Een bundeltje en een kistje

Verdraaid weinig is het wat William Kotzwinkle in dertig jaar heeft gepubliceerd. Ook als je het boek E.T. meerekent, op verzoek - van regisseur Spielberg - geschreven naar het scenario van wat de beste Disney-film heet te zijn die Disney niet gemaakt heeft, en het grootste kassucces van zijn tijd....

De Amerikaan schreef meer voor kinderen, oorspronkelijke vertellingen als The Ants Who Took Away Time. Hun ouders, soms zelfs nog hún ouders, moeten in elk geval één klein juweel - letterlijk, het is vrij dun - van satire hebben koesterd, The Fan Man (1974). Deze 'Fan Man' is Horse Badorties, primus inter pares, hipste der hippies - 'Man, what planet am I on?' Meeslepend en weemoedig waren Kotzwinkle's zestien verhalen in zijn kort daarvoor verschenen bundel Elephant Bangs Dain, dat ook Nederland bereikte in een vertaling van Paul Rodenko.

In 1975 kreeg Kotzwinkle in de VS voor Swimmer in the Secret Sea een prijs, het was de beste novelle van dat jaar. Een korte vertelling, twee, drie dagen uit het leven van een echtpaar. De man start in de sneeuw zijn truck als bij zijn vrouw de weeën zijn begonnen en zij een nachtelijke tocht moeten aanvangen naar het ziekenhuis. De bewoonde wereld ligt kilometers verwijderd van hun huis in de wouden, samen hebben ze gekozen voor deze afgelegen plek.

In de steriele ziekenhuiskamer voltrekt zich de tragedie. De baby, een jongetje, hun eerste kind, wordt dood geboren. We volgen de man, die de ondraaglijke last op zich neemt terug te gaan naar het verlaten huis, naar de ijzige schuur, om daar een klein kistje te timmeren. Met zorg kwijt hij zich van zijn taak. 'Ik doe het in stilte, voor niemand, niet eens voor hem, want hij is al ver voorbij mijn kleine kist.' De baby zal worden begraven in hun eigen bos, niet ver van de beek. Het kistje met los deksel staat op de voorbank van de auto als hij zijn vrouw komt afhalen en zij bij de balie een koel katoenen bundeltje meekrijgen.

Als De zwemmer in de verborgen zee verscheen de aangrijpende en sobere novelle na bijna dertig jaar opnieuw in vertaling (fl. 19,50). 'In een week waarin alle tragiek van geboorte en dood ad nauseam ter sprake zal komen', laat Thomas Rap/Bunker Hill Pers weten, 'zal er niets veelzeggender zijn dan dit kleine, trieste verhaal.' Een uitgeversstatement waarmee nu eens niets is miszegd.

Meer over