Een jaar na de tsunami

Op het eerste gezicht is het een tamelijk wrang tafereel: toeristen in de Thaise badplaats Khao Lak die onbekommerd over hetzelfde strand flaneren waar een jaar geleden honderden mensen de dood vonden in de vloedgolf van de tsunami....

De vernietigende kracht van de tsunami maakte grote indruk op de werelden er kwamen in tal van landen grootscheepse hulpacties op gang. Er werdhulp voor in totaal 13 miljard dollar toegezegd; bijna 40 procent daarvanbestond uit particuliere giften. Het was allemaal genereus en goed bedoeld,maar de hulp had in eerste instantie ook iets weg van een ongestuurdestortvloed. Diverse hulpinstanties werkten langs elkaar heen, zelfbenoemdeweldoeners zetten in het wilde weg projecten op. Van sommige goederenkregen de rampgebieden veel te veel, van andere te weinig.

Een jaar na dato zit er onmiskenbaar meer lijn in de wederopbouw, zijhet dat er grote verschillen zijn. De Indonesische provincie Atjeh werdverreweg het zwaarst getroffen en is er nog steeds het beroerdst aan toe.Meer dan honderdduizend inwoners huizen nog steeds in tenten of barakken.Dit heeft niet alleen te maken met de omvang van de ramp, maar ook met delage status van Atjeh en het tekortschietende bestuur.

Ook in Sri Lanka verliep de hulpverlening bepaald niet vlekkeloos, maarde overheid daar legde toch duidelijk meer voortvarendheid aan de dag. Datgeldt a fortiori voor India, dat de wederopbouw volledig in eigen handhield. Thailand, waar het dodental beperkt bleef tot een kleine zesduizenden de tsunami relatief de minste schade aanrichtte, bleek sterk en vaardiggenoeg om het zonder substantiële buitenlandse hulp te kunnen stellen.Desondanks kampen diverse getroffen gebieden nog met grote problemen.

Wat kunnen we hier van leren? De golf van solidariteit washartverwarmend. Maar er ontstond ook een sfeer van tegen elkaar opbieden.De noodzaak om een koele analyse te maken van wat op langere termijn nodigwas, kwam daardoor in het gedrang. Het resultaat is een stuwmeer vantoegezegde hulpbedragen, waarvan nog slechts een klein deel werkelijk isbesteed en dat in zijn totaliteit nooit zal worden uitgekeerd.

Een schrijnend neveneffect is dat de wereld veel moeilijker in bewegingwas te krijgen toen de natuur twee maanden geleden opnieuw hard toesloeg.Hoewel het dodental van de aardbeving in Kashmir kleiner is dan bij detsunami noemen hulpverleners de situatie van de overlevenden veelpenibeler, zeker nu de winter intreedt. Op een of andere manier zou ietsvan alle hulpgelden die hun weg niet naar de tsunami-gebieden zullenvinden, terecht moeten komen in Kashmir.

Meer over