Een idealist en studiebol

Julie-Anne Borm was genetica-expert en zette zich in voor onderzoek naar ziekten bij migranten.

Peter de Waard
Julie-Anne Borm. Beeld .
Julie-Anne Borm.Beeld .

Op de ochtend van 5 april zei Julie-Anne Borm tegen een medewerker van de Paaz (de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis) in Amersfoort, dat ze even een wandeling ging maken. Ze kwam niet meer terug. Al snel werd het ergste gevreesd omdat ze suïcidaal was. Een zoekactie leverde niets op, ook niet in de rivier de Eem. Uiteindelijk werd haar dode lichaam daar toch op 2 mei door een schipper gevonden. Dit was een grote klap voor de familie. Ondanks Borms depressiviteit was er nog altijd hoop dat ze zou herstellen en weer gewoon zou kunnen functioneren.

Julie-Anne Borm was een idealist die haar ziel en zaligheid stak in het onderzoek naar erfelijke afwijkingen bij migranten in het algemeen, maar speciaal die uit Afrika, in de hoop verkeerde diagnosen te voorkomen. Ze was als cultureel antropologe jarenlang werkzaam geweest voor de Vereniging Samenwerkende Ouder- en Patiëntenorganisaties (VSOP) en als vrijwilliger voor de Stichting Oscar en de Bomenstichting. Toen ze deze werkzaamheden niet meer kon verrichten, werd het leven voor haar moeilijker.

Studiebol

Ze werd geboren als dochter van een wiskundeleraar uit Roosendaal. Ze was een echte studiebol: met drie hbo-diploma's op zak volgde ze in Utrecht een universitaire studie culturele antropologie. Nadat ze was afgestudeerd werkte ze op projectbasis, vaak voor perioden van twee tot drie jaar.

Eén daarvan was 'Een wereld te winnen': een baanbrekend initiatief om migranten uit Afrika en para(medici) voor te lichten over in Nederland onbekende erfelijke en aangeboren aandoeningen als thalassemie en sikkelcelanemie. Ze werd een expert op het gebied van genetica en werkte veel samen met hoogleraar Piero Giordano van het Leids Universitair Medisch Centrum.

In 2002 kreeg haar partner longkanker. Ze vond de behandeling niet volstaan en ging zich verdiepen in medische therapieën. Dat mocht niet baten: na tweeënhalf jaar overleed haar partner alsnog. Mogelijk kreeg ze door dit trauma lichamelijke klachten die psycho-somatisch bleken te zijn. In 2004 werd ze daardoor al een keer opgenomen op de gesloten afdeling de Paaz van het Overvecht Ziekenhuis Utrecht.

Oscar

De therapie leek heilzaam, want daarna werd ze actief voor de stichting Oscar, die zich bezighield met thalassemie. Daarvoor reisde ze naar Iran en Kongo.

Ook had ze liefde opgevat voor bomen, de specialisatie van haar overleden partner. De lichamelijke klachten hielden aan, waarbij ze bij zichzelf ernstige aandoeningen ontdekte als levercirrose, een tia en vormen van kanker, terwijl uit onderzoek die ziekten niet konden worden vastgesteld.

Twee jaar geleden zegde ze vanwege bestuursconflicten bij beide stichtingen haar vrijwilligerswerk op. Daarmee viel een belangrijk doel in haar leven weg.

Na een zwaar ziekbed van ruim een jaar deed ze afgelopen maart een aantal suïcidepogingen. Haar familie wist Borm ervan te overtuigen zich toch weer te laten opnemen op de gesloten afdeling van de Paaz in Meander Medisch Centrum in Amersfoort. Op 31 maart nam ze daar haar intrek. Drie dagen later liet de behandelend psychiater haar overplaatsen naar een open afdeling. Daardoor zag ze kans een een einde aan haar leven te maken.

Op 10 mei zou Julie-Anne Borm 64 jaar zijn geworden.

Meer over