Een kwestie van eer voor de eenzame soldaat

Op deze foto staat Hiroo Onoda (tweede van links), de Japanse soldaat die pas op 11 maart 1974 terugkeerde naar Japan van de Tweede Wereld Oorlog. Beeld afp
Op deze foto staat Hiroo Onoda (tweede van links), de Japanse soldaat die pas op 11 maart 1974 terugkeerde naar Japan van de Tweede Wereld Oorlog.Beeld afp

De bijdrage van Maarten Boudry (O&D, 2 januari) vraagt om een reactie. Onze postdoctorale onderzoeker begint en eindigt zijn artikel met een hardnekkige fout betreffende de Japanse soldaat Onoda Hiroo San.

Deze eenzame soldaat bleef maar doorvechten tot 1974 terwijl de oorlog al in augustus 1945 was afgelopen. Dit beeld van onwetendheid wordt vervolgens overgezet naar enkele tegenstanders binnen zijn vakgebied de filosofie.

Maar bij de Japanse soldaat ging het helemaal niet om tragische onwetendheid. Ik werkte in Japan op het toenmalig Technisch Instituut van Philips in Osaka tijdens de terugkeer van deze Onoda San en binnen ons instituut bracht deze kwestie een heftige discussie teweeg tussen een oudere Japanse manager en meerdere jonge collega's. Het ging helemaal niet om onwetendheid van deze soldaat. Nee, hij bleef daar op dat eiland vanwege de eer van je eens gegeven woord.

Deze Onoda San was in de oorlog bij de inlichtingendienst, niet de domste dus, en las geregeld Japanse kranten van toeristen. Hij wist allang dat Japan de oorlog had verloren en in 1945 was gecapituleerd voor de VS.

Japanse bezoekers hadden al geprobeerd hem over halen om naar huis te gaan. Maar hij kon dat niet doen vanwege zijn erecode. Hij had zijn woord gegeven aan zijn meerdere om op zijn post te blijven tot een tegenbevel.

De betreffende officier is uiteindelijk achterhaald en naar de Filipijnen afgereisd. Daar heeft deze de soldaat Onoda San officieel van zijn opdracht ontheven.

Pas toen kon de soldaat naar huis. Hij werd met veel respect in Tokio ontvangen, want hij stond voor eer en het eens gegeven woord. Op de 'wetenschappelijke' sneer van het dode paard ga ik verder niet in.

Frans van Beukering, Glimmen

Meer over