Eddie

Ik ken Eddie Hinton alleen van een paar foto's. Daarop ziet hij er niet slecht uit. Een tengere jongen met slordig blond haar en lange bakkebaarden....

Martin Bril

Typisch jaren zeventig.

Wat bekend is over Eddie Hinton is dit: hij kwam uit het zuiden van de Verenigde Staten en hij kon goed gitaar spelen. Hij was sessie-muzikant en maakte deel uit van de vaste crew die in de studio van Muscle Shoals, Alabama albums en hitsingles maakte met Aretha Franklin, Percy Sledge, Wilson Pickett, The Box Tops, Bobby Womack, Tony Joe White, Cher, The Staple Singers.

Muscle Shoals.

Een begrip.

In Sweet Soul Music van Peter Guralnick wordt beschreven hoe Wilson Pickett naar die uithoek in Alabama werd gevlogen om nu eindelijk eens een hit op te nemen.

'I couldn't believe it I looked out of the plane window, and there's these people picking cotton. I said to myself, I ain't getting of this plane, take me back North.' Maar natuurlijk stapte Pickett wél uit, en twee dagen later nam hij Land of 1000 Dances op, een monumentale hit.

Muscle Shoals.

Het ligt niet ver van Memphis, Tennessee. En ook niet ver van Macon, Georgia. Samen met die twee plaatsen vormt het de gouden driehoek van de soulmuziek. Ik ben er wel eens geweest, dertig jaar na Wilson Pickett. Er werd geen katoen meer geplukt, en nu was er echt helemaal niets meer te doen – pure armoede.

Terug naar Eddie Hinton.

Behalve gitarist was hij songschrijver. Hij schreef liedjes voor Percy Sledge (It's All Wrong, But It's Allright), Aretha Franklin (Every Natural Thing), Bobby Womack (Just A little Bit Salty ) en Dusty Springfield (Breakfast in Bed). Goeie nummers, maar geen klassiekers als At The Dark End Of The Street en I Never Loved A Man (The Way I Love You), geschreven door Dan Penn, die andere blanke jongen die in de late jaren zestig zijn stempel op de zwarte muziek drukte en ook in Muscle Shoals werkte.

Eddie Hinton had een prachtige stem, een gruizelige, dramatische, wat hese, maar toch heel melodieuze stem, een stem die vooral aan Otis Redding doet denken, maar ook aan Joe Cocker voor die er een kunstje van ging maken, een stem 'with more gravel than an Alabama dirtroad'.

Dan weet je het wel.

Eddie Hinton probeerde eind jaren zeventig een solo-carrière van de grond te krijgen. Hij nam een album op dat jammerlijk flopte. Hij raakte aan de drank en leidde een zwervend bestaan. Vrienden slaagden erin hem nog een album op te laten nemen, Letters From Mississippi. Het werd een kritisch succes en het verkocht ook nog, zij het alleen in Europa. Hij nam nog een album op, Very Blue Highway, maar roem was niet zijn deel en hij stierf in juli 1995, 51 jaar oud, net zo dik als Elvis.

Ach Eddie.

Hij is een komma in de geschiedenis van de popmuziek, één van de vele, vele slachtoffers die die business heeft gemaakt. Toch wordt hij niet vergeten. Kort geleden verscheen Playin' Around, een album met demo's en oefensessies uit de tijd dat Eddie in Muscle Shoals werkte. Wie dat opzet, draait wekenlang niets anders meer. En al die tijd is Eddie Hinton geen komma in de geschiedenis, maar een vriend in nood – Eddie.

Meer over