Een heel normaal Amerikaans stadje verwerkt de schok

Er staat een file, veel inzittenden huilen. Newtown kan nog nauwelijks bevatten wat een zonderlinge jongeman er heeft aangericht.

NEWTOWN - Newtown, waarom? Die vraag drukt zwaar op het Amerikaanse stadje. Ze tekent zich af in betraande ogen, ze beheerst ieders gedachten, ze komt op in elk gesprek. Maar er volgt geen antwoord.

Achter de allesoverheersende vraag gaapt een verschrikkelijke leegte. Hoe kon iemand twintig schoolkinderen uit de eerste klas doodschieten, met een huiveringwekkende precisie en met kogels die op het slagveld bedoeld zijn om zo veel mogelijk schade aan te richten? Niemand die het weet.

De tragedie is onbevattelijk. Massaal grijpen de inwoners naar het geloof in een poging de leegte te bestrijden. 'Alsjeblieft, bid voor Newtown', staat op een handgeschreven papier in een winkeletalage. In de St. John's Episcopal Church is midden op de dag een drukbezochte gebedsbijeenkomst. 'Als wij toegeven aan angst en woede, is dit een grote overwinning voor het kwaad', houdt de priester Mark Moore de bezoekers voor.

Het kwaad hoort, legt hij na afloop uit, bij de realiteit van het leven en er is altijd het christelijke geloof geweest om te proberen er betekenis aan te geven. 'God wil een deken van liefde werpen over deze gemeenschap', zegt collega-priester Christopher Leighton bij het verlaten van het op een heuvel gelegen kerkje met de gebrandschilderde ramen en hanebalken.

Donna Benner, een 54-jarige lerares uit het nabijgelegen Danbury, is komen luisteren. Ze heeft geen antwoorden gevonden. 'Het kan overal gebeuren.' En met iedereen. Ze vergeeft de schutter, Adam Lanza. 'Ik ben een moeder. Ik voel mee met zijn familie. Hij was geestelijk ziek.' Langs de weg staat een file met daarin niet zelden huilende inzittenden.

De droefenis en verslagenheid zijn zo groot dat het tastbaar wordt in Newtown, een mooi karakteristiek New-Englandstadje met spitse hagelwitte torentjes, gelegen te midden van de winterse heuvels van de staat Connecticut. Iedereen was druk met de voorbereidingen voor Kerstmis, toen vrijdagochtend het noodlot toe sloeg. Lanza, een zonderlinge jongen van 20 jaar die niemand goed kende, verschafte zich met geweld toegang tot de basisschool van Sandy Hook.

Gekleed in gevechtskleding opende hij het vuur in twee klaslokalen. Sommige kinderen schoot hij van dichtbij dood. Het hoofd en de psychologe van de school verloren het leven toen ze probeerden de schutter te overmeesteren.

Kaitlin Rog, een onderwijzeres, vluchtte met haar kinderen een toilettengroep in. Haar grootste angst: dat de kinderen van de schrik zouden gaan huilen en de aandacht zouden trekken. Ze fluisterde hun toe dat ze heel veel van hen hield. Ze deed dat niet alleen om hen rustig te houden, maar ook omdat ze wilde dat die lieve woorden het laatste waren dat ze gehoord hadden, mochten ze het niet overleven. Rog, zo vertelde ze tegen ABC-televisie, was er op dat moment zeker van dat ze zouden sterven. Het liep goed voor hen af.

Niet voor twintig andere kinderen. De lange lijst met hun namen en leeftijden is een gruwelijk testimonium van wat een ontspoorde enkeling kan aanrichten: allemaal kinderen van 6 of 7 jaar. Zes volwassenen werden gedood, allemaal vrouwen.

Na de schietpartij maakt Lanza een eind aan zijn leven. De autoriteiten zeggen niet te weten waarom hij naar de school is gekomen. Er is volgens hen geen zelfmoordbrief gevonden.

Een dag later hangen er zwarte rouwlinten bij de brandweerkazerne in de buurt van de school. Er is niets rechtstreeks meer te merken van de verschrikkelijke taferelen die zich daarbinnen moeten hebben afgespeeld, net na de schietpartij, toen de ouders er werden opgevangen die na de eerste berichten naar school waren gesneld om te weten hoe het met hun kind was. Soms moesten ze urenlang - tergend lang, onmenselijk lang - wachten voor ze zekerheid hadden. Bij het bord van de school komen bewoners bloemen, teddyberen, briefjes en kaarsen neerleggen. Half zichtbaar is een foto van een honkbalteam met jongetjes.

Diego Jimenez is met zijn dochters Isabella (8) en Gabrielle (12) naar Sandy Hook gekomen om zijn eer te betuigen. Ze verhuisden zeven jaar geleden naar Newtown, omdat het bekend stond om de veiligheid en de goede scholen. 'Een fantastische plaats om je kinderen te laten opgroeien. Het zal lang duren voor alles hier weer normaal is.'

Het stadje is met de kinderen zijn onschuld kwijtgeraakt. Voortaan zal het in een adem worden genoemd met Columbine en Virgina Tech, andere plaatsen waar bloedbaden werden aangericht door ontketende jongeren.

Newtown was een schoolvoorbeeld van een suburban town, rustig, comfortabel en welvarend. Een heel normaal Amerikaanse voorstadje, maar nu blijkt dat die normaliteit nog een heel andere dimensie had, die van de wapens. Toen de eerste schoten vielen, keken sommige buren van de school er niet van op. 'Je hoort hier de hele tijd schoten', citeert The New York Times een van hen.

Sommige bezoekers van het herdenkingsmonument bij het schoolbord spreken over wapens alsof het onmisbare huisvrienden zijn. 'Wij hebben thuis ook wapens. Om ons te beschermen tegen inbrekers', zegt Arthur Barzetti, een middelbare scholier van 17 jaar. 'We zouden zelfs meer wapens moeten hebben om ons te verdedigen tegen gekken. Met meer wapens minder geweld', weet hij te vertellen, amper 24 uur nadat er een paar honderd meter verderop zoveel doden zijn gevallen.

Ook de psychologe Jeannie Pasacreta spreekt over wapens met een vanzelfsprekendheid die op deze plek onwerkelijk aandoet. Zij staat bewoners bij en geeft voorbeelden van wat ze hun adviseert. 'Iedereen die wapens in huis heeft, moet ze goed opbergen en achter slot en grendel doen. Want jonge kinderen snappen niks van de dood, ze zouden in de verleiding kunnen komen om zich zo te herenigen met hun dode vriendjes.' Newtown: een heel normaal Amerikaans stadje, ook in zijn omgang met wapens.

Op de terugweg loopt Michael Johnson zich op te winden. Hij is een 42-jarige zwarte man uit Bridgeport. 'Al die aandacht, uit de hele wereld. Begrijp me niet verkeerd, ik treur om de kinderen. Maar in de grote steden worden elke dag mensen gedood. Een leven is een leven.'

Moet er dan niet eens iets worden gedaan aan de wapens? 'Het gaat niet echt om wapens. Het gaat om de mensen. Wapens schieten niet uit zichzelf. Iemand moet de trekker overhalen.'

Langs de weg staat een wagen van Billy Graham, de dominee. 'Billy Graham Rapid Response Team', staat erop. Het vinden van antwoorden zal ook voor dit snelle-reactieteam moeilijk zijn, zeker als men sommige antwoorden niet wil zien.

Kerk ontruimd

Een kerk in Newtown is zondagmiddag tijdens een dienst ontruimd nadat iemand de kerk had gebeld met de mededeling: 'Ik ga iedereen daar vermoorden. Mijn vriend heeft het karwei niet afgemaakt.' Korte tijd later werd het sein veilig gegeven. Dat meldde The Washington Post. President Barack Obama zou zondagavond (lokale tijd) een herdenkingsdienst in het plaatsje bijwonen. Hij zou praten met familieleden van de slachtoffertjes.

undefined

Meer over