Een bad met 27 duizend liter water

De twintigste editie van Festival Mundial is in Tilburg in volle gang. Talentvolle artiesten uit ontwikkelingslanden krijgen de kans zich te ontplooien....

Een dagboek bijhouden! Wat leuk! Dat is vijftien jaar geleden dat ik allerlei dagelijkse avonturen en creatieve beslommeringen opschreef toen ik met mijn vrouwke en rugzak de wereld afstruinde als backpacker. De dagboeken liggen nog steeds als een waardevolle herinnering naast alle reisboeken en dia’s in de kast en worden nog veel kostbaarder in mijn hart meegedragen. Met mijn vrouw heb ik twee prachtige kidz en is een derde op komst*.wat kan een leven mooi zijn!

Tis pak ’m beet een weekje voor Festival Mundial. Een groots evenement. Het klinkt gek, maar ik ben er klaar voor. Ik heb mijzelf het afgelopen jaar volledig ingezet en ik heb er voor deze editie het maximale uitgehaald. Dat is een goed gevoel dat niemand je meer afneemt! Afgelopen week was een hectische week, waarin de laatste plooitjes zijn glad gestreken. Op het laatste moment zelfs nog ‘live streaming’ voor het vrijdagavond programma Petje Af voor elkaar gekregen. Ook een documentaire over Festival Mundial op de buis in september is nu zeker.

Gek dat je aan dit soort processen een heel jaar werkt, maar dat je ze krap een week voor het evenement voor elkaar krijgt. Raar wereldje die entertainmentwereld. Ja, want daar vallen wij ook onder. Voor ons gelden dezelfde criteria als alle andere festivals en evenementen. Het is niet omdat wij een boodschap Music Beats Poverty te vertellen hebben dat wij een streepje voor hebben.

Nee het lijkt zelfs dat wij onszelf misschien nog wel beter moeten ‘vermarkten’ om de organisatie in de ‘serious’ picture te zetten. Maar het is gelukt om de ether in te gaan en dat geeft een trots gevoel. Wat ook een trots gevoel geeft is als je over de ringbanen rond Tilburg rijdt*.muziekje aan* en je passeert al die festivalposters (ik moet zeggen ze zijn prachtig dit jaar) langs de kant van de weg. Bij het passeren van elke poster kan ik een glimlach niet onderdrukken. Dan passeer ik het Leijpark en zie ik de eerste contouren van het festival herrijzen. Prachtig. Dit is waar je een heel jaar naar toe werkt.

Jawel hoor. Het is gegaan zoals ik heb voorspeld. Meteen de eerste vraag bij een radio-interview waar ik als tafelgast was genodigd. U raad het al*de bekende vraag over de kans van 70 procent op regen voor komend weekend. Niet verrassend. Wel doeltreffend. Het houdt de mensen toch wel bezig. De rest van de dag ben ik met twee telefoons in de weer. Een internetverbinding is binnen handbereik. Allerlei vragen en de laatste onduidelijkheden zijn besproken. Een theater, dat op de tekening 16 meter groot is, blijkt in werkelijkheid 32 meter. Een podium voor kinderen heeft de uitstraling van een zwarte horrorshow.

Wij vieren dit jaar onze twintigste verjaardag. Ik kan alleen praten over de afgelopen zeven jaar. In deze periode is er qua communicatie veel veranderd. Zeven jaar geleden werkten we met zeven personen op een kantoor. Voor het regelen van Festival Mundial hadden we twee telefoonlijnen en een faxapparaat. Dat waren nog eens tijden. Ook toen lukte het om de groepen van heinde en verre binnen te loodsen. Moet je nagaan hoe dat twintig jaar terug begonnen moet zijn?

Wij geven talentvolle artiesten uit ontwikkelingslanden de kans zich te ontplooien. Door middel van expressie kunnen zij een boodschap overbrengen. Wij toeren deze groepen door Nederland. Misschien bent u ze al ergens tegengekomen op een festival of eventueel op een school bij uw kinderen? Deze artiesten zijn ‘masters’ in het vertellen van verhalen. De ene groep communiceert met een instrument, de andere groep met hun stem, en weer een andere groep met bewegingen van het lichaam. Een groot deel van het publiek verstaat er helemaal niets van. Maar toch wordt er een begrijpende snaar geraakt. Vreemd, misschien moeten wij voortaan zingend en dansend door het leven gaan, want dan begrijpen wij elkaar beter?

Vandaag heb ik veel tijd doorgebracht in het Leijpark (op locatie). Een prachtig kantoor om in te werken. In de buitenlucht werken met een vleugje modder is toch altijd beter dan in een airconditioned kantoor. Werkschoenen zijn verplicht, maar ik balanceer op mijn Marokkaanse pantoffels soms glijdend over rijplaten mijn weg door het park. Wat ook vreemd is dat je de laatste vier dagen voor een evenement een populaire vogel wordt. Iedereen wil met je kletsen, mailen of bellen. Gelukkig is het een tijdelijke bevlieging.

Topsport is ook dat iedereen probeert een plekje te bemachtigen op de vrijkaartenladder. Met als hoogst haalbare plaats natuurlijk een ‘all area’-bandje. Het is een competitie. Het is een verslaving waaraan ik zelf ook altijd deelneem bij andere evenementen. Het gaat vaak niet om het geld, maar om de kick. Meestal moet ik ‘nee’ verkopen. We hebben wel degelijk een beleid hiervoor gemaakt. Trouwens, backstage is helemaal niets te beleven. Het is veel leuker om frontstage te staan, dus bespaar je de moeite!

Ook populair is een groot zwembad uit Vietnam. Tijdens een van mijn reizen (werkbezoeken) aan Vietnam bezocht ik een waterpuppetshow. Ik dacht dat dit wel erg leuk zou zijn om aan een Nederlands publiek te laten zien. Dit jaar is het dan zover. De waterpoppen waren er klaar voor. Het totale collega bestand verklaarde mij voor gek om een zwembad van 700 kilo dat gevuld moest worden met 27 duizend liter water te laten toeren door Nederland. Het is eigenlijk ook gekkenwerk, maar wel een uitdaging!

Ik ben net terug uit het park met wat sappige details. Tijdens het festival wordt er 14 kilometer hekwerk, 18 kilometer stroomkabel en 7.000 vierkante meter vlonder ingezet. En dan weet ik nog geen details over toiletten, watervoorzieningen, tenten, steigermateriaal etc. Het is natuurlijk ook ongelofelijk om een openbaar stadspark met bomen, paden en veel grasvelden in knap een week om te toveren in een spannend festivalterrein. Het lukt zelfs om uit de derde boom aan de linker kant een internetverbinding te toveren. Vandaag is er een radiostudio ingericht waar live uitzendingen worden opgenomen en uitgezonden. Via een eigen Mundial ether 107.2 FM, gaat de uitzending de lucht in.

Voor de bezoekers is het vaak niet te zien hoeveel werkuren er zijn verzet en hoeveel kilometers er zijn gelopen door vrijwilligers en medewerkers. Let eens op details in de toekomst. En bedenk dan hoe het er allemaal is gekomen. En vaak nog erger, de vraag hoe gaan al die podia en materialen weer weg? Want als het ‘Feestje’ achter de rug is, willen de gemeente en omwonenden ook graag dat het park weer in originele staat opgeleverd wordt. Iedereen kent het gevoel. Leuk verjaardagspartijtje, iedereen is weg en je mag gaan opruimen.

Ik heb net de officiële opening van Festival Mundial achter de rug. De tent zat tot de nok toe gevuld. Het was een afwisselend programma. Optredens van Mundial on Tour-groepen passeerden de revue. Een staalkaart van wat Mundial Productions is en waarvoor we staan.

Nu is het nacht. Ik zit thuis, moe maar voldaan mijn laatste dagboek in te tikken. Er is maar weinig tijd om van al dit moois te kunnen genieten. Mijn gedachten zitten al snel weer bij de dag van morgen. Dan komt er weer een uitdaging.

Op het programma staat een nieuw en extra toevoeging aan het festivalconcept... een vrijdagavond concert. Festival Mundial viert haar 20ste verjaardag. We hebben het startsein gegeven met een borrel, een hapje en werelds entertainment. Er waren vele genodigden. Zij zorgen er allemaal voor dat wij ieder jaar weer een nieuwe en vernieuwende editie kunnen draaien. De kop is eraf. Fijn gevoel.

In mijn hoofd flits ik terug naar de afgelopen week. Ik heb genoten heb van de aanloop naar dit evenement, en dan vooral van het schrijven van een dagboek. In deze drukke tijden vergeet je vaak de eigen dag te reflecteren en met een andere bril te kijken naar wat je beleeft. Voor mij was het ook nieuw om de ervaringen met de buitenwereld te delen.

Je leeft in die periode vaak in je eigen wereld en focust jezelf op dat ene doel*dat festival moet draaien! Dus hier zit een tevreden mens, die heeft verteld wat hij wilde vertellen en die nu lekker gaat slapen. Welterusten en tot in Tilburg!

Meer over