Een jongen die met een levende geit op de fiets rijdt

Voormalig Volkskrant-journalist Fred de Vries is zijn vrouw nagereisd. Sinds december 2000 is zij ambassadeur in Asmara, Eritrea, een van de tien armste landen ter wereld....

Fred de Vries

Terug uit Berlijn. Oef. Weer wennen. Ik ga de straat op, de ochtend na mijn eerste nacht in die flat op de zevende verdieping, die volstaat met smakeloze meubels uit Saudi-Arabië. Is dit thuis? Afrikanen onderscheiden home en house. Home is een metafysisch begrip.

Ik knipper tegen het felle ochtendlicht, voel me vadsig en wit na nachtenlang in Berlijnse bars en clubs te hebben rondgescharreld. Denk aan Blixa Bargeld van Einstürzende Neubauten, die net terug was uit het zonnige San Francisco en desalniettemin onwaarschijnlijk grijs zag. 'Zodra Blixa een straaltje zonlicht voelt, schuift hij naar een plek in de schaduw', vertelde zijn assistente.

Maar dit is Asmara, op 2350 meter hoogte en altijd zon. Over twee dagen zie ik er weer uit als een jonge god. Op straat krijg ik twee bedelaars achter me aan, een oude vrouw en een jongetje. Ze hebben pech. Ik heb nog geen kleingeld. Ik zoek koffie en melk. Melk blijkt problematisch. 'Wanneer komt het?', vraag ik. 'Misschien later', zegt de cassière.

Toen ik hier net was, zou ik zulke voorvallen en antwoorden hebben genoteerd. Maar je went eraan, steeds minder valt je op. Ik haal het notitieboekje uit de kast en kijk wat me de eerste maand hier frappeerde.

Veel had met beesten te maken: een aap aan een touwtje die bang wegkruipt voor mijn hond; mijn hond die heerlijk gaat rollen op wat eerst een stuk hout lijkt, maar dan een bloedige koeienhoorn blijkt te zijn; een jongen die met een levende geit op de fiets rijdt, de voorpoten van de geit innig om zijn schouders; bloed van een geslachte geit, dat onder een hek doorsijpelt; een hagelwitte kip op de achterklep van een rijdende auto, even balancerend, dan hevig fladderend voor het aanstormend verkeer.

Of de Expo, een terrein voor tentoonstellingen, maar onder Eritreërs vooral vermaard om zijn bars, restaurants, cafés en de Shamrock disco waar de VN-soldaten na een massale vechtpartij niet meer mogen komen. Een bizar terrein, waar ook neergehaalde Russische vliegtuigen en een helikopter staan. In het veld erachter doen mensen hun behoeften. Meervoud, want je ziet ook vaak condooms liggen.

Of de generositeit. Het knappe meisje op de markt dat alleen Tigrinya spreekt en een tomaat bij de sla stopte.

Of de verkoopster in Everything for the House, een soort Winkel van Sinkel. Ze zat een boek te lezen. In Asmara zijn nauwelijks boeken te krijgen. Ha, een flutromannetje, dacht ik. Terwijl ze op de trap stond om een emmer te pakken, keek ik stiekem naar de omslag: The Idiot van Dostojevski.

Meer over