Een lijk, maar geen misdaadromantiek

Er was een lijk gevonden op het eiland, verstopt in een betonvrachtwagen. Als een zwartwitfilm moet dat er hebben uitgezien; een verlaten, nauwelijks bebouwde vlakte achter een gierende snelweg in ochtendspits met daarop een betonstortende bouwvakker wiens molen hapert, die geerd gaat kijken wat er nu weer kapot is en...

Niet veel later krioelde het op IJburg van politieagenten, werden linten gespannen, werd een lijkschouwer opgeroepen en gingen de verhalen rond. Mafia, moeten ze gedacht hebben want zo'n betondood schijnt bij mafia te horen en stel je voor; al die bruggen, die funderingen 'hoeveel lijken zouden daarin zijn achtergelaten'.

Je zou er een televisieserie over bij elkaar kunnen fantaseren maar goed, het was geen mafia, het was een 'ongelukkig ongeval', meldde een politiebericht later. De man was verward in een geparkeerde betonwagen gestapt, en was daar al dan niet vrijwillig overleden.

Het gebeurde voordat er mensen woonden op dit eiland, twee jaar geleden alweer maar nog steeds moet je hier voor misdaadromantiek niet zijn, zegt politieman Simon Gelens, buurtregisseur van dit pioniergebied. Het eiland heeft maar een vluchtweg 'over de brug' en dat zint de criminelen niet. Een modern vinexlandschap als dit, bovendien, wordt op advies van de politie nogal veilig vormgegeven; geen donkere hoeken, overzichtelijke galerijen, hekken die de lapjes tuin omsluiten, alle huizen hebben het politiekeurmerk en in de nacht rijden bestelbusjes rond van een beveiligingsbedrijf waaruit zo nu en dan mannen komen die hun zoeklichten op verlaten bouwplaatsen richten.

Dat alles maakt IJburg zo rustig als een seniorenstad.

Desondanks voelt Simon Gelens zich een sheriff, een sheriff van het wilde oosten zegt hij zelf en gezien zijn uiterlijk is dat geen gekke vondst. Een man van formaat die zich niet omver zal laten blazen en vol ervaring van zijn politiemotor stapt. Een van de weinige buurtregisseurs waarvoor speciaal een motor is besteld, want als-ie moest fietsen naar en door dit uitgestrekte land dan fietste hij elke dag de Tour de France.

Sheriff voelt hij zich vanwege de eenzaamheid; Simon Gelens doet alles in zijn uppie. In Oost had hij 76 collega's om zich heen, nu is hij de lonesome wetshandhaver die de dingen zelf moet regelen. De vrijheid. Als Simon Gelens ziet dat de gronddumpers met waanzinnige snelheden over het eiland schieten, regelt hij een straatverbod. En als Simon Gelens ziet dat het chaos is bij de noodschool 's ochtends, regelt hij parkeervakken, gewoon, bij de bouwopzichter want de lijnen hier zijn kort.

Bij afwezigheid van mafia en andere grote criminaliteit richt hij zich nu vooral op de verkeersproblematiek, schrijft her en der een bekeuring uit en kletst wat met bewoners. Plus overleg met de ketenpartners.

Zijn dagelijkse rondjes rijdend op de motor bouwt hij mee aan de nieuwe stad, zegt hij, en dat is mooi. In een oude wijk heersen andere problemen, hij heeft het allemaal meegemaakt: rotjeugd, verdovende middelen, prostitutie. Dat hou je echt niet buiten IJburg. 'Straks wonen hier 50 duizend mensen, met alle stadse dingen.' Maar hier valt in elk geval nog wat te ondernemen. Hier kan hij nog echt iets betekenen, zegt hij, hier doe je nog mee, als politieman.

Meer over