Een held die zichzelf uiteindelijk opblaast

‘De gieren cirkelen boven mijn hoofd. Het is allemaal een rotzooi. Niet dat het mij wat uitmaakt – ik heb stalen zenuwen.’..

PK

De schelle, zelfverzekerde stem van Cornelis Verolme klinkt op de geluidsband van Staal & lavendel. De documentaire vertelt over Verolmes imposante opkomst als een van de grootste naoorlogse scheepsbouwers – en over zijn even indrukwekkende ondergang.

Regisseur Rudolf van den Berg, die na verschillende speelfilms en televisieseries (De avonden, Oud geld) voor het eerst in twintig jaar weer een documentaire maakte, laat in de openingsbeelden zien hoe Verolme vanaf een oude bandrecorder tot ons spreekt. De stem voegt iets toe aan de verder klassiek opgebouwde documentaire: de vele archiefbeelden en interviews met mensen die hem gekend hebben, brengen Verolme niet werkelijk tot leven. Zijn woorden doen dat wel.

Verolme was een ijdele streber, een groot drinker en een megalomaan ondernemer. Vanuit het niets ging de boerenzoon uit Goeree-Overflakkee de concurrentie aan met de grote Rotterdamse scheepswerven. Hij schopte het ver, maar leed zware verliezen met zijn steeds groter en gewaagder wordende projecten.

Staal & lavendel, op het afgelopen Nederlands Film Festival genomineerd voor een Gouden Kalf, is een fraai portret van de man die zichzelf als een held met haast bovenmenselijke eigenschappen beschouwde. Een held was hij ook, maar wel een die zichzelf uiteindelijk opblies. De saaie titel en het op het eerste gezicht weinig aantrekkelijke onderwerp kunnen een barrière vormen, maar Staal & lavendel verdient een groot publiek. Zonder sensatiezucht of dramatische ingrepen – afgezien van de verrassing die de aftiteling in petto heeft over de geluidsopnamen – geeft Van den Berg het verhaal de meeslepende kracht van een jongensboek. Precies zoals Verolme het graag gezien had.PK

Meer over