EA 222 en 223

Mijn hoogtepunt van 2005 is een stoel. Waar ik de afgelopen 45 jaar op heb gezeten, is een raadsel. Ook op stoelen, ongetwijfeld, maar niet op een EA 222 van Eames, met bijbehorend voetenbankje: EA 223....

Terug naar de stoel.

Ik zeg nu wel dat ik er OP zit, maar dat is niet waar. De Eames EA 222 is een stoel waar je IN zit. Dat is een belangrijk verschil, maar ik kende het niet. Ik droomde er wel eens van, maar echt zitten IN een stoel, nee, dat had ik nog nooit gedaan. Misschien was ik er te haastig voor. Ik zat liever OP een stoel, dan kon ik snel weer verder. Maar sinds ik een stoel heb waar je IN zit, is alles anders. Mijn haast is weg. Ik zit nu te zitten, een activiteit die ik niet kende. Het wonder is trouwens dat de EA 222 er helemaal niet uitnodigend uitziet. Hij is rank en elegant, zakelijk - geen gezelligsheidsdier voor bij de open haard. Maar toch zit hij als een tiet, ik heb er geen ander woord voor.

Wat doe ik als ik zit?

Ik draai wat rond met de stoel, ik wip eens wat achteruit, ik strek mijn benen op de ottoman, ik schuif eens wat heen en weer, ik streel het leer dat zacht en nieuw is, ik leg mijn ellebogen in de ideale hoek op de armleuningen die van glinsterend aluminium zijn. Ook mag ik mijn achterhoofd graag tegen de hoofdsteun drukken. Al doende denk ik dan aan Charles Eames en zijn vrouw Ray die hun leven lang meubels hebben ontworpen; stoelen, tafels, krukken, banken - je kunt het zo gek niet verzinnen. Ze bouwden trouwens ook huizen, en maakten zelfs kunst. Maar geen enkel kunstwerk kan op tegen een stoel die er niet alleen perfect uitziet, maar die ook nog eens perfect zit. Dat lijkt me duidelijk.

Wat doe ik nog meer?

Niets eigenlijk, dat is het bizarre. Ik denk een beetje aan 1964, het jaar dat Eames mijn stoel ontwierp, de Beatles furore maakten in Amerika en Jan Jansen wereldkampioen wielrennen werd. Zinloze gedachten, maar toch leuk. Zelf was ik vijf, destijds, de kakstoel net ontgroeid. Ruim veertig jaar later probeer ik me in mijn eerste echte stoel tot zitten te beperken. Alle finesses van het zitten wil ik doorgronden, alle stadia.

Zitten in een koude stoel, zitten in een stoel die aan je lichaamswarmte gewend is, zitten in een stoel die zich als een tweede lichaam naar je voegt, dat werk. Zitten om het zitten, het is nog best moeilijk ook. Allerlei verleidingen dienen zich aan. Een glaasje wijn erbij, een sigaar misschien. Een boek lezen, of de krant openslaan. Mevrouw Bril op schoot nemen en kijken hoe dat zit - de Eames EA 222 met ottoman 223 lijkt me er prima op berekend, om niet te zeggen dat het een verrijking van het erotische leven kan zijn. Maar goed, daar denk ik maar liever niet te veel aan als ik zit te zitten, dat moet toekomstmuziek blijven.

Meer over