Een gsm-vogel springt eruit

Een merel moet ongelofelijk mooi zingen om een vrouwtje te versieren. Een gelikt verenpak is niet genoeg. Fluiten zal je en kom niet aan met André Hazes, want de concurrentie is moordend....

Theo Nijenhuis

De zwarte mannetjesmerel die zijn oog had laten vallen op de klimop van mijn wrakke schutting, had er geen problemen mee. Hij was wat vaal en pluizig, maar zong zijn eerste partner moeiteloos de klimop in.

Toen was het afgelopen met zijn geluk. De buurvrouw vond de hoeveelheid klimop wat overdadig en zette er de schaar in, niets wetend van het jonge leven aan gene zijde van haar tuin. Een van de katten in de buurt had een beter gehoor.

Het zwarte mereltje zette het na de dood van zijn kinderen opnieuw op een zingen.

Niks droevige deuntjes. Hij zong alsof het geluk voor het oprapen lag in zijn behuizing. Soms liet zich in een naburige boom een vrouwtje zien, maar aarzelend en nooit lang.

Terwijl de zomer naderde en zijn voortplantingsdrang immense vormen moet hebben aangenomen, kwam het antwoord. Hij had een compleet nieuwe performance.

Niet dat ik het door had. Ik hoorde uit de tuin de monotone ringtone van de gsm van mijn buurvrouw. Ook als ze niet thuis was.

Tot hij daar ineens zat, op de tak van een kersenboom, de snavel geopend en druk bezig een perfecte imitatie van haar mobieltje te geven. Het was niet mooi, fraai of melodieus.

'Maar je springt er wel uit', zegt Hans Peeters van de Vogelbescherming. 'En daar gaat het om.'

Peeters heeft gelijk. Een vrouwtjesmerel zette zich op de tak van een andere kersenboom. Mijn schutting vond ze waarschijnlijk te min, maar je ziet ze nog veel samen. Dit najaar hoop ik mijn gsmvogel weer te horen.

Meer over