Een goed bord eten boven bonkige wissels

Het rijdende restaurant ontlokt jaloerse blikken van wachtende treinreizigers die vanaf winderige perrons naar binnen kijken. Daar doen dinerende treinreizigers zich tegoed aan Dinkelse beekforel, hertebiefstuk met rode kool, Pouilly-Fumé 1993 en Chateau Tour Bicheau 1989....

MAC VAN DINTHER

Tegen de tijd dat de Gourmet-express na een vier uur durende rondgang door Nederland het station van 's Hertogenbosch weer binnenrolt, hebben de Nederlandse kir, de Pouilly-Fumé 1993, de Chateau Tour Bicheau 1989, het Brand bier en de Irish-Coffeecream hun werk gedaan. De personeelsleden van het opticiensbedrijf uit Vianen, die op hun jaarlijks uitstapje zijn, zijn ingehaakt en heffen luidkeels gezangen aan. Projectmanager NS Reizigers G. op 't Hoog, rozig van de overvloedig vloeiende alcohol, kan er zijn lol niet bij op. 'Dit is ècht leuk.'

Vier uur eerder, bij het vertrek uit Den Bosch, zijn de gemoederen nog bedaard. Als de trein om 16.18 uur, precies volgens de dienstregeling, het station verlaat, hebben alle gasten net een glaasje kir - Westbrabantse bessenjenever met een droge witte wijn - gekregen.

Ter hoogte van Zaltbommel komt de eerste gang op tafel: Dinkelse beekforel met gerookte zalm en pastasalade, vergezeld van een droge witte wijn. Terwijl buiten het rivierenlandschap voorbijglijdt in het laatste licht van de dag, klinkt binnen het beschaafde geklik van bestek en het getinkel van wijnglazen, gedempt door damasten tafelkleden.

Een smaakvol diner met als extra attractie dat het geserveerd wordt in een rijdende trein die door een mooi stuk van Nederland rijdt. Dat is in een notedop de formule van Gourmet-express.

Het idee is niet nieuw. In 1991 en 1992 reed de dinertrein ook al. Er was redelijk wat belangstelling voor, maar de NS kwamen niet uit de kosten. In 1993 lieten de spoorwegen het project vallen. Dit jaar is het idee weer opgepikt door het speciale projectenbureau van NS, Chartertrains in Eindhoven. De prijs is verhoogd tot 195 gulden per couvert, de treinreis naar Den Bosch, die voorheen gratis was, moeten de gasten nu zelf betalen.

Als de trein door de buitenwijken van Utrecht schuift, komt de tweede gang op tafel: heldere bouillon van kwartel met verse groenten. Bijna gaat het mis. Terwijl de trein een bonkige wissel neemt, schommelt een hete lepel soep eventjes vervaarlijk boven de schoot. Een snelle hap voorkomt onheil.

Juist om dit soort ongemakken te voorkomen heeft de Gourmet-express niet zomaar een machinist aan boord, zegt Op 't Hoog trots. De conducteur en de machinist op de Gourmet-express rijden normaal op de koninklijke trein. Topvaklui dus, 'want de koningin is een zeer kritische consument.' De machinist heeft opdracht om niet harder te rijden dan zeventig kilometer per uur. Uiteindelijk gaan we toch nergens naar toe.

Kort na vertrek wordt duidelijk wat het nadeel is van een rijdend restaurant: een van de gasten heeft de trein in Den Bosch gemist. Gepoogd zal worden haar in Deventer op te pikken.

Tegen de tijd dat we Utrecht achter ons laten, is het buiten donker geworden, zodat het idee van eten onder het genot van een steeds wisselend uitzicht teniet wordt gedaan. Op het station van Amersfoort wordt dit gemis echter ruimschoots gecompenseerd door de jaloerse blikken van wachtenden die vanaf de winderige perrons met open mond toekijken hoe wij behaaglijk binnen zitten, kauwend op een kwarteltje, slurpend aan een wijntje.

De catering van de Gourmet-express wordt verzorgd door Wagon Lits. De rijtuigen zijn jammer genoeg niet de oude Pullman-wagons met zijn tuttige schemerlampjes, maar de modernere Andante, Allegro en Alegretto, rijtuigen die in de zomer worden gebruikt voor de autoslaaptrein naar Frankrijk en in de winter voor de Alpenexpress. De inrichting is smaakvol, maar ook een beetje kaal. De roodleren banken en kuipstoeltjes zitten comfortabel, maar zijn om te eten aan de krappe kant.

Voorbij Apeldoorn kan het serieuze werk beginnen: hertebiefstuk met rode kool, spruitjes en kastanjes, begeleid door een volle rode wijn. De benaming Gourmet-express is misschien wat ongelukkig gekozen. Het rijdende restaurant heeft geen torenhoge pretenties op eetgebied, zegt Op 't Hoog. 'We wilden geen nouvelle cuisine, maar gewoon een goed bord eten.'

Op 't Hoog schat dat ongeveer de helft van de klanten de Gourmet-express gebruikt voor een zakendiner, de helft zit er puur voor zijn eigen plezier. Veel gasten zijn vaste klanten. Het personeel van het opticiensbedrijf was in 1991 ook al mee met de Gourmet-express. 'En dat beviel zo goed, dat we het nog eens wilden doen.'

H. Ohr, die samen met zijn vrouw en een bevriend echtpaar een tafel voor vier heeft gereserveerd, heeft nog geen enkele reis van de Gourmet-express gemist. Ohr is treinfanaat. 'Ik eet graag buiten de deur en ik ben gek op treinen, dus dit is een mooie combinatie.'

Echt storm loopt het nog niet. Vier keer zou de Gourmet-express deze herfst rijden, het is uiteindelijk twee keer geworden. Op elke reis kunnen ongeveer honderd gasten mee. Wie nog wil boeken voor het herfstseizoen is te laat, maar in mei en juni gaat de dinertrein weer rijden.

Op het station in Deventer pikken we de vrouw op die in Den Bosch de trein heeft gemist. In Deventer krijgen de gasten ook even de gelegenheid om de benen te strekken. Met glazen rode wijn in de hand slenteren de eters over het perron. Wie nu nodig moet, zal dat op moeten houden, want tijdens stilstand op het station mag het toilet in de trein niet worden benut.

Intussen hebben de obers de tijd om op hun gemak af te ruimen. In het piepkleine kombuisje zijn kok Wilbert en zijn koksmaat alweer bezig met het dessert. Net als de obers zijn zij vaste bereiders van de dinertrein op de normale reizen naar Frankrijk en de wintersport.

Van Deventer gaat het via Zutphen - Munster kaas met Brand UP bier -, Arnhem - soesjes gevuld met mandarijnenmousse en ijs - en Nijmegen - koffie met Irish Cream en bonbons - weer terug op Den Bosch aan.

In Arnhem begint begint het lichtjes te regenen. Een jong stel, dat al uren verliefd in elkaars ogen heeft zitten staren, kijkt nog altijd niet op of om. Tegen de achtergrond van de verlichte Waalkade in Nijmegen buigen ze hun hoofden naar elkaar toe, hun handen ineengestrengeld op het tafeltje tussen hen in.

Om half negen, precies op schema, rollen de pauwblauwe wagons weer het station van Den Bosch binnen. Bijna glijdend komt de trein tot stilstand. 'Zie je wel', zegt Op 't Hoog. 'Het werkt écht.' Nog nagenietend zit het bejaarde echtpaar Van Duivenbooden even later in de Intercity naar Utrecht. 'De volgende keer tracteer ik jou', zegt zij.

Meer over