Een blijde rijder verdient ook een gouden plak

AL BIJ de tweede busrit was de maat te vol. Op dag één van de Spelen koos de chauffeur op de lijn hockeyveld-binnenstad een willekeurige richting en plankgas ging het naar waar niemand heen moest....

JAAP VISSER

Hoe het toch mogelijk was dat een Europeaan beter de weg in Amerika wist dan zij zelf. Alsof het zo'n toer is om het hart van een Amerikaanse miljoenenstad te vinden. 'Je kijkt waar de wolkenkrabbers staan en daar rij je naar toe', antwoordde de Nederlander.

Die besloot in een huurauto te stappen hoewel dat iedere Atlanta-ganger dringend was afgeraden. De Olympische metropool heette onbereikbaar voor automobilisten zonder doorlatingsbewijs. Wie door de Olympische straatjes van oppertolheffer Billy Payne wilde gaan, moest minstens zevenhonderd dollar betalen.

Maar er bleken meer wegen naar de speeltuinen van Atlanta te leiden dan de officiële, voor het gewone verkeer afgesloten route. Bovendien ontstond er een monsterverbond tussen de arme sloebers uit de achterbuurten en de buitenlandse verslaggevers in hun huurauto's zonder permit. Dardoor werd zelfs parkeren om de hoek van de Olympische arena's mogelijk en betaalbaar.

Kansloze zwarten boden het erf, de tuin of de stoep voor, naast en achter hun huis als parkeerplaats aan. Voor tien dollar per dag was de midsize van het verhuurbedrijf in goede handen, verzekerden de illegale parkeerwachters. De inhalige Payne had het nakijken.

Zo werd de Nederlandse journalist een blijde rijder in Atlanta. Zijn tijdelijke wagentje raakte voller en voller, want steeds meer collega's vroegen een lift die hen kostbare reisuren bespaarde. Zingend ging het van het hotel naar het atletiek, naar het wielrennen, het hockey en weer terug naar het hotel. Elke gestrande bus van de langzaam maar zeker zinkende Olympische vloot werd onder gejuich gepasseerd.

En de Nederlandse journalist achter het stuur begon zichzelf bijna te goed voor deze wereld te vinden. Was hij niet dag in, dag uit zijn collega's tot hulp? En was hij eigenlijk niet een beetje de blanke weldoener die de financiële nood van de gekleurde medemens lenigde? Nou dan. Eigenlijk verdiende hij een gouden medaille.

Jaap Visser

Meer over