijdag nog gezegd. 'Je hebt zeven renners en Freire is een ploeg apart. Die doet de gekste dingen, hij is onberekenbaar. Hij is in staat tot de beste de slechtste dingen', zei de uittredende winnaar van Milaan-San Remo.

Die ongecompliceerdheid maakt hem grillig. Als je hem niet verwacht, zoals bij de WK in Verona en Lissabon, dan staat hij er ineens. En als het misgaat is er nooit boze opzet in het spel. Hij laat zich geen verwijten maken. 'Ik heb een goed hoofd, ik ben sterk en rustig', zegt hij zelf. De stress raakt hij kwijt tijdens zijn wekelijkse wandelingen met vrouw Laura rond het Meer van Lugano, waar hij in de buurt woont.

Zijn haast nai¿eve onbevangenheid maakt hem bij iedereen geliefd. Dat was bij Mapei al zo. Freire was de vriend van iedereen. Met dat karakter past hij beter bij de Rabobank, vertelde hij in Dozza. 'Hier is iedereen zichzelf, niemand doet zich anders voor dan hij is. We zijn een geheel.'

Toch blijft hij voor iedereen ongrijpbaar. Die onafhankelijkheid wordt door Freire gekoesterd. Naast een aanbieding van de Rabobank was er vorig jaar interesse van Spaanse ploegen. Naar Once wilde hij voor geen goud. De maniakalemanier waarop Manolo Saiz robotten cret, staat hem niet aan. En bij iBanesto zou hij niet serieus genomen worden, daar had hij niets te zoeken. 'Ik zou me beter thuisvoelen in een Spaanse ploeg, maar voor mijn resultaten is dit waarschijnlijk het beste', zei hij in Dozza.

Hij zei er nadrukkelijk bij 'waarschijnlijk', want ook Freire was daar voor zijn zege in Milaan-San Remo niet van overtuigd. Vorig jaar twijfelde hij tijdens het eerste trainingskamp van de ploeg nog aan zijn keuze. De sfeer bij de Rabobank vond hij koud en kil, heel anders dan hij gewend was in Italin Spanje.

Nu weet hij wel beter. Het lag meer aan hem dan aan de ploeg. De Spanjaard zegt dat hij liever luistert dan dat hij het hoogste woord heeft, maar ook op de momenten dhij iets wilde zeggen, hield hij vorig jaar zijn mond. Op Karsten Kroon na was er immers niemand die zijn Spaans zou begrijpen.

Zoals ze ook niet begrepen dat half tien voor hem geen half tien was. Freire gaat zonder horloge door het leven en dus is het voor hem onmogelijk ergens op tijd te komen. In Italin Spanje was dat geen probleem. Bij de Rabobank is een afspraak een afspraak. 'Ik begrijp nu een beetje hoe het gaat in Nederland. Misschien voel ik me daardoor beter in de ploeg', zei Freire in Dozza.

Want zijn collega's zijn waarschijnlijk niet anders gaan denken, zegt hij. Maar omdat ze nooit direct tegen hem konden zeggen wat ze van hem vonden, kon hij er slechts naar gissen. Nu w hij het ook echt. Het uitbundige tafereel in San Remo, waar ploegleiders en renners, op de Via Roma elkaar in de armen vielen en de vuisten balden, vertelde Freire genoeg. Ze juichten voor hem. Een winnaar wordt altijd gewaardeerd. Dat is precies wat hij wilde zeggen met 'valorado'.

Meer over